Nie długo kazał nam czekać Adrian Hates na swoje kolejne słowo. Menschfeind ukazała się pół roku po swojej poprzedniczce lecz myli się ten, kto podejrzewa Diary of Dreams o zjadanie własnego ogona. Adrian dał raz jeszcze dowód na to, że jest niedoścignionym mistrzem klimatycznej muzyki.
Menschfeind to dosyć obszerna EPka, trwająca z górą 40 minut. Otrzymujemy tutaj 7 utworów, których spektrum kombinacji i uczuć jest ogromne. Od samego początku coś zaczęło mi jeżyć włosy na karku. Jakiś niepokój wdarł się w moje serce. Słucham w ciemnościach; muzyka zawsze najlepiej dociera do mnie w mroku. Strzeliła deska w podłodze! Zrywam się na równe nogi. Oglądam cały pokój, ale nic tam nie ma. Kładę się z powrotem; to już „Haus der Stille” – kolejny utwór, jeszcze bardziej klaustrofobiczny, ponury i nieziemski. Dość monotonny beat, piękna melodia i delikatne pianino w tle dają wrażenie całkowitej nierealności tej muzyki. Jakby grana była zza ściany przez zespół dawno nieżyjących już muzyków. A u Adriana wokal jakby bardziej delikatny niż poprzednio, jakby bardziej był sennym majakiem niż rzeczywistym głosem, jakby docierał z daleka. Ale to chyba dobrze; taki wyraźny wokal byłby chyba nie na miejscu, przy tak onirycznej muzyce. A powiedzieć trzeba, że naprawdę wprowadza ona w trans, prowadzi moją duszę w dalekie krainy moich własnych marzeń sennych rysując przede mną obrazy żywcem wyjęte z Salvadora Dali. A czas się przy tym zatrzymuje… Można by słuchać Menschfeind bez końca, gdyż przy tej płycie czas staje się bardzo płynny, rozciągnięty, czasem zanika całkowicie i pozostaje tylko wrażenie zawieszenia w próżni sam na sam z tą muzyką. Wystarcza ona za powietrze, pożywienie, czas… Takiej muzyki chcę słuchać! Mam nadzieję, że jest to zapowiedź kolejnej płyty, która będzie w podobnym klimacie.
Nie powiem, zrobiła na mnie Menschfeind duże wrażenie. Życzyłbym sobie bardzo, aby następne wydawnictwa Diary of Dreams szły właśnie w tym kierunku. Coprawda jest to muzyka dużo trudniejsza niż ta z choćby Freak Perfume czy One of 18 Angels, nie nadaje się raczej do tańczenia, a bardziej do kontemplacji, rozmyślań, do zanurzenia się w sobie. Jest piękna, tajemnicza, urzekająca i bardzo, bardzo mroczna i niepokojąca. Jak dla mnie to idzie na wielki plus. Mam nadzieję, że Diary of Dreams nie zejdą z tej ścieżki, bo taki zespół podoba mi się jeszcze bardziej!
Ocena 9/10
Menschfeind to dosyć obszerna EPka, trwająca z górą 40 minut. Otrzymujemy tutaj 7 utworów, których spektrum kombinacji i uczuć jest ogromne. Od samego początku coś zaczęło mi jeżyć włosy na karku. Jakiś niepokój wdarł się w moje serce. Słucham w ciemnościach; muzyka zawsze najlepiej dociera do mnie w mroku. Strzeliła deska w podłodze! Zrywam się na równe nogi. Oglądam cały pokój, ale nic tam nie ma. Kładę się z powrotem; to już „Haus der Stille” – kolejny utwór, jeszcze bardziej klaustrofobiczny, ponury i nieziemski. Dość monotonny beat, piękna melodia i delikatne pianino w tle dają wrażenie całkowitej nierealności tej muzyki. Jakby grana była zza ściany przez zespół dawno nieżyjących już muzyków. A u Adriana wokal jakby bardziej delikatny niż poprzednio, jakby bardziej był sennym majakiem niż rzeczywistym głosem, jakby docierał z daleka. Ale to chyba dobrze; taki wyraźny wokal byłby chyba nie na miejscu, przy tak onirycznej muzyce. A powiedzieć trzeba, że naprawdę wprowadza ona w trans, prowadzi moją duszę w dalekie krainy moich własnych marzeń sennych rysując przede mną obrazy żywcem wyjęte z Salvadora Dali. A czas się przy tym zatrzymuje… Można by słuchać Menschfeind bez końca, gdyż przy tej płycie czas staje się bardzo płynny, rozciągnięty, czasem zanika całkowicie i pozostaje tylko wrażenie zawieszenia w próżni sam na sam z tą muzyką. Wystarcza ona za powietrze, pożywienie, czas… Takiej muzyki chcę słuchać! Mam nadzieję, że jest to zapowiedź kolejnej płyty, która będzie w podobnym klimacie.
Nie powiem, zrobiła na mnie Menschfeind duże wrażenie. Życzyłbym sobie bardzo, aby następne wydawnictwa Diary of Dreams szły właśnie w tym kierunku. Coprawda jest to muzyka dużo trudniejsza niż ta z choćby Freak Perfume czy One of 18 Angels, nie nadaje się raczej do tańczenia, a bardziej do kontemplacji, rozmyślań, do zanurzenia się w sobie. Jest piękna, tajemnicza, urzekająca i bardzo, bardzo mroczna i niepokojąca. Jak dla mnie to idzie na wielki plus. Mam nadzieję, że Diary of Dreams nie zejdą z tej ścieżki, bo taki zespół podoba mi się jeszcze bardziej!
Ocena 9/10
Komentarzy: 4
Komentarze są prowadzone na forum.