Parę lat temu, szturmem na półki z muzyką alternatywną wdarła się grupa o nazwie „Lowe” ze swoją romantyczną, spokojną płytą „Tenant”. Wówczas więcej było wokół Lowe szumu, co faktycznego zachwytu. Teraz nadszedł czas na drugą, co wcale niestety nie znaczy, że lepszą, płytę, o tytule „Kino International”.
Już od początku można stracić nadzieję na to, że usłyszymy coś nowego, coś co nas zachwyci. Choć „Berlin Night Express” brzmi inaczej niż to co zafundowali nam muzycy 3 lata temu, jednak nie jest to nic świeżego, a raczej można by rzec „odgrzewana kanapka”, w dodatku możnaby to niemal nazwać plagiatem, choć to mocne słowo..
Owszem, nadal jest spokojnie, nastrojowo i „przeromantycznie”. Nadal z powodzeniem można puścić sobie płytę w sypialni, bądź w trakcie wspólnej kolacji z „tą jedyną”. Nadal można się powzruszać czy to razem, czy osobno, ale nie ma w tym nic nowego, nic odkrywczego. Zdaje się, że Lowe nie tyle 3 lata temu wyznaczyło sobie jeden cel do którego dąży, ale uparcie tkwi w tym samym punkcie, nie mogąc lub nie chcąc się ruszyć ani o jotę. Dzięki czemu nadal jest to typowy zespół grający muzykę co najmniej „pościelową”. W dodatku w uszy bije podobieństwo niektórych aranżacji do Depeche Mode. Cóż.. na tym przynajmniej można zarobić, jeśli już własne kompozycje nikogo „nie ruszą” tego typu kompozycje „odświeżające” mogą pomóc w dostaniu się w eter komercyjnych stacji radiowych oraz, być może nawet, jako teledyski, mogą odwiedzić telewizyjne stacje muzyczne. Jednak nie wróżę takiej przyszłości żadnemu innemu utworowi poza „Now That I've Tasted You”, który aż katuje nas nachalnym stylem DM.
Po przesłuchaniu można całkowicie stracić nadzieję, na jakąkolwiek ewolucje muzyczną Lowe, na jakiekolwiek ruszenie się z miejsca, bo i po co? Przecież płyta spodoba się tym, którzy nie przywiązują wagi do podobieństw, a jedynie słuchają muzyki. Album nie jest przeznaczony dla melomanów i maniaków, którzy od razu z obrzydzeniem wyłapią „chwyty marketingowe” polegające z reguły na wpleceniu podobieństw do innych znanych projektów. Ta płyta jest dla tych, którzy szukają w muzyce spokoju i wzruszeń bez względu na to kto ją wykonuje, bo i wzruszyć się jest czym i... jest przyjemnie. Dla mnie to jednak za mało.
Ocena: 4 na 10
Już od początku można stracić nadzieję na to, że usłyszymy coś nowego, coś co nas zachwyci. Choć „Berlin Night Express” brzmi inaczej niż to co zafundowali nam muzycy 3 lata temu, jednak nie jest to nic świeżego, a raczej można by rzec „odgrzewana kanapka”, w dodatku możnaby to niemal nazwać plagiatem, choć to mocne słowo..
Owszem, nadal jest spokojnie, nastrojowo i „przeromantycznie”. Nadal z powodzeniem można puścić sobie płytę w sypialni, bądź w trakcie wspólnej kolacji z „tą jedyną”. Nadal można się powzruszać czy to razem, czy osobno, ale nie ma w tym nic nowego, nic odkrywczego. Zdaje się, że Lowe nie tyle 3 lata temu wyznaczyło sobie jeden cel do którego dąży, ale uparcie tkwi w tym samym punkcie, nie mogąc lub nie chcąc się ruszyć ani o jotę. Dzięki czemu nadal jest to typowy zespół grający muzykę co najmniej „pościelową”. W dodatku w uszy bije podobieństwo niektórych aranżacji do Depeche Mode. Cóż.. na tym przynajmniej można zarobić, jeśli już własne kompozycje nikogo „nie ruszą” tego typu kompozycje „odświeżające” mogą pomóc w dostaniu się w eter komercyjnych stacji radiowych oraz, być może nawet, jako teledyski, mogą odwiedzić telewizyjne stacje muzyczne. Jednak nie wróżę takiej przyszłości żadnemu innemu utworowi poza „Now That I've Tasted You”, który aż katuje nas nachalnym stylem DM.
Po przesłuchaniu można całkowicie stracić nadzieję, na jakąkolwiek ewolucje muzyczną Lowe, na jakiekolwiek ruszenie się z miejsca, bo i po co? Przecież płyta spodoba się tym, którzy nie przywiązują wagi do podobieństw, a jedynie słuchają muzyki. Album nie jest przeznaczony dla melomanów i maniaków, którzy od razu z obrzydzeniem wyłapią „chwyty marketingowe” polegające z reguły na wpleceniu podobieństw do innych znanych projektów. Ta płyta jest dla tych, którzy szukają w muzyce spokoju i wzruszeń bez względu na to kto ją wykonuje, bo i wzruszyć się jest czym i... jest przyjemnie. Dla mnie to jednak za mało.
Ocena: 4 na 10
Komentarzy: 1
Komentarze są prowadzone na forum.