Przejdź do treści
Zaloguj Zarejestruj się
We are the Darknation
Depeche Mode - Songs of faith and devotion (1993)

Recenzja

Depeche Mode - Songs of faith and devotion (1993)

LadyBergamoth19.05.2009, 22:20Komentarzy: 0

1. I Feel You
2. Walking in My Shoes
3. Condemnation
4. Mercy in You
5. Judas
6. In Your Room
7. Get Right With Me
8. Rush
9. One Caress
10. Higher Love


Płyta wprawdzie wyszła w 1993 roku, ale kupiłam ją dopiero na początku 1994, i z tym okresem ta muzyka wiąże się dla mnie nierozerwalnie. Dlatego nie potrafię tej płyty oszacować obiektywnie. Najpiękniejszy, bodaj czy nie najważniejszy rok w życiu, piękny pełen pasji związek, czarna wiosna, w szkole Romantyzm na Mont Blanc i lord Byron;), i jeszcze właśnie wtedy TAKA muzyka w prezencie od historii. Jak się ma 17 lat i czerep pełen mrocznych egzaltacji, taka twórczość trafia w sedno istnienia. Miłość, Weltschmerz i inne takie... Z ówczesnej perspektywy życie było tożsame z cierpieniem, ale wyniosły tragizm, w którym uczestniczyliśmy każdego dnia, miał piękną ścieżkę dźwiękową w tle....

Oczywiście bardzo lubię „Violatora”, i wiele poszczególnych wcześniejszych kawałków, ale ogólnie zwykle trochę za sztuczne to dla mnie i wycacane było... albo chwilami zbyt udziwnione. „Violator” już był płytą, która podobała mi się cała, ale wtedy jeszcze nie na tyle, by na Depeszy jakoś konkretnie „zaskoczyć”. Dopiero wydaniem SOFAD przemówili do mnie - w odpowiednim momencie i odpowiednim językiem. Do tej płytki prowadziła DM długa droga od chwytliwych, acz często mniej lub bardziej popeliniarskich produkcji lat 80-tych.... To już nie jest la la la la „All I wanna do is see you”, to perfekcyjna ekspresja prawdziwego pochłaniającego tożsamość wielowymiarowego uczucia. Ból i piękny smutek... Wewnętrzne rozdarcie. Determinacja kochania mimo utraty wolności, świadomość grzeszności i stąpania wątpliwymi ścieżkami, potrzeba głoszenia doświadczanej feerii uczuć aż do zdarcia strun...
Pieśni wiary i oddania... Nie ma nic ważniejszego niż miłość, i ona właśnie jest religią... Żarliwą, gorączkową, zadającą wyrafinowany ból. Przyspieszającą oddech mistyczną erotyką. Kto nie ma takiego podejścia, nie pojmie SOFAD jako obcowania z czymś więcej niż po prostu muzyką. Przed tym, kto to przeżył i rozumie, otwierają się nieskończone horyzonty własnych odniesień, interpretacji, emocji i dopowiedzeń.


NA POCZĄTKU BYŁ ZGRZYT...
A po nim genialna ciężka gitarowa pętla, pulsująca niepokojącym nieubłaganym rytmem przez całe „I Feel You” - rytmem oszołomionego serca po pakiecie psychotropów, kilku głębszych i paczce fajek. I schrypnięty pełen determinacji głos, pogłos z dalekiego dna. „Walking in my shoes” – z Boschowskim videoklipem, sprzężeniami gitar w tle, smyczkami, ciepłym jakby drżącym głosem, chórkiem i wyznaniem potknięć wynikających z determinacji losów... Nie oceniajcie mnie, skoro nie potraficie wczuć się w moją sytuację...
Dalej leniwy rytm quasi-gospelowego „Condemnation”, z ‘oklaskami’, idealnie dopasowany teledysk (albo już teraz innego nie potrafię sobie wyobrazić?) – droga krzyżowa przez miłość, na którą jesteśmy skazani – condemned to love.... I deklaracja - „I’ll suffer with pride”. Przyznaję, że “Mercy In sou” zaczyna się trochę jak U2 z “Achtung Baby”, ale tylko przez moment. Znów ten ochrypły od Krzyku wokal, wspomagany chóralnym tłem, psychodeliczny niepokojący klimat z aż bolesnymi wcięciami arytmii gitary. Staram się nie patrzeć na SOFAD w często podkreślanym kontekście biblijnym, bo mnie ta sfera nie interesuje, ale tutaj, i w następnym „Judas” niezaprzeczalnie jest tego trochę. Do tego utworu przyłożył łapkę irlandzki kobziarz, komponując się z łagodnym czystym głosem i ponownie gospelową przestrzenią; końcówka to już zapowiedź klimatów „Ultra”. Kolejne targnięcie niepokoju przeszywa serce wraz z początkami „In Your Room”. Ciężki pogłos gitary, narkotyczny rytm, mieniący się bogactwem barw głos desperackiego uzależnienia. Od drugiego człowieka, od własnej psychiki, od skłonności do poddawania się niszczącym uczuciom i czyjejś dominacji. Jestem Twoją ulubioną zabawką, pasją, lustrem w którym się przeglądasz, i ulubionym niewolnikiem.... Nastrój zwyżkuje w ‘radośniejszą” stronę w kolejnym „wyśpiewywanym” like a prayer „Get Right With Me”, w którym Gahan wciela się w kaznodzieję. I zaraz ostre wejście „Rush”, z drapieżnym (momentami przefiltrowanym) wokalem, narastającym napięciem, zawodzącym gitarowym wilkiem wyrywającym się z najczarniejszego bezbronnego dna duszy. I cudowny, chyba mój ulubiony moment – „One Caress”... 28-osobowa sekcja smyczkowa, a Martin śpiewa tak, jakby miał w duszy struny harfy, w kryształowej ramie... Czysto, soczyście i anielsko. Tnie głosem monumentalną przestrzeń niekończącej się tęsknoty za jednym delikatnym muśnięciem, od którego zdaje się zależeć cały świat. I wspaniały finał, krzyk z otchłani, „Higher Love”. Miłość i pożądanie wznoszące na najwyższy poziom świadomości.

To geniusz Martina tka te zwiewne i cierniowe szaty, ale też i Gahan doskonale się w nich prezentuje. Najlepsze momenty – „I Feel you”, „Condemnation”, „Mercy In You”, “In your Room”, “Rush”, “One caress” i “Higher Love”, czyli w zasadzie wszystkie.:)


Płyta wywołała spore zdziwienie, że gitary, że perkusja, że taka ostra... Że taka inna. A była po prostu signum temporum pierwszej połowy lat 90-tych, kiedy zapanował ogólny flow na grunge, a sam Gahan wkręcił się w klimat amerykańskiej gwiazdki rocka, budząc u tradycyjnych żelowców konsternację swoim nowym image. Płyta koncepcyjna, spójna pod każdym względem, liryką, nastrojem i natężeniem emocji, psychodeliczna transowa jazda po ostrych zakrętach zawiłej metropolii sprzecznych, krzyżujących i nakładających się wielopoziomowo przeżyć i uczuć. Doskonały krok naprzód w artystycznej ewolucji, ale też nie odcięcie się od korzeni, harmonijny szczęśliwy [;)] mariaż elektroniki z rockowym (i nie tylko) brzmieniem.
Szkoda, że ta płyta jest taka znana i opiana 1000 razy, a nie tylko moja.:) Naprawdę jest całościowo genialna i piękna... Można się przy niej mistycznie kochać przez pół nocy...



14 kwietnia 2005
(Tekst pierwotnie opublikowany na ebm.stu.pl)

Komentarzy: 0

Komentarze są prowadzone na forum.

Skomentuj na forum