Przejdź do treści
Zaloguj Zarejestruj się
We are the Darknation
De Vision - 6 feet underground (2004)

Recenzja

De Vision - 6 feet underground (2004)

LadyBergamoth23.05.2009, 00:46Komentarzy: 0

Label: e-Wave Records / Drakkar Entertainment, Premiera: 28 VI 2004

1. I'm Not Enough
2. I'm Not Dreaming of You
3. Unputdownable
4. Turn Me On
5. 6 Feet Underground
6. Aimee
7. Right On Time
8. Take Me Over
9. You Are the One
10. Beside You
11. Klangmonaut
12. Take Me to Heaven

De/Vision zostało mi swego czasu przedstawione jako „takie Depeche Mode”, i poniekąd otworzyło oczy na fakt, że „jest wiele możliwości”, znacznie więcej niż podejrzewałam. Mając do obsłuchiwania i rozsmakowywania się ponad 15-letni dorobek Steffena i spółki (obecnie duetu) nie gorączkowałam się, żeby zdobyć najnowszą płytę, i trafiła w moje ręce dopiero niedawno.
Pierwsze wrażenie? Rozczarowanie. Smęty!! Płyta kompletnie bez pazura. Żadnych od pierwszej chwili rozpoznawalnych punktów, żadnych powerów w rodzaju „Freedom”, „Blindness”, „I Regret”, „Sadness”, czy heart-breakerów/rozcinaczy jak moje ukochane „Self-Deception” i „Your Hands On My Skin”... Słuchałam sobie jednym uchem i początkowo nic konkretnego nie przykuwało uwagi, ale po kilku dniach... fragmenty tekstów już mi utkwiły w pamięci, i kawałki ciągną, by posłuchać na nowo. Póki co z każdym kolejnym przesłuchaniem bardziej.
Z jednej strony szkoda, że poszli w miękką stronę mocy. Ale z drugiej – powstała dość stonowana, ‘kontemplacyjna’ produkcja. I ma swoje walory. Jak się w teksty wciągnąć i dać poprowadzić ich klimatowi, to nawet momentami mdława muzyczka już tak nie razi, a zaczyna się podobać i nabiera głębi. Liryka osnuta wokół tego co zwykle – miłość, nie/miłość, nieznośność/nierealność bytu... Kierunek wyznaczony już w pierwszym lekko zachrypniętym “I'm Not Enough”:

I can't breathe in this atmosphere
No air no life in here
An all-enveloping silence
Multiplied my fear
Killed myself a million times
To feel that I'm alive
Reconstruct myself every day


Promujący płytę “I'm Not Dreaming of You” średnio mi się podoba, bo nutki w tle refrenu trochę trącą Cepelią, ale już tu pojawiają się słowa, które w połączeniu z taką melodią łatwo zapadają w pamięć:

I only regret the fact
That I ever put my trust in you

I can't go on pretending
This is how we're ending
I stopped dreaming of you
And the things we would do


Ten utwór jakoś w żadnej postaci do mnie nie trafia, remixy z CDM „I’m Not Dreaming of You” też mu nie pomogły. Na pewno na żywo bardziej by się sprawdzał, w sumie ma potencjał; lubię sporo ich kawałków właśnie w wersji koncertowej, bo mają większego kopa – prawdziwie traumatyczna ekspresja z wytężonym nieoszczędzającym się wokalem. I najlepiej, gdy towarzyszy mu cięższe granie.

Na dzień dzisiejszy moim numerem jeden z tej płyty jest „Unputdownable”, ze specyficznym dla nich narastającym rozmachem, i pięknym malachitowym klipem, w parku starego dworku... Drugi No 1 – bezwzględnie „6 Feet Underground”. Tu jest trochę z tej wokalnej rozpaczliwej drapieżności, którą tak w De/Vision cenię, no i refren-credo;):

Wherever I turn
My road seems to go nowhere
6 feet underground
Fated to fail
And damaged beyond repair
6 feet underground


“Right On Time” – niemal bez wokalu, potencjalny kawałek na parkiet, gdyby go podrasować bardziej na ostro. Wreszcie trochę electro drapieżności - „Take Me Over”,
“Turn Me On” bardziej ostre też mogłoby być niezłe. Dalej znów spokojniej, balladka, “You Are The One”, z intrygującym fragmentem:

Some are born to pure delight
I was born to roam the night


– zupełnie jak z Doorsów – Some are born to sweet delight/ Some are born to the endless night – ciekawe, czy to jakieś świadome nawiązanie, w gąszczu zmieniających się elementów tła można się bowiem dosłuchać czegoś podobnego do „End Of The Night”.

“Klangmonaut” to nietypowy dla De/Vision instrumental, z mewami nad wodą, a może to delfiny... Nic specjalnego. No i na koniec, miałam tego nie mówić, ale nie da się :) – depeszowskie w refrenie “Take Me To Heaven”, nawet przefiltrowany wokal podobny, coś między “Songs” a “Ultra”. I znów podobieństwo na plus. Po prostu - „My z Niego wszyscy”...;))

Ale zasadniczo – całość mogłaby być o kilka tonów mniej popowa, bez tych pluskających ‘smyczków’, w głosie brakuje mi determinacji, za gładkie to trochę.... Bez takich naprawdę porywających momentów, za które tak ten zespół polubiłam. Tym niemniej – zawsze to De/Vision, i biorąc pod uwagę ile płyt już wydali – wciąż mają całkiem chwytliwe pomysły, i chociaż marudzę – nie zjedli własnego ogona.;)


6 kwietnia 2005
(Tekst pierwotnie opublikowany na ebm.stu.pl)

Komentarzy: 0

Komentarze są prowadzone na forum.

Skomentuj na forum