Przejdź do treści
Zaloguj Zarejestruj się
We are the Darknation
De Vision - Subkutan (2006)

Recenzja

De Vision - Subkutan (2006)

LadyBergamoth23.05.2009, 00:48Komentarzy: 0

Label: e-Wave Records / Drakkar Entertainment, Premiera: 27 I 2006

1. Subtronic
2. The End
3. Star-Crossed Lovers
4. Addict
5. Obey Your Heart
6. No Tomorrow
7. Still Unknown
8. In Dir
9. E-Shock
10. My Own Worst Enemy
11. Not Made Of Gold
12. Summer Sun

Czas mknie. Dopiero co pisałam o „6 Feet Underground”, a tu new De/Vision album has just been released. I co? Nein, nein, nein. Na pewno nie jest to De/Vision jakie lubię, i jakie jak mniemam większość ich zwolenników lubi. Poprzednia płyta mogła się jeszcze miłośnikom miękkiego smętu całkiem podobać, ta już jest przesadą. Tu smęt jest zbyt lightowy, niezobowiązujący i rozlazły. A jak już się robi żywiej, jest zbyt p o p u l a r n i e.

Taki na przykład pierwszy z brzegu „Subtronic” mógłby się spokojnie na Vivie pojawić, i nie zostać przy tym dostrzeżony. Promujący płytę „The End” brzmi już niby bardziej jak De/Vision, ale ma miałki tekst, popelinowaty refren... Jakoś to „You are the end and I’m the beginning” za bardzo mi zalatuje Częstochową w stylu „na górze róże na dole fiołki”. Dalej jeden z lepszych na płycie, względnie broniący marki De/Vision - „Star-Crossed Lovers”. Bardzo wolno narastający rytm, od delikatnych podmuchów dźwięku i szept po nagłą nawałnicę z przychrypniętym wokalem, i naprawdę niezłym klimatem. Dalej na tym samym porządnym poziomie „Addict”, z charakterystyczną dla dobrego De/Vision rozległą przestrzenią, na jaką swobodnie roznosi się silny wokal, jak wodospad w zwolnionym tempie... Następnie bezpłciowy „Obey Your Heart”, a po nim chyba najlepszy numer płyty - ”No tomorrow”, bardzo spokojny, nastrojowy, z nienachalną oszczędną elektroniką w tle i ciekawym refleksyjnym tekstem. Następnie mamy dość nijakie ”Still Unknown” oraz ”In Dir”, czyli wyblakłą niemieckojęzyczną pomyłkę, po której ostro wchodzi z nieznośnym hałasem ”E-Shock”. Dziesiątka to kolejne blade lico w postaci ”My Own Worst Enemy”. Po tym na zakończenie strefa wyższego poziomu: ”Not Made Of Gold” - wyróżniająca się na plus zasnuta mgłą balladka i bardzo spokojne, wyciszone “Summer Sun”, z tymi charakterystycznymi „delfinkami” z „Klangmonaut”.

Chwilami jest tu ten znany specyficzny klimat – zadumy, lekkiego dramatyzowania, patosu, ale kreowany głównie za sprawą automatycznie już kojarzącego się tak głosu – ale zbyt to wszystko rozmyte, płytkie, za mało jakichkolwiek przekonujących emocji, zbyt senne i spływające po słuchaczu bez śladu. Takie ciepłe electro-popowe kluchy sobotnim popołudniem. Oczywiście i takie stany towarzyszą naszej codzienności, tylko po co je w muzyce odzwierciedlać...

A przy tym obok jakieś też niezbyt udane „żwawe pioseneczki”, z aspiracjami do szerszej przebojowości. Z nadmiarem tego, co z amatorska określam elektronicznym jazgotem bądź zgiełkiem, za którym chowa się niestety wokal, będący przecież głównym atutem formacji. Jeśli ktoś chce wyśpiewywać nostalgiczne refleksje, nie powinien ich tak zagłuszać przeszkadzajkami. Ogólnie „Subkutan” to mieszanina nieprzystających do siebie elementów, coś jak czosnek z budyniem. Całość nie wpada w ucho, nie zapada w pamięć, nie skupia uwagi... Nie chwyta za serce ani za nic innego, można jedynie posłuchać ot tak, z sympatii do wcześniejszych płyt i zespołu, oraz motywacji do obczajania nowości. Ale nie znajduję tu zbyt wiele z tego, co tak w DV ceniłam. W większości są to jakieś popłuczyny po pomysłach. Niby dopracowane i wypolerowane, ale niewiele więcej, i bez ducha. Słowem - nic specjalnego. I szczerze mówiąc po dłuższym słuchaniu płyta robi się nieznośna. Nie wiem, zawsze lubiłam De/Vision, może coś mi się ze słuchem i percepcją stało, może to przesilenie zimowo-wiosenne i kiedyś inaczej do tej produkcji podejdę, ale póki co nie sądzę, by chciało mi się po nią znowu sięgać.


16 lutego 2006
(Tekst pierwotnie opublikowany na ebm.stu.pl)

Komentarzy: 0

Komentarze są prowadzone na forum.

Skomentuj na forum