Czy Hiszpania może pochwalic się twórca na scenie elektronicznej? Muzykiem, dobrym, skrupulatnym, wytrwałym i nowatorskim? Odpowiedzi na to pytanie udziela pierwsza w karierze płyta Miguela Lopez Mora, który znany jest bardziej jako Digital 21. Pierwszy album jednak nie oznacza początku muzycznej przygody Miguela z show biznesem. Zdobyłabym się na stwierdzenie iż „Nuclear” jest wypadkową jego dotychczasowych doświadczeń i eksperymentów w świecie dźwięków. To jedna z tych płyt, które musiały pojawić się w karierze danego artysty, by zamanifestować jego istnienie na scenie muzycznej.
Zadziwiające w tej płycie jest to, iż trudno okreslić jej konkretny styl, a jednak nie jest chaotyczna, pozbawiona sensu czy niezdecydowana. W całości staje się postnuklearnym obrazem świata, reakcją łańcuchową prowadzącą ku destrukcji lecz nie pozbawioną nadziei. Nie polecam słuchać utworów losowo! To doskonała, dopracowana aranżacja muzyczna, która bez własnej, przypisanej jej kolejności, traci sens i jednocześnie cały swój czar i magię. Być może właśnie to dla niektórych będzie jednym z minusów albumu, być może niektórzy będa mieli problemy z przekonaniem się do języka hiszpańskiego, którego miejscami pojawia się bardzo dużo, jednak podstawą niezapomnianego klimatu tej płyty są dźwięki, aranżacje muzyczne i ogólna kompozycja.
Miguel od początku nie przebiera w środkach wyrazu, by zdecydowanie wprowadzić nas w stan gotowości wibrującymi dźwiękami, niskimi motorycznymi basami i pojawiąjącymi się industrialnymi dźwiękami gitary, które przeprowadzają nas przez pierwszy etap nuklearnej zagłady aż do jej apogeum. Po czym płyta zaczyna zatracać stopniowo swój pierwotny, ostry klimat zwracając się w stronę orientalnych instrumentów i psychodelicznych zabiegów muzycznych graniczących niekiedy z psy-trance czy drumm'n'base. Oto jesteśmy w świecie walki o przetrwanie, w przestrzeni pełnej sprzeczności i niezdecydowanego nastroju, po czym nagle odzyskujemy pełen spokój.
Cały ten świat jest metaforą przemian, reakcji łańcuchowych zachodzących w ludziach, w społeczeństwie, refleksją na temat życia, kultury i cywilizacji. Znajdziemy na niej niemal wszystko : ostre dźwięki przyprawiające nas o dreszcze, industralne, mocne uderzenia, jak i psychodeliczny czy orientalny klimat łączący się w doskonałą i przemyślaną całość.
Niestety płyta kończy się zbyt szybko, wszystko zawarte jest tylko w 56 minutach i nie można pozbyć się nachalnego pragnienia by słuchać więcej.
Zadziwiające w tej płycie jest to, iż trudno okreslić jej konkretny styl, a jednak nie jest chaotyczna, pozbawiona sensu czy niezdecydowana. W całości staje się postnuklearnym obrazem świata, reakcją łańcuchową prowadzącą ku destrukcji lecz nie pozbawioną nadziei. Nie polecam słuchać utworów losowo! To doskonała, dopracowana aranżacja muzyczna, która bez własnej, przypisanej jej kolejności, traci sens i jednocześnie cały swój czar i magię. Być może właśnie to dla niektórych będzie jednym z minusów albumu, być może niektórzy będa mieli problemy z przekonaniem się do języka hiszpańskiego, którego miejscami pojawia się bardzo dużo, jednak podstawą niezapomnianego klimatu tej płyty są dźwięki, aranżacje muzyczne i ogólna kompozycja.
Miguel od początku nie przebiera w środkach wyrazu, by zdecydowanie wprowadzić nas w stan gotowości wibrującymi dźwiękami, niskimi motorycznymi basami i pojawiąjącymi się industrialnymi dźwiękami gitary, które przeprowadzają nas przez pierwszy etap nuklearnej zagłady aż do jej apogeum. Po czym płyta zaczyna zatracać stopniowo swój pierwotny, ostry klimat zwracając się w stronę orientalnych instrumentów i psychodelicznych zabiegów muzycznych graniczących niekiedy z psy-trance czy drumm'n'base. Oto jesteśmy w świecie walki o przetrwanie, w przestrzeni pełnej sprzeczności i niezdecydowanego nastroju, po czym nagle odzyskujemy pełen spokój.
Cały ten świat jest metaforą przemian, reakcji łańcuchowych zachodzących w ludziach, w społeczeństwie, refleksją na temat życia, kultury i cywilizacji. Znajdziemy na niej niemal wszystko : ostre dźwięki przyprawiające nas o dreszcze, industralne, mocne uderzenia, jak i psychodeliczny czy orientalny klimat łączący się w doskonałą i przemyślaną całość.
Niestety płyta kończy się zbyt szybko, wszystko zawarte jest tylko w 56 minutach i nie można pozbyć się nachalnego pragnienia by słuchać więcej.
Komentarzy: 0
Komentarze są prowadzone na forum.