Przejdź do treści
Zaloguj Zarejestruj się
We are the Darknation
Calva Y Nada - Das Böse macht ein freundliches Gesicht(1996)

Recenzja

Calva Y Nada - Das Böse macht ein freundliches Gesicht(1996)

LadyBergamoth20.05.2009, 20:48Komentarzy: 0

Label: Hyperium Records, Premiera: 24.VI.1996

1. Kalte Messer
2. Finstere Zeit
3. Humgesang I
4. La Muerte Chiquita
5. Aufprall
6. Camera Obscura
7. Soledad
8. Los Santos Inocentes
9. Humgesang II
10. Das Narrenschiff
11. Das grosse Schweigen
12. Croquis
13. Canciones verdes infantiles
14. Ven y verás
15. Cycyzoqui (fight back)
16. Endlos

“Das Böse macht ein freundliches Gesicht” – zło o przyjacielskim obliczu.... W takich przypadkach można dać się niepostrzeżenie wciągnąć w pułapkę wysłuchania wielu elementów muzyki, do których nie miało się dotąd przekonania...

O zespole nie mogę za wiele powiedzieć, bo większość strony www jest po niemiecku i hiszpańsku, a po polsku nie ma prawie nic. Aż się prosi o stwierdzenie „czego nie ma w Internecie to nie istnieje”, ale szkoda by było zignorować taką muzę. Zwłaszcza że dla starych wyjadaczy tych klimatów bez wątpienia istnieje, i to jako dobrze znana. W latach 90-tych wzbudzała w Niemczech spore emocje, zdobywając popularność takimi kawałkami jak „Rascheln”, „Der Sturm”, „Dias Felizes”, „Palpita Corazon Palpita” czy „Leben”. Wobec czego informacje krótko: ekipę tworzyły dwie postacie, Breñal (wokal, teksty, klawisze) oraz Constantin Warter (klawisze). Wcześniej Breñal współtworzył formację EBM Glatze des Willens, która nagrała dwie płyty. Natomiast dorobek Calva Y Nada zamyka się w kilku pozycjach, począwszy od pierwszej „El Pesto perverso lleva mi Peluca” wydanej w 1990 roku dla ZZO Recordings, poprzez dalsze wydawane już w Hyperium „Dias Felizes” (1991), „Monologe eines Baumes” (1993), EP „Die Katze im Sack” (1994), „Palpita, Corazon, Palpita” (1994), „Das Böse macht ein freundliches Gesicht” (1996), do w sumie ostatniej „Schlaf” (1998), bo w 2001 roku wyszła jedynie składanka wcześniejszych numerów.

Ale w zasadzie nie to jest najważniejsze, kto - kiedy - z kim, tylko muzyka. Która może przyciągnąć każdego, komu smakuje Proceed, Prager Handgriff, Laibach, ale i Sisters Of Mercy, bo takie klimaty ta Calva Y Nada przypomina. Choć przy okazji ma sporo bardziej przekombinowanych motywów i wcale nie jest taka typowa, jak by się na pierwszy rzut zdawało. Nie jest to proste przebojowe electro do odskakania na imprezkach, ani piosenki do trzymania się za ręce. Nadaje się raczej jako akompaniament do przemierzania dobrym autem skutych lodem, targanych posępnym wichrem przestrzeni.;] Mieszanka EBM, darkwave, industrialnych elementów i specyficznego folkloru, który przenosi w świat motywów występujących chwilami u Hocico, ale też daje wrażenie bliskości z surową naturą. Surowe, szorstkie, zamaszyste, marszowo posępne, i z lekka złowieszcze.

Od strony tekstowej jest to mariaż niemieckiego z hiszpańskim, doskonale podany chrapliwym mocnym głosem Breñala, co daje interesujący efekt przy tego rodzaju muzyce i skutecznie ewokuje klimaty dzieł Marqueza... Ale równocześnie sprawia, że niewiele rozumiem i pozostaje ufać informacjom, iż teksty Breñala są poetyckie i pełne refleksji. Można dać temu wiarę po przetłumaczeniu niektórych tytułów – zimny nóż, czas ciemności, kobieta-śmierć, osamotnienie, głębokie milczenie... - posępna atmosfera, ale nie mylić z gotyckim nawiedzeniem, to zupełnie coś innego. Takie solidnie wykute czarne zastępy.

Konkwista wsparta Rzeszą zaczyna posępną podróż w rytm „Kalte Messer”. Długie, powolnie miażdżące wejście, snująca się melodia, i po blisko 3 minutach grobowy głos... przypomina mi nową Arcanę i do tego to „Das Messer im Kopf....“ Lodowaty nóż wbity w głowę...lol... Po tym z ‘czasem mroku’ nadchodzi zmiana tempa i klimatu, „Finstere Zeit” przyspiesza i nabiera siły. Wibrujący, powtarzalny, wywołujący niepokój motyw w tle, plus głos niedźwiedzia z gawry. Bardziej „przebojowa” i zapamiętywalna jest „La Muerte Chiquita”, ze sporą domieszką rytmu spod znaku folkloru. „Aufprall” – taka nie bardzo pasująca do reszty płyty nijaka „rąbanka”. „Camera Obscura” – echa Joy Division plus rytm pociągu pospiesznego jadącego w ciemność;]. „Soledad” przynosi chwilę instrumentalnego osamotnienia (podobnie jak „Humgesang” I i II nic specjalnego), a po nim wchodzi znów szybko i powiedzmy skocznie „Los Santos Inocentes”, ale raczej jako pościg kawalerii za karawanem niż akcja na parkiet. Kolejny wyrazisty moment to „Das grosse Schweigen” – po przydługim wstępnie dziwnych dźwięków z akompaniamentem wyrazistego ‘etnicznego’ rytmu milczenie przerywa wokal deutsche grizzly. “Canciones verdes infantiles” zaczyna się wybitnie folklorystycznym zaśpiewem i trąbkami, jest nawet przytup i lekko diabelskie wiwaty. Tym razem konkwista posuwa się stępa, lekko i całkiem żwawo. Po czym nadciąga jeden z moich zdecydowanych faworytów na płycie – „Ven y verás”, po kilku razach już się słowa espaniolskie pamięta i nuci... Po tym jedyny angielskojęzyczny kawałek, „Cycyzoqui (fight back)”, szybka, gardłowa mieszanka starego EBM-u i punka, a na zakończenie piskliwy, nawracający, rzeczywiście zdający się nie mieć końca „Endlos” - najdłuższy z pięciu instrumentalnych, jak i wszystkich numerów w albumie.

Ktoś żartobliwie mi powiedział, że to „EBM dla skinheadów”, no może im też się podoba;], ale hmm... nie ma w tym za wiele agresywnej siły, ani tych „spoconych napakowanych kolesi”, może tajemnica tkwi w tekstach, w każdym razie muzyka mimo niewątpliwej mocy oscyluje bardziej w stronę snującego się dark, i falistych kształtów wave.... Takie „Dead Can Dance dla twardzieli”, przynajmniej ta płytka. Zdecydowanie bardziej z wolna przejmująca niż waląca prawego sierpowego. Polecam. Długo się nie nudzi i nie przeszkadza.



22 grudnia 2005

(Tekst pierwotnie opublikowany na ebm.stu.pl)

Komentarzy: 0

Komentarze są prowadzone na forum.

Skomentuj na forum