Przejdź do treści
Zaloguj Zarejestruj się
We are the Darknation
Dodheimsgard - 666 International (1999)

Recenzja

Dodheimsgard - 666 International (1999)

Centurion19.04.2004, 00:49Komentarzy: 8

Ostatni jak dotąd (choć niestety już nie pierwszej świeżośći, gdyż wydany jeszcze w 1999. roku) album Norwegów z Dodheimsgard okazał się być jedna z najciekawszych post black metalowych płyt z tego kraju, jeśli wręcz nie najciekawszą. Na bazie blackowej stylistyki zespół stworzył bowiem zupełnie oryginalny krążek, zawierający sprytnie sklecony ulepek różnych gatunków muzycznych. Dodheimsgard poeksperymentowali bardzo udanie z możliwościami jakie daje użycie komputera, co bardzo wzbogaciło ich muzykę, jednocześnie nie przesadzając z nadmiarem elektroniki. Cyberdźwięki służą im głównie do tworzenia atmosfery która kojarzy mi się z niczym innym jak tylko z komputerowymi strategiami w których ziemanie walcza z kosmitami. Wogóle całość jest bardzo "kosmiczna". To nie żart, aczkolwiek uprzedzam, że to jest tylko moje wrażenie, nie znam zamysłow zespołu. Na dodatek mocno spłaszczony, przesterowany wokal potęguje to odczucie. Niejednokrotnie pomysł na płyte zapewniał zespołom unikatowość i dożywotnie miejsce w sercach fanów. Pomysł Dodheimsgard na nagranie konceptualnej płyty o przybyszach z obcego wymiaru jest właśnie jednym z takich dla mnie.

Już pierwszy na płycie utwór "Shiva-Interfere" sugeruje, że następca "Satanic Art" jest duzo bardziej pokręcony i mniej black metalowy niż swoje poprzedniczki, mimo to jednak zespół zachował w dużym stopniu swój styl, co dobrze o nim świadczy. Black metal słychać, ale nie jako gatunek przewodni, lecz jako element wpleciony w szybsze momenty na płycie. Płytę ropoczyna klawiszowa wstawka, która jest kontynuacją ostatniego utworu na "Satanic Art", a mianowicie "Wrapped In Plastic", jednak szybko pojawia się w niej "brudny" szum, a potem chwila wyciszenia, a po niej zaczyna sie transowa uczta w jakimś kosmicznym, obcym wymiarze. Całość wciągająca, hałaśliwa, zaś wyrazisty, twardy wokal (niezbyt jednak chrypliwy) i automat perkusyjny wbijają szpilki w czaszkę słuchacza. Świetny początek płyty. Drugi utwór, "Ion Storm", jest dobrą kontynuacją dla pierwszego i jest dokładnie tym, co mówi jego tytuł - wybuchem astralnej burzy. Generalnie dość szybki utwór, szybkością dorównujący blackowym kompozycjom z poprzedniego wydawnictwa grupy, z genialnym początkiem. Następny utwór, "Carpet Boning" to fortepianowy przerywnik, który z początku może wydawać się troche niepasujący, ale myśle, że w miarę kolejnych przesłuchań docenicie jego obecność. "Regno Porti" ponownie wprowadza nas w klimat płyty, stymże mniej więcej od połowy staje się jeszcze bardziej dziwny, jadowity, głownie za sprawą schorowanego przesterowanego wokalu. Kończy się fortepianową wstawką na tle komputerowego transowego rytmu - super. Piąty utwór, czyli "Final Conquest" to kolejna, potężna dawka niestandardowych aranżancji i jeszcze więcej komputerowych, dzwiękowych bajerek. Ponownie pojawia sie fortepian. Co tu dużo pisać - Norwegom na pewno nie brakuje pomysłów. "Logic" to kolejne minutowe fortepianowe intro, po którym wybucha niemal blackowo "Sonar Bliss". Wybuch w miarę trwania utworu przechodzi w spokojniejsze granie, jak na początku płyty. Końcówka utworu natomiast jest totalnie genialna, świetne gitary! Następny na płycie "Magic" to trzecie i ostatnie już forepianowe wtrącenie. Płytę zamyka bardzo szybka z początku kompozycja "Completion", w której niskie, pulsujące dzwięki automatu perkusyjnego robią, po tak długim już czasie słuchania krążka, niezłą sieczkę z umysłu. Ogólnie jest to chyba najbardziej chaotycznie skonstruowany kawałek na tej płycie. Jednakże ten chaos u Dodheimsgard ma swój niepowtarzalny urok. Płyta zawiera małą niespodziankę w postaci ukrytego utworu, wolniejszego i mniej pokręconego niż reszta płyty, świetnie pasującego jako właściwe zakończenie tego niesamowitego albumu.

Reasumując, Norwegowie stworzyli strasznie dziwną, ciężką, oryginalną i niestandardową płytę. Płytę w której dużo jest chaosu, która nie trafi do każdego, w której agresja przyjęła imię jakiego jeszcze wcześniej nie znaliście. Płytę eksperymentalną, która pokazała jak bardzo kreatywni i nieprzywidywalni są jej twórcy. Jest to jedna z moich najbardziej ulubionych płyt i czekam z niecierpliwościa na jej nastepczynię, bo milczenie Dodheimsgard trwa juz stanowczo za długo. Na stronie zespołu jest wprawdzie notka o tym, że planowali wejść do studia w połowie zeszłego roku, ale chyba nie doszło to do skutku, gdyż potencjalnego efektu takowego faktu ani widu, ani słychu. Wielka szkoda, mimo wszystko mam nadzieję ze Norwegowie nie powiedzieli jeszcze swojego ostatniego słowa poprzez "666 International" i że wktrótce ponownie uderzą...

8/10

Komentarzy: 8

Komentarze są prowadzone na forum.

Skomentuj na forum