Label: Modern Entertainment, Premiera: 10 XI 2003
01. Too Late
02. For You
03. I’m Not The Captain
04. Alles wieder gut?
05. Slip’n’Slide
06. The Sun Burns
07. Terra E
08. Wahres ich
09. Kingdom
10. No Longer
11. I Should Know
12. Superstar
Radośnie stwierdzam, że trafiłam na kolejny zespół z pięknym „przemawiającym” do mnie wokalem. Edenfeld to Niemcy: Andreas Birkhoff, Jens Rogge i Mario Bode przy mikrofonie. Wcześniej wydali 2 płyty: „Evolution” [1996], „New Horizon” [1999] oraz MCD „Superstar” [2000], zwiastujące opisywany album. Podoba mi się niemal wszystko, co słyszałam, a niektóre kawałki bardzo bardzo, i to nie tylko z tej płyty. Do „Terra E” zwabił mnie nietuzinkowy numer „I should know”, ale okazało się, że jest tam więcej utworów zasługujących na uwagę i pamięć. Właściwie świetnie zaczyna się już od numeru 1. ”Too late” wciąga od pierwszego dźwięku – trochę posępny nastrój, rozmach głębokiego głosu, przeszywające elektryzujące wstawki i chóralne powtórzenia. Świetnie się z tym komponuje manifest „I know it’s too late”... Dalej lekko ornamentacyjny śpiew w „For you”, przywodzący na myśl Deine Lakaien, trochę dyskotekowy „I’m not the captain” z frapującym efektem echa, doskonałe leniwie się toczące „Slip’n’slide”. Następnie zaczynające się jak DM świetne „The sun Burns”, kolejne dostojnie się snujące „No longer” i wreszcie genialne „I should know”. Jeden z najlepszych numerów, jakie ostatnio zawładnęły moim wewnętrznym nuceniem, z narastającym uniesieniem barokowo owijający się wokół własnej osi.;] Co uwielbiam w dawniejszym DM, jest skumulowane porywająco w tym kawałku. Co takiego? Niewyrażalne piękno, od którego krew szybciej krąży;].
Delikatne ciekawe kompozycje, z doskonałym wokalem na pierwszym planie i nie przeładowanym dyskretnym elektronicznym instrumentarium w tle. Dominuje ten piękny bogaty głos, ale i kompozycje, gdy się na nich kompleksowo skupić, są pełne ciekawych pomysłów i doskonałych aranżacji. Całość z nutą zadumy a równocześnie lekką drapieżnością - żadnego przesłodzenia. Mogliby tylko podarować sobie teksty po niemiecku, ale może komuś się to podoba.;] Pomnikowy wokal z nieograniczonymi możliwościami, skupiony „piękny smutek”, ale bez cienia dusznej zabiedzonej atmosferki, jest bardzo przestrzennie i dostojnie, z domieszką sarkastycznego straceńczego dystansu, muzyka okraszona ciekawymi, dobrze podanymi lirykami płynnie porywa ze sobą. Bardzo dobry album, który polecam wszystkim lubiącym wyraziste oblicze DM i projekty pokrewne, z zaznaczeniem, że to tylko zarysowanie klimatu, bo Edenfeld ma swoje własne ciekawe pomysły.
19 września 2005
(Tekst pierwotnie opublikowany na ebm.stu.pl)
01. Too Late
02. For You
03. I’m Not The Captain
04. Alles wieder gut?
05. Slip’n’Slide
06. The Sun Burns
07. Terra E
08. Wahres ich
09. Kingdom
10. No Longer
11. I Should Know
12. Superstar
Radośnie stwierdzam, że trafiłam na kolejny zespół z pięknym „przemawiającym” do mnie wokalem. Edenfeld to Niemcy: Andreas Birkhoff, Jens Rogge i Mario Bode przy mikrofonie. Wcześniej wydali 2 płyty: „Evolution” [1996], „New Horizon” [1999] oraz MCD „Superstar” [2000], zwiastujące opisywany album. Podoba mi się niemal wszystko, co słyszałam, a niektóre kawałki bardzo bardzo, i to nie tylko z tej płyty. Do „Terra E” zwabił mnie nietuzinkowy numer „I should know”, ale okazało się, że jest tam więcej utworów zasługujących na uwagę i pamięć. Właściwie świetnie zaczyna się już od numeru 1. ”Too late” wciąga od pierwszego dźwięku – trochę posępny nastrój, rozmach głębokiego głosu, przeszywające elektryzujące wstawki i chóralne powtórzenia. Świetnie się z tym komponuje manifest „I know it’s too late”... Dalej lekko ornamentacyjny śpiew w „For you”, przywodzący na myśl Deine Lakaien, trochę dyskotekowy „I’m not the captain” z frapującym efektem echa, doskonałe leniwie się toczące „Slip’n’slide”. Następnie zaczynające się jak DM świetne „The sun Burns”, kolejne dostojnie się snujące „No longer” i wreszcie genialne „I should know”. Jeden z najlepszych numerów, jakie ostatnio zawładnęły moim wewnętrznym nuceniem, z narastającym uniesieniem barokowo owijający się wokół własnej osi.;] Co uwielbiam w dawniejszym DM, jest skumulowane porywająco w tym kawałku. Co takiego? Niewyrażalne piękno, od którego krew szybciej krąży;].
Delikatne ciekawe kompozycje, z doskonałym wokalem na pierwszym planie i nie przeładowanym dyskretnym elektronicznym instrumentarium w tle. Dominuje ten piękny bogaty głos, ale i kompozycje, gdy się na nich kompleksowo skupić, są pełne ciekawych pomysłów i doskonałych aranżacji. Całość z nutą zadumy a równocześnie lekką drapieżnością - żadnego przesłodzenia. Mogliby tylko podarować sobie teksty po niemiecku, ale może komuś się to podoba.;] Pomnikowy wokal z nieograniczonymi możliwościami, skupiony „piękny smutek”, ale bez cienia dusznej zabiedzonej atmosferki, jest bardzo przestrzennie i dostojnie, z domieszką sarkastycznego straceńczego dystansu, muzyka okraszona ciekawymi, dobrze podanymi lirykami płynnie porywa ze sobą. Bardzo dobry album, który polecam wszystkim lubiącym wyraziste oblicze DM i projekty pokrewne, z zaznaczeniem, że to tylko zarysowanie klimatu, bo Edenfeld ma swoje własne ciekawe pomysły.
19 września 2005
(Tekst pierwotnie opublikowany na ebm.stu.pl)
Komentarzy: 0
Komentarze są prowadzone na forum.