Wydarzenia patronowane
Strony które hostujemy
Atum
Bunkier Prod
Castle Party
Detox
Discordless
Disorder Party
DJ Hypnos
Fabryka
Hoarfrost
Insomnia Festiwal
Lame Immortelle
Lilith
Night Watch
Outofsight
Scheuermann
Silesian Electro
Synergia
Strzyga
Waroffice Prod. sklep
Ostatnio na forum
Cytat, który najbardziej do Was trafił...
Ambient Collage #8
Ambient Collage #7
Mgla (The Mist)
Achaja
Grey Frequency - Ambient Collage #6
Kochanka Szamoty
Elizabeth Fawn - Ethereal
Abandoned Toys - Neoclassical Darkwave
The Synthetic Dream Foundation
Rasplyn
IPLEX
malutki problem
question about parties, clubs and gigs
sztuka aktu po polsku
Statystyki
Zarejestrowanych osob : 9403
Rozpoczętych wątków : 6047
Odpowiedzi : 23925
Wspieramy

NocturnalGirl :: Lacrimosa

Lacrimosa jest jednym z ważniejszych zespołów gotyckich. Tworzą go dwie uzupełniające się osoby: Tilo Wolff i Anne Nurmi. W nagraniach Lacrimosy możemy zaobserwować znaczny wpływ metalu, rocka gotyckiego, a także muzyki klasycznej i symfonicznej. Nazwa zespołu pochodzi z języka łacińskiego: Lacrimosa - pełna łez, opłakana, żałosna. Natomiast zdaniem Anne właściwsza jest jej interpretacja jako nasycona, wypełniona. Lacrimosa to także ostatnia, a zarazem najtragiczniejsza część "Reqiuem" Mozarta, którego tworzenie przerwała mu śmierć i które na podstawie szkiców dokończył jeden z jego uczniów.

Od samego początku zespołowi towarzyszy arlekin - Jester oraz utrzymane w czarno-białej konwencji okładki projektowane przez Stelio Diamantopoulos'a. Jester to hołd złożony Charliemu Chaplinowi - ulubieńcowi Tilo. Człowiek ten nie tylko bawił, także skłaniał do gorzkich refleksji nad życiem, światem. Taki właśnie cel przyświeca muzyce Lacrimosy. Sam muzyk mówi: "Clown to symbol, humorystyczna prezentacja muzyki. Stanowi jej część, jest w środku wszystkich tych uczuć, które ujawniają się w muzyce Lacrimosy."

Historia Lacrimosy rozpoczęła się już w 1972 roku we Frankfurcie. Tam urodził się jej założyciel i lider - Tilo Wolff. Za datę powstania zespołu przyjmuje się 1990 rok, kiedy to założyciel i jedyny członek tego projektu - Tilo Wolff - nagrał i udostępnił pierwszą kasetę demo "Clamor". Bardzo mroczne, osadzone w klimatach muzyki klasycznej kompozycje szybko zjednały sobie rzesze zwolenników. Dzieło przyjęto bardzo ciepło. niewielki nakład został wyczerpany w bardzo krótkim czasie (niestety obecnie wydawnictwo to już jest niedostępne :( ).

W celu wydania swojego debiutanckiego albumu Tilo Wolff założył wytwórnię - Hall Of Sermon. Tilo nie chciał być ograniczany przez jakiekolwiek wymagania, oczekiwania i regulacje stawiane artystą przez różnego rodzaju wydawców. Jego celem było tworzenie sztuki czystej, muzyki wypływającej prosto z serca. Tylko posiadania swojej własnej wytwórni mogło mu umożliwić takie rozwiązanie.

W 1991 roku światło dzienne ujrzał pierwszy oficjalny album "Angst" czyli "Strach". Tytuł tego albumu oddaje idealnie surową, ponurą, pełną bólu i cierpienia atmosferę krążka. Znalazło się na nim sześć utworów zagranych na instrumentach klawiszowych (m.in. znane już "Requiem" i "Seele in Not"). Krązek "Angst" to projekt z zupełnie nową interpretacją muzyki emocjonalnej, muzyki kojarzonej ze sceną gotycką i właśnie na tej scenie zdobywającą sobie największe uznanie, jednak muzyki różnej od tego co powstawało w tym gatunku. Muzyka Lacrimosy była na początku nieskomplikowana aranżacyjnie, oparta o instrumenty klawiszowe i rozmaite tajemnicze dźwięki. Podstawowym atutem była atmosfera, nastrój wytworzony przez grobowy głos Tilo. Z czasem zaczęły się pojawiać nowe instrumenty, bogatsza aranżacja i pomysły muzyczne.

W 1992 roku pojawił się drugi album zatytułowany "Einsamkeit" czyli "Samotność". Stylistycznie podobny do poprzedniego, jednak dojrzalszy. Z albumu tego bije przede wszystkim przerażające osamotnienie i lęk przed nim. Nawet okładka pokazuje samotnie siedzącego na pustyni "Jester'a". Niedługo po wydaniu "Einsamkeit" pojawił się na rynku singiel "Alles Lüge" ("Wszystko to kłamstwo"). Składają się na niego dwie wersje tytułowego nagrania, remix znanego już z "Einsamkeit" "Diener eines Geistes" oraz nowy utwór "Ruin" opublikowany jedynie tutaj.

Rok później wydano "Satura"(1993) - "Nasycenie". Wydanie tego albumu stało się uwieńczeniem pierwszego etapu działalności Lacrimosy. Album ten jak sam autor podkreśla było "wielkim krokiem naprzód". "Satura" to płyta której smutnemu pięknu, pięknu dołującemu i przygnębiającemu, nie jest się w stanie oprzeć żadna wrażliwa dusza. Jest to dzieło bardzo różnorodne, o trafnie dobranym tytule. Zdaje się pękać od zawartych w nim dźwięków, treści, mnogości gatunków muzycznych. Dzięki temu albumowi rozpoczął się kolejny etap w historii zespołu. Tilo wyruszył w trasę koncertową promującą ten album wraz z fińskim zespołem TWO WITCHES.

W 1994 roku do składu zespołu wskoczyła wokalistka wcześniej wspomnianej fińskiej grupy gotyckiej TWO WITCHES, Anne Nurmi. Od tego roku też bierze ona czynny udział w komponowaniu muzyki Lacrimosy, a także w kierowniu firmą Hall of Sermon. Trzeba też zaznaczyć ze Anne Nurmi jest też partnerką życiową Tilo.

Kolejny singiel :Schakal" (1994) powstał przy udziale Annie Nurmi. Rozpoczynające go zdanie wypowiedziane przez Anne w języku fińskim to jakby zapowiedź kolejnych zmian. Do zespołu dołączył też AC - wcześniej perkusista Running Wild. To za jego sprawą wykorzystywany do tej pory automat zastąpiła prawdziwa perkusja. Poza tym przy tworzeniu "Schakala" pierwszy raz wspierała muzyków prawdziwa orkiestra.

W 1995 roku na rynek trafił przełomowy w karierze grupy album zatytułowany "Inferno" - "Piekło". Jest to album w którym po raz pierwszy można usłyszeć utwory w języku angielskim : "Copycat" i "No Blind Eyes Can See" zaśpiewany w całości przez Anne. Płyta ta diametralnie różni się muzycznie od poprzednich dzieł Lacrimosy. Miejsce syntetycznych dźwięków instrumentów klawiszowych zajęła gitara elektryczna o ciężkiej i nieco chropowatej barwie. Muzyka tu stała się potężniejsza, mocniejsza i lepiej się jej słucha. Album ten jest mieszanką różnych wpływów od gotyku do muzyki klasycznej i metalu. Kombinacja wypełniona olbrzymią dawką uczuć i emocji wypływających z dusz duetu, jednak jest nadal delikatna, subtelna i wrażliwa.

Po wydaniu "Inferno" zespół znów wyruszył w trasę koncertową, podczas której zaprezentował nowe aranżacje starych utworów. Wkrótce potem ukazała się kaseta VHS "The Clips 1993 - 1995" zawierająca teledyski do utworów "Satura", "Schakal" i "Copycat" oraz w humorystyczny sposób przedstawione ich powstanie. Logiczną kontynuacją okazał się singiel "Stolzest Herz" - "Dumne Serce".

W 1997 roku pojawił się nowy album zatytułowany "Stille" - "Cisza" Album charakteryzuje się przestrzenna, orkiestralną aranżacją i powrotem do tematów odwołujących się do zakamarków duszy ludzkiej. Jest to płyta która skłania do refleksji nad światem. Również w tym samym roku co została wydana płyta "Stille" ukazała się kolejna kaseta video z klipami: "The Silent Clips" - można na niej ujrzeć "Stolez Herz", "Not Every Pain Hurts" oraz "Siehts Du Mich Im Licht". 1997 był rokiem europejskiej trasy koncertowej. Występy duetu doprowadziły Lacrimose do wielkiej popularności na całym kontynencie. Na europejskiej trasie grupie towarzyszyły zespoły : Darkseed, Secret Discovery i The Gallery. Niestety nie wszyscy fani mogli obejrzeć występy grupy, więc Lacrimosa w 1998 roku wydała dwupłytowy album "Live". Materiał na albumie został zarejestrowany podczas europejskiej trasy. Na "Live" składa się 18 utworów: nowe aranżacje starych dzieł i nie publikowany nigdzie do tej pory "Darkness" (podziękowanie i prezent dla fanów).

Po wydaniu albumu "Live" Lacrimosa wydała singiel "Alleine Zu Zweit" - "Samotni we dwoje". Znalazły się na nim tradycyjne dwie wersje utworu "Meine Welt" i zmiksowany przez szwajcarską grupę Samael "Copycat".

W roku 1999 Lacrimosa zawitała w murach słynnego Abbey Road Studios w Londynie, gdzie - wraz z doskonale znaną Londyńską Orkiestrą Symfoniczną - nagrana została "Elodia". (London Symphony Orchestra powszechnie znana jest ze współpracy z takimi gwiazdami sceny rockowej, jak: The Beatles, Pink Floyd, czy Led Zeppelin. Największy rozgłos przyniosła jej jednak ścieżka dźwiękowa do serii Gwiezdnych Wojen) . Współpraca z tak cenioną i popularną orkiestrą musiała otworzyć przez Lacrimosą nowe możliwości.
Eloida to bogini kretejska, uwieczniona wcześniej na okładce "Inferno". Nad płytą pracowało 187 muzyków w skutek czego powstało fascynujące dzieło, patetyczne, skomplikowane. Jest podróżą przez ocean płaczącego piękna, natchnionym spektaklem wybudowanym na gruzach zdeptanych uczuć. Otchłanią, w którą skoczy każda wrażliwa istota. Absolutem, dla wszystkich, dla których gotyk jest jedynym sensem życia...

Na dziesięciolecie Lacrimosy – w 2000 roku ukazała się już trzecia kaseta VHS, a także płyta DVD - "The Live History". Stanowi ona przekrój przez całą historię zespołu. Zawiera fragmenty z koncertów zarejestrowane w okresie całej działalności tego niemiecko-fińskiego duetu.

W wakacje 2001 roku odbyła się oficjalna premiera najnowszego singla zespołu - "Der Morgen Danach" - "Następnego ranka". Znalazły się na nim, oczywiście poza utworem tytułowym i jego remixem, dwa utwory, które nie zostaną opublikowane nigdzie indziej: "Nichts Bewegt Sich" oraz "Vankina" zaśpiewana przez Anne w jej ojczystym języku. Zresztą spory wkład wokalistki można zauważyć również w "Nichts Bewegt Sich" - Anne dostała w końcu szansę na pełniejsze zaprezentowanie swoich możliwości wokalnych.

Zaraz po ukazaniu się singla, grupa wydała kolejny krążek pt. "Fassade" - jest to pierwszy krążek w dorobku Lacrimosy. Który nie został wydany przez Hall Of Sermon. Jego promocją i dystrybucją zajęła się wytwórnia Nuclear Blast.
„Fassade” to składający się z trzech części koncept przedstawiający bardzo osobistą ocenę nowoczesnego społeczeństwa, jego problemów i bolączek. Album ten przedstawia coraz płytszy i sztuczny świat. Jest to świat, w którym ludzie zapominają myśleć, nie zauważają się nawzajem, zachowują się jak dobrze zaprogramowane roboty. Brak w tym albumie miejsca na użycia, a także na przeżywanie każdego dnia. Jest to świat pełen maszyn, uniemożliwiający ludziom odczuwania miłości, radości a także szczęścia. Album „Fassade” jest niemal perfekcyjnym i najbardziej zaawansowanym od strony kompozytorskiej z wszystkich albumów Lacrimosy. Widnieje tu wyjątkowa atmosfera, towarzysząca wszystkim kompozycjom,. Tworząc ten krążek Lacrimosa współpracowała z Niemiecką Orkiestrą Filmową Babelsberg, jak również z Orkiestrą Filharmoniczną Spielmann-Schyder Philharmonie, zapraszając muzyków związanych z operą, z muzyką klasyczną i rockiem, z metalem, czy nawet jazzem.

Niedługo po premierze płyty zespół wyruszył w trasę koncertową. Wielką niespodzianką było dla wszystkich, iż Lacrimosa uwzględniła w swoich planach Polskę. Zagrali w Polsce dwa koncerty, jeden z nich odbył się 1 listopada 2001 roku w warszawskim klubie „Stodoła” a 2 listopada wystąpili w hali Wisły w Krakowie. Muzycy miło wspominają ciepłe przyjęcie ze strony fanów.

W 2002 roku został wydany singiel „Durch Nacht Und Fult” - "Przez noc i potop" Lacrimosa kontynuuje tu przerwaną na „Fassade” opowieść, używa tych samych środków do wyrażenia muzycznej ekspresji. Jednak widnieje tu coś innego – występują tu cięższe gitary połączone z klawiszami, symfoniczna paleta barw a także występuje hipnotyzujący wokal Tilo, podparty delikatnym śpiewem Anne. Czym się jeszcze różni ?? – tym że muzyka tutaj stała się bardziej prosta i radosna. W tym samym roku na rynku pojawiło się także kompilacja singli - „Vintage Classix”.

W 2003 roku na rynku pojawił się długo oczekiwany kolejny album grupy.. zatytułowany „Echos” – „Echa” Na tym albumie Tilo Wolf wraz z małżonką odeszli nieco od wykreowanego przez siebie image, na korzyść chóralnej filharmoniki i goth-art.-rocka z domieszką elektroniki, a mimo to dalej jest to stara dobra Lacrimosa. „Echos" niewątpliwie wymagają od słuchacza skupienia ale w zamian dostarczają wiele dyskretnych przyjemności związanych z odkrywaniem tej płyty... Wiele melancholii, wiele smutku i wiele, wiele dobrej muzy. Lacrimosa na tym krążku kontynuuje formułę dwóch poprzednich albumów. „Echos” wydaje się być nieco spokojniejsza, chociaż momentami potrafi zaskoczyć dynamiką.

Fascynacja muzyką i tekstami Lacrimosy doprowadziła w stosunkowo krótkim czasie do powstania nowego ruchu na scenie gothic i dark wave. Rozwijający się z albumu na album styl Lacrimosy okazał się być wyjątkowym zjawiskiem, potrafiącym połączyć ludzi z różnych środowisk - na gothic i dark wave począwszy, poprzez tradycyjny, czy progresywny rock, aż po metal. Jak zwykle przekaz Lacrimosy jest jasny i klarowny - zespół ten stawia na uczciwość, na tolerancję, rozwój i dostrzeganie piękna jakie kryje w sobie miłość. Poprzez ich muzykę przemawia potrzeba pozostania przy życiu w coraz bardziej zatrutym i nieczułym społeczeństwie, pozostania sobą.

Nie pozostaje nam nic innego, jak wyczekiwać nowych dzieł duetu, a także koncertów w naszym kraju.

Skład zespołu:

Tilo Wolff - wokal, pianino, programowanie
Anne Nurmi - wokal, klawisze
Jay P. - gitary, bas
AC – perkusja

Dyskografia

LP Clamor (1990) – Demo
CD Angst (1991)
CD Einsamkeit (1992)
Mini-CD Alles Lüge (1993)
CD Satura (1993)
Mini-CD Schakal (1994)
CD Inferno (1995)
VHS The Clips 1993-1995
Mini-CD Stolez Herz (1996)
CD Stille (1997)
VHS The Silent Clips (1997)
CD Live (1998)
Mini-CD Alleine Zu Zweit (1999)
CD Eloida (1999)
DVD The Live History (2000)
Mini-CD Der Morgen Danach (2001)
CD – Fassade (2001)
Mini-Cd Durch Nacht Und Flut (2002)
BoxSet Vintage Classix (2002)
CD Echos (2003)

Komentarzy: 1 12.09.04 - 18:29

Nie wolno wykorzystywac jakichkolwiek materiałów tej strony bez zgody autora (i/lub) administratora. Okładki płyt oraz teksty utworów zamieszczone są wylącznie w celach edukacyjnych.
Coldwave | Darkwave | Subkultura Gotycka | Gotyk | Goth | Gothic | Neofolk | Electro | EBM | Postindustrial | Industrial | Gothic Rock | Gothic Subculture