tutaj sie solidaryzuje , swoje tez odczulem w tej materiiPerfect Witch pisze:można się pomylić i to grubo... tak jak można się pomylić co do człowieka... pozory niestety bardzo często mylą, a my mamy tendencje do idealizowania obiektów uczuć...
Jakie kobiety/jacy faceci wam sie podobaja...
Moderator: Moderatorzy
Życie jest pełne niespodzianek i nagłych zwrotów akcji, ale ja mówiłem o miłości nie tej, która jest chwilowa i kończy się równie szybko jak się zaczyna, bo wkraczają na miejsce zauroczenia i szczęścia, obawy. Tylko o tej "prawdziwej", gdy człowiek zmienia się nie do poznania - niektóre rzeczy zaczynają mieć znaczenie, inne przestają... Nie musi ona należeć do najwygodniejszych i najprzyjemniejszych ale nigdy nie bedzie pomyłką. Pomyłka to raczej byłoby stwierdzenie, że kogoś kochasz, choć wcale tak nie było...Perfect Witch pisze:nieprawda :) można się pomylić i to grubo... tak jak można się pomylić co do człowieka... pozory niestety bardzo często mylą, a my mamy tendencje do idealizowania obiektów uczuć... no i potem nagle i znienacka okazuje się, że to nie jest ten sam człowiek, którego kochamy... wymyślamy sobie obraz człowieka, w którym się zakochujemy, a z czasem, kiedy poznajemy się coraz lepiej dowiadujemy się, jak bardzo obiekt naszych uczuć różni się od wyobrażeń...DeadMoon^ pisze:No i miłość nigdy nie jest pomyłką...
Każdy chyba wie co czuje i siebie nie okłamie.
- Lux in Tenebris
- Posty: 164
- Rejestracja: 05-02-2005, 19:12
- Lokalizacja: la France
- Perfect Witch
- Redaktor
- Posty: 187
- Rejestracja: 13-05-2004, 23:14
- Lokalizacja: Zgierz
to nie jest kwestia okłamywania się... tylko tego, że jednak nikt nie jest nieomylny i nawet ta prawdziwa wielka miłość może być błędem...DeadMoon^ pisze:Każdy chyba wie co czuje i siebie nie okłamie.
założę się, że są setki osób, które związały się z kimś... są z nimi bardzo długo, po czym pewnego dnia budzą się, patrzą na tę drugą osobę i nie potrafią sobie przypomnieć, co widziały w tej drugiej osobie... i to nie było kłamstwo... trzeba się przyznać do pomyłki i żyć dalej, szukać dalej...
- Vampirella
- Posty: 315
- Rejestracja: 25-06-2005, 21:11
- Lokalizacja: krypta na cmentarzu
Ja bym może ujęła to inaczej ( to jest moje zdanie , nie podważam niczyjego..)Perfect Witch pisze:założę się, że są setki osób, które związały się z kimś... są z nimi bardzo długo, po czym pewnego dnia budzą się, patrzą na tę drugą osobę i nie potrafią sobie przypomnieć, co widziały w tej drugiej osobie...
w tej kwesti powiedziałabym raczej --> że nie wiedziały czego szukały ani tego czego oczekiwały ..stąd te pomyłki..jest bardzo wiele par , może nie idealnych ale od samego początku znają swoje oczekiwania , dlatego żyją z sobą długo i szczęśliwie :)
W związku z powyżej , wiele osób się wiąże z sobą aby tylko z kimś być dzielić ten dzień codzienny , troski i radości -- dlatego nie stawiają sobie zbyt dużych wymagań , stąd późniejsze rozczarowania..a przy tym wzajemne znudzenie
Wiecie co?! Gdybym miał mysleć jak Wy (bez obrazy) o znudzeniu kimś, i innych ciemnych stronach tego co wiąże się z obecnością drugiego człowieka to sam oddałbym się w ręce lekarza (piszę tak tylko dlatego, że dla mnie to jest nie do przyjęcia ;>) .
Patrzenie przez taki pryzmat jest gorsze, a nawet absurdalne o tyle, że szukając, stawiając wymagania i mysląc jak to źle może być, istnieje sznsa na to, że umknie Wam to czego tak bardzo potrzebujecie.
Ja dalej pozostaję w opozycji. W końcu to jest teraz modne.
Patrzenie przez taki pryzmat jest gorsze, a nawet absurdalne o tyle, że szukając, stawiając wymagania i mysląc jak to źle może być, istnieje sznsa na to, że umknie Wam to czego tak bardzo potrzebujecie.
Ja dalej pozostaję w opozycji. W końcu to jest teraz modne.
- Vampirella
- Posty: 315
- Rejestracja: 25-06-2005, 21:11
- Lokalizacja: krypta na cmentarzu
ale kto tu pisze o znudzeniu? ;] przynajmniej mi chodziło o to jak często kończą się związki , takie się wyciąga wnioski na koniec... bo gdyby patrzeć na to tak na początku to nie wiem... ale nie byłoby chyba związków..DeadMoon^ pisze:Wiecie co?! Gdybym miał mysleć jak Wy (bez obrazy) o znudzeniu kimś, i innych ciemnych stronach tego co wiąże się z obecnością drugiego człowieka to sam oddałbym się w ręce lekarza (piszę tak tylko dlatego, że dla mnie to jest nie do przyjęcia ;>) .
Moje związki były różne jak i wiele... ale nigdy z góry nie zakładałam że będą nudne ;]...bo w rzeczy samej inaczej by ich nie było
- Aaricia_de_Goth
- Redaktor
- Posty: 810
- Rejestracja: 13-08-2004, 20:35
- Lokalizacja: Scunthorpe UK
A ja przychylam się do zdania Vampirelli I Pefect Witch :), obserwuję na codzień jak to ludzie są w parach właśnie po to "by nie być samemu ", niektorzy wręcz w rozmowach przyznają ze nie kochają danej osoby ,ale lepsza taka niż żadna (!), co jest oczywiscie dla mnie totalną pomyłką i hipokryzją....Ewentualnie ,kobiety w moim miejscu pracy - jako ze większość zbliza sie lub jest świeżo po 30 stce a nadal samotne , to biorą 'co się nawinie" :), a potem mają depresje , załamania bo 'to nie tak jak myślały".......praktykują rytuały- najpierw godowe, potem rozstaniowe , i tak w kółko.....tak im upływa życie.
- Perfect Witch
- Redaktor
- Posty: 187
- Rejestracja: 13-05-2004, 23:14
- Lokalizacja: Zgierz
Ależ Dead... nikt nie wspomniał słowem o znudzeniu... czasami po prostu po jakimś czasie się okazuje, że to nie jest to :) jeżeli już chcemy to jakoś nazwać, to rozczarowanie byłoby trafniejszym określeniem... disillusionment normalnie :))) a na znudzenie jako takie można coś zaradzić i nie musi to być wcale powód do zakończenia związku...DeadMoon^ pisze:Gdybym miał mysleć jak Wy (bez obrazy) o znudzeniu kimś, i innych ciemnych stronach tego co wiąże się z obecnością drugiego człowieka to sam oddałbym się w ręce lekarza (piszę tak tylko dlatego, że dla mnie to jest nie do przyjęcia ;>) .
to przerażające, ale prawdziwe... i w tym przypadku może dojść do okłamywania siebie, że to miłość... dyć ciężko się przed sobą samym przyznać, że się boi być samemuAaricia_de_Goth pisze:obserwuję na codzień jak to ludzie są w parach właśnie po to "by nie być samemu "
gdyby tylko zaświtałoby mi, że mój Pan i Władca jest tylko rzeczą, która ma wypełnić chwilową pustkę w moim życiu, to już wolałabym sobie coś zrobić... w końcu to by było dość żałosne podejście do związku
- NocturnalGirl
- Współpracownik
- Posty: 1598
- Rejestracja: 14-04-2004, 21:46
- Lokalizacja: Częstochowa
ja powiem tak.. wiele razy spotkałam się z czymś takim - ktoś ma kogoś bo tak mu wygodniej... bo jakby się czuł nie mając nikogo wśród znajomych.... albo wiele osób ma kogoś po to by się ''wyżyć'' w pełnym tego słowa znaczeniu... nie mówię już o tym że ktoś ma kogoś na ''pokaz'' matko... niektórzy są załośni i to bardzo mocno ....Perfect Witch pisze:Aaricia_de_Goth napisał/a:
obserwuję na codzień jak to ludzie są w parach właśnie po to "by nie być samemu "
to przerażające, ale prawdziwe... i w tym przypadku może dojść do okłamywania siebie, że to miłość... dyć ciężko się przed sobą samym przyznać, że się boi być samemu
... chyba nikt nie chce być sam.. uważam że kobieta potrzebuje mężczyzny a mężczyzna kobiety .... ale prawdziwy związek to związek gdzie nie tylko jest zaufanie... ale także wtedy gdy wie się że można liczyć na drugą osobę w każdym momencie....
gdyby tylko zaświtałoby mi, że mój Pan i Władca jest tylko rzeczą, która ma wypełnić chwilową pustkę w moim życiu, to już wolałabym sobie coś zrobić... w końcu to by było dość żałosne podejście do związku
ale wiele osób tak do tego podchodzi niestety ..... ;/ człowiek nie jest rzeczą ....
- Aaricia_de_Goth
- Redaktor
- Posty: 810
- Rejestracja: 13-08-2004, 20:35
- Lokalizacja: Scunthorpe UK
Nie bulwersujemy się , jeszcze czego :P , jedynie stwierdzamy smutne fakty. Jesli mnie cos bulwersuje to fakt,ze ludzie nie widzą zwiazków przyzczynowo-skutkowych swoich wyborów ,postaw ,działań , a potem mają pretensje do wszystkich wokół, lub potrzebują wyciągania z otchłani depresji średnio co pół roku.... " I'm fed up with stories.Everyone has a story." To jedyny dobry cytat jaki wyniosłam z filmu 'Land of the dead" :P i akurat doskonale tu pasuje. Amen.
Nie możesz przewidzieć wszystkich skutków wyboru. Łatwo to opisać z psychologicznego lub nawet fizycznego punktu widzenia (akcja->reakcja, przyczyna ->skutek), ale co z tego jesli rzeczywistość nijak się nie ma do opisów, skoro nawet ona powstała na pewnych wzorcach doświadczeń, a nie ich zapobieganiu.
Ludzie są stworzeni do obarczania winą innych za swoje niepowodzenia nie mówiąc już o narzekaniu na swoje życie...
A to, że każdy ma historię jak w tym cytacie jest oczywiscie prawdą, tylko tutaj rodzi się pytanie - Kto przeczyta taką historię, bo nie każda jest warta przeczytania.
Ludzie są stworzeni do obarczania winą innych za swoje niepowodzenia nie mówiąc już o narzekaniu na swoje życie...
A to, że każdy ma historię jak w tym cytacie jest oczywiscie prawdą, tylko tutaj rodzi się pytanie - Kto przeczyta taką historię, bo nie każda jest warta przeczytania.
- Aaricia_de_Goth
- Redaktor
- Posty: 810
- Rejestracja: 13-08-2004, 20:35
- Lokalizacja: Scunthorpe UK
Wszystko się zgadza DeadMoon , mnie jedynie chodzi o to , by dana osoba nie epatowała środowiska swoją depresją czy problemami cały czas , a niektórzy tym żyją.... To rodzaj jakiegoś kompleks czy niedowartościowanie , tak to odbieram, i jedyny sposób w jaki ten osobnik stara się wywołać zainbteresowanie swoją osobą. To dla mnie objaw niedojrzałości. Poza tym , skoro taki osobnik przeżywa te stany średnio raz na pól roku to powinien /powinna zastanowic się nad sobą , moze coś tu nie jest tak jak potrzeba.....a nie wiecznie szukać winy w tej drugiej osobie.
Co do historii - przeczytać to jeszcze dobrze , bo nie każdy zechce , miałam na myśli znów epatowanie , opowiadanie na siłę swojego życia i/czy problemów.Czasem czuję się 'atakowana' przez te negatywne historie miłości i rozpaczy, samo wysłuchiwanie jest dla mnie męczarnią....Co zauważyłam - taki 'opowiadacz' wcale nie chce konstrukctywnego pocieszenia , o nie , raczej złączenia się w bólu i wspólnego narzekania na tą drugą , niewdzięczną osobę.... To jest okropne dla mnie. Uważam tak postępujących ludzi za swego rodzaju pasożytów i tępię ich jesli tylko napotkam. Z tego tez wzgledu od jakiegoś czasu jestem postrzegana jako osoba mało empatyczna i 'nie chcąca współczuć'.:))))))
Co do historii - przeczytać to jeszcze dobrze , bo nie każdy zechce , miałam na myśli znów epatowanie , opowiadanie na siłę swojego życia i/czy problemów.Czasem czuję się 'atakowana' przez te negatywne historie miłości i rozpaczy, samo wysłuchiwanie jest dla mnie męczarnią....Co zauważyłam - taki 'opowiadacz' wcale nie chce konstrukctywnego pocieszenia , o nie , raczej złączenia się w bólu i wspólnego narzekania na tą drugą , niewdzięczną osobę.... To jest okropne dla mnie. Uważam tak postępujących ludzi za swego rodzaju pasożytów i tępię ich jesli tylko napotkam. Z tego tez wzgledu od jakiegoś czasu jestem postrzegana jako osoba mało empatyczna i 'nie chcąca współczuć'.:))))))
Wszystko byłoby ok. gdyby nie to, że czasem ludzie, może i nie chcą słuchać czyichś "opowieści z stumilowego lasu" i uważają to za głupotę, ale podejrzewam, że w 90% robią identycznie. A tylko im zarzuć coś takiego, to rozpętasz mały huragan...
Aha apropos pasożytów... Zagdzam się... Tylko tutaj jest maleńki haczyk. Ci którzy karmią nas historiami są pasozytami... Ci którzy wolą słuchac cudzych historii niż zająć się własnym życiem też nimi są... Więc gdzie tu pasożytnictwo? My tu mamy idealnie prosperujacą symbiozę!
Ci, którzy mają co opowiadać chyba stoją na lepszej pozycji (JA nie staram się nikogo bronić, tylko spróbować to jakoś zanalizować), a opowieści nie zawsze są z gatunku - "jak to mi jest źle w życiu" i nie zawsze mają na celu "Ej, weź mnie stary pociesz i pokiwaj głową na znak, że łaczysz się ze mną w moim bólu i wogóle to ja jestem zajebisty bo Twoje problemy przy moich to pyłek na na ciele kosmosu..."
Więc gdzie podziali się ci nie-pasożytniczy osobnicy?... Może to społeczństwo wychowane w idelistycznym i sterylnym swiecie bez upadków, wszystko zaplanowane od początku do konca bez chocby nawet myśli, że coś może nie pójść zgodnie z planem. Nawet gdyby, to rzadko się kogoś takiego spotyka... A może to Ci - "Błogosławieni Cisi, albowiem to oni....etc. etc."
Osobiście uważam, że opowiadasz gdy chcesz, opowiadsz gdy wiesz, że ktos tego wysłucha... I nie słuzy to bynajmniej tym 2 celom wyzej tylko naprawdę dobrej zabawie, może czasem po prostu zrzucenia z siebie czegoś co trudno jest trzymać dla siebie, a podzielenie się tym z kimś sprawia, że możesz iść dalej / ewentualnie brnąć dalej... I to nie jest żaden Lord Of The Rings...
Aha apropos pasożytów... Zagdzam się... Tylko tutaj jest maleńki haczyk. Ci którzy karmią nas historiami są pasozytami... Ci którzy wolą słuchac cudzych historii niż zająć się własnym życiem też nimi są... Więc gdzie tu pasożytnictwo? My tu mamy idealnie prosperujacą symbiozę!
Ci, którzy mają co opowiadać chyba stoją na lepszej pozycji (JA nie staram się nikogo bronić, tylko spróbować to jakoś zanalizować), a opowieści nie zawsze są z gatunku - "jak to mi jest źle w życiu" i nie zawsze mają na celu "Ej, weź mnie stary pociesz i pokiwaj głową na znak, że łaczysz się ze mną w moim bólu i wogóle to ja jestem zajebisty bo Twoje problemy przy moich to pyłek na na ciele kosmosu..."
Więc gdzie podziali się ci nie-pasożytniczy osobnicy?... Może to społeczństwo wychowane w idelistycznym i sterylnym swiecie bez upadków, wszystko zaplanowane od początku do konca bez chocby nawet myśli, że coś może nie pójść zgodnie z planem. Nawet gdyby, to rzadko się kogoś takiego spotyka... A może to Ci - "Błogosławieni Cisi, albowiem to oni....etc. etc."
Osobiście uważam, że opowiadasz gdy chcesz, opowiadsz gdy wiesz, że ktos tego wysłucha... I nie słuzy to bynajmniej tym 2 celom wyzej tylko naprawdę dobrej zabawie, może czasem po prostu zrzucenia z siebie czegoś co trudno jest trzymać dla siebie, a podzielenie się tym z kimś sprawia, że możesz iść dalej / ewentualnie brnąć dalej... I to nie jest żaden Lord Of The Rings...