Małe pisze:Wracając nieco do zasadniczego wątku: moim zdaniem o kreacja (tworzenie) czegokolwiek ma sens już wtedy, kiedy choćby jedna osoba po zapoznaniu się z dziełem, stwierdzi, żebyło warto. Oznaxza to, że nawet najgorszy, najmniej udany plagiat jest sztuką, jeśli znajdzie chociaż jednego odbiorcę i coś mu "da". Oznacza to niestety, że nawet takie gnioty jak HH, czy nieszczęsne DiscoPolo można nazywać sztuką na równi z Betovenem, Mozartem itp. Nie musi być odkrywcze, ważne, żeby znalazło odbiorcę.
Czy papier toaletowy też jest sztuką? - odbiorców jest co niemiara
Wypadałoby chyba poszukać trochę innych wyznaczników sztuki - mhh mógłby to być kolejny temat dyskusji. Można by było powiedzieć że takimi wyznacznikami są przeżycia emocjonalne, intelektualne - tylko czy są one obiektywne (cóż wypadało by poprosić o definicję przeżyć...)
wracając do początków tematu
Czy w 'historyczności nowości' (ładnie to opisałą Saga na początku tematu) nie leży właśnie zasada tworczości. Poprzez swoje zakorzenienie coś staje się dziełem jako wytwór (praca) Jednostkowego Człowieka, nie jest wytworem przypadku, ale ciężką świadomą pracą. Każde dzieło rozwija się najpierw w Tworcy, a im dłuższy ten okres (wszczególności 'dłuższy jakościowo') tym i piekniejsze narodziny. W Sztuce nie istnieją przypadki tylko 'Swiadome Przypadki' - Przypadek mosi być zauważony aby pełnił swą rolę.