...smierc...
Moderator: Moderatorzy
- Jack the Nipper
- Posty: 192
- Rejestracja: 09-06-2005, 11:43
- Lokalizacja: Uć
- Vampirella
- Posty: 315
- Rejestracja: 25-06-2005, 21:11
- Lokalizacja: krypta na cmentarzu
Nie mam tak do końca wyrobionego zdania , - co jest po życiu - i czy coś jest , ale jedno wiem napewno nie spieszy mi się ...
Tak wracając teraz do tematu śmierci...często o tym rozmyślam i nie ukrywam że boję się JEJ :] , może dlatego że dwa razy udało mi się jej uniknąć , jakimś cudem , za co dziękowałam ( nie wiem nawet komu ..) że żyje...
Często w takich chwilach kiedy robi mi się smutno , gdy rozmyślam , rozmawiam ze znajomymi jest mi wtedy dużo łatwiej , bo zdaję sobie sprawę że nie jesem sama.. i że każdy na swój sposób o tym myśli...
A co po śmierci?.. hmm ja już podjełam decyzję co do kremacji , nawet podpisałam papier..
niechcę by moi bliscy , chodzili na grób i opłakiwali :] myślę że jak pozostanę w pamięci , będzie mniej bolało
Tak wracając teraz do tematu śmierci...często o tym rozmyślam i nie ukrywam że boję się JEJ :] , może dlatego że dwa razy udało mi się jej uniknąć , jakimś cudem , za co dziękowałam ( nie wiem nawet komu ..) że żyje...
Często w takich chwilach kiedy robi mi się smutno , gdy rozmyślam , rozmawiam ze znajomymi jest mi wtedy dużo łatwiej , bo zdaję sobie sprawę że nie jesem sama.. i że każdy na swój sposób o tym myśli...
A co po śmierci?.. hmm ja już podjełam decyzję co do kremacji , nawet podpisałam papier..
niechcę by moi bliscy , chodzili na grób i opłakiwali :] myślę że jak pozostanę w pamięci , będzie mniej bolało
- Jack the Nipper
- Posty: 192
- Rejestracja: 09-06-2005, 11:43
- Lokalizacja: Uć
To świadczy o nieznajomości tematu i niestety dyskwalifikuje Cię :)Metztil pisze:Nie jestem wybredna :)
Kremacja nie oznacza przecież tego, że nie można kogoś pochować. Po prostu zamiast wielkiej trumny zakopuje sie puszkę z prochami (i robale nie maja uciechy)
Gdyby mnie nie skremowali to miałbym inne zyczenie - niech mnie wysmarują trutka na owady - zrobie czerwiom psikusa :)
Ja mam troche rozregulowany uklad hormonalny (jak większość nastolatków) dlatego dosc czesto mysle o smierci. Czytłem gdzies ze samurajowie wyobrazali sobie swoja smierc, siebie w grobie i w ziemi po to by oswoic sie z mysla ze moga zginac. Ja mimo ze mysle o smierci dosc czesta nie czuje sie z nia oswojony. Najbardziej boje sie nie tego ze umre tylko w jaki sposob umre. Nie chce by to była jakas glopia sytuacja. Pare razy sniło mi sie ze zostalem zabity... dwa razy z broni palbej raz mieczem własciwie tak moglbym zginac ale ... to malo realne bo ani do wojska ani do bractwa rycerskiego sie nie wybieram :P.
- Vampirella
- Posty: 315
- Rejestracja: 25-06-2005, 21:11
- Lokalizacja: krypta na cmentarzu
- Lux in Tenebris
- Posty: 164
- Rejestracja: 05-02-2005, 19:12
- Lokalizacja: la France
Moj qmpel od pewnego czasu ma podobne przeczucie jak Vampirella. Poki co sie nie sprawdza i mam nadzieje ze te przeczucia to tylko schizy...
a co do mnie... byl czas ze czesto myslalam o smierci, czasami nawet prawie widzialam siebie jakbym przecinala zyly czy cos takiego, o samym fakcie umierania. na szczescie juz sie te moje mysli skonczyly:] czasami tez sie zastanawialam co bedzie pozniej, ale zadna z mozliwosci o ktorych myslalam nie wydaje mi sie prawdopodobna. trudno stwierdzic...
a co do mnie... byl czas ze czesto myslalam o smierci, czasami nawet prawie widzialam siebie jakbym przecinala zyly czy cos takiego, o samym fakcie umierania. na szczescie juz sie te moje mysli skonczyly:] czasami tez sie zastanawialam co bedzie pozniej, ale zadna z mozliwosci o ktorych myslalam nie wydaje mi sie prawdopodobna. trudno stwierdzic...
- Vampirella
- Posty: 315
- Rejestracja: 25-06-2005, 21:11
- Lokalizacja: krypta na cmentarzu
ja akurat w tym przypadku nie nazwałabym tego schizami...:))Lux in Tenebris pisze:Moj qmpel od pewnego czasu ma podobne przeczucie jak Vampirella. Poki co sie nie sprawdza i mam nadzieje ze te przeczucia to tylko schizy...
ja nie widzę u siebie czegoś typu --> przecinanie żył itp... raczej każdy zbliżający się dzień boję się że się nie obudzę i że DZIŚ to mój ostatni... nie wiem... mam poprostu taki wewnętrzny strach że to koniec ( chociaż kto wie.... kiedy nastąpi godzina..)Lux in Tenebris pisze:a co do mnie... byl czas ze czesto myslalam o smierci, czasami nawet prawie widzialam siebie jakbym przecinala zyly czy cos takiego, o samym fakcie umierania. na szczescie juz sie te moje mysli skonczyly:]
- Lux in Tenebris
- Posty: 164
- Rejestracja: 05-02-2005, 19:12
- Lokalizacja: la France
praktycznie kazdy moze się tego bac. nigdy nie wiadomo czy cos sie czasami nie stanie nastepnego dnia... ale co do mnie to jednak nigdy tak na codzien takiego strachu nie było ze sie moge nie obudzic. chociaz mialam cos podobnego 2 razy w zyciu, kiedy bylam przed narkoza...Vampirella pisze:boję się że się nie obudzę i że DZIŚ to mój ostatni... nie wiem... mam poprostu taki wewnętrzny strach że to koniec ( chociaż kto wie.... kiedy nastąpi godzina..)
(a tak apropo...kiedys widzialam na jakims domu taki zegar wmurowany i pod nim napis 'kazda z tych godzin moze byc Twoja ostatnia':P)
Hail.
22 lata temu umarłem, dziś nie czuję się mniej czy bardziej żywy niż wtedy.
Jak co roku czuję na karku ciepło śmierci. Nie jest mi zimno, czuję ciepło i znajome oderwanie od tego świata. W ten dzień patrzę na wszystko z za granicy grobu.
Lubię chodzić w te miejsca pachnące parafiną, rzucające blask ogniem.
Czy boję się śmierci? Tak. Uczynię wszystko, by oddalić ten moment. I wiem. Wiem, że nie będzie to moja decyzja.
Ale Ona, Śmierć.
Ona mi bliska, Ona jedyna będzie ze mną, bym nie czuł się samotny.
Kłaniam się i wyciągam rękę do każdego, kto urodził się tego wyjątkowego dnia.
Chcę, abyśmy spotkali się po tamtej stronie.
My wszyscy, chcę was poznać
22 lata temu umarłem, dziś nie czuję się mniej czy bardziej żywy niż wtedy.
Jak co roku czuję na karku ciepło śmierci. Nie jest mi zimno, czuję ciepło i znajome oderwanie od tego świata. W ten dzień patrzę na wszystko z za granicy grobu.
Lubię chodzić w te miejsca pachnące parafiną, rzucające blask ogniem.
Czy boję się śmierci? Tak. Uczynię wszystko, by oddalić ten moment. I wiem. Wiem, że nie będzie to moja decyzja.
Ale Ona, Śmierć.
Ona mi bliska, Ona jedyna będzie ze mną, bym nie czuł się samotny.
Kłaniam się i wyciągam rękę do każdego, kto urodził się tego wyjątkowego dnia.
Chcę, abyśmy spotkali się po tamtej stronie.
My wszyscy, chcę was poznać
Ja się nie zadręczam myślami o śmierci. Na razie skupiam się na życiu. Poza tym wydaje mi się, że moja śmierć to coś odległego, na razie mało realnego. Jest wielu ludzi, którzy tak myślą, ale boją lub wstydzą się do tego przyznać. Wiadomo, że mogę wyjść na ulicę i zginąć pod kołami ciężarówki, ale co komu pisane...na razie się tym nie przejmuję i żyję, wykorzystując czas, który został mi dany.