Asmorod "Hysope"
Wydawca: Steinklang Industries
Numer katalogowy: SKD12
Rok wydania: 2006
Nośnik: CD (digipack)
A teraz coś bardziej eklektycznego, więc zgodnie z definicją – mało oryginalnego, ale nie koniecznie nie wartego uwagi. Nigdy płyty Asmorod (a także jedna Kurotokage) nie zachwycały oryginalnością; podobnie jest i z „Hysope”. Odejście od czarniejszych, bardziej sztampowych tekstur dźwiękowych, jak widzę, nie było chęcią znalezienia nowego i oryginalniejszego środka ekspresji. Nie zaowocowało ambitniejszą eksploracją dźwiękową, a tylko syntezą (nota bene wysokiej jakości) dźwięków znanych, przede wszystkim miłośnikom prac Stefano Musso i Petera Anderssona (tego z Raison d' être).
Nie ma na płycie żadnego fundamentu, jednej bazy dźwiękowej, na której została zbudowana całość. Przeplatają się utwory pełne naturalnych odgłosów tętniącego nocą lasu, wypełnionego: pohukiwaniem sów, cykaniem świerszczy, pulsujących potoków i ptasich treli, z utworami bliskimi stylistyce przemysłowego ambientu. Te drugie, wypełnione cichymi dronami wywołują wrażenie gigantycznej przestrzeni, po której przewalają się masy powietrza, rozdzierane metalicznymi zgrzytami, echowymi stukami czy chóralnymi śpiewami (naturalnymi, ale także ich dronowymi substytutami, przypominającymi niskie, basowe pomruki tybetańskich mnichów). Pomimo tego balansu między dwoma różnymi światami dźwięków, całość jest zdecydowanie utrzymana w stylistyce mroczniejszych odmian ambientu, gdzie przede wszystkim różnymi technikami wzbudza się w słuchającym niepokój i grozę.
Na płycie głosu użyczyła eLL z (Sui Generis) Umbra – mnie osobiście jej zawodzenia przypominają te autorstwa Tanyi „Nacht” Stene z debiutanckiej płyty Northaunt. W dwóch miejscach, bardzo subtelnie, zaznaczono na płycie wątki japońskie: krótką frazą zagraną na taki-koto i jakimś kobiecym monologiem.
Ci którzy najwyżej cenią oryginalność, nie będą zachwyceni. Dziwi idea mieszania dźwięków tak silnie ze sobą kontrastujących, choć nie zaprzeczę, że chwilami słucha się tego wybornie. Przeszkadza tylko fakt, że na płycie jest zbyt dużo elementów powszechnie i nagminnie wykorzystywanych. Nie mniej, z całej masy różnorakich epigonów i eklektyków, Asmorod wyróżnia się umiejętnością przekonującego budowania nastroju. Mało oryginalne, ale jedno z lepszych wydawnictw 2006 roku.
Lista utworów:
1. The Third Secret [7:52]
2. Nobody Knows [5:10]
3. Forbidden Daughter Of God [7:04]
4. Unborn [10:12]
5. Dark-Heart Procession [6:47]
6. Angel Of Silent Heaven [6:00]
7. Abode Of The Dead [6:27]
8. Night Of The Skies [6:24]
9. Enlightening Fire [6:30]
10. False Hypothesis [8:20]
www.snowblood.eu
www.myspace.com/asmorod
Pierwotnie recenzja ukazała się w internetowym magazynie Kaos Ex Machina.
Wydawca: Steinklang Industries
Numer katalogowy: SKD12
Rok wydania: 2006
Nośnik: CD (digipack)
A teraz coś bardziej eklektycznego, więc zgodnie z definicją – mało oryginalnego, ale nie koniecznie nie wartego uwagi. Nigdy płyty Asmorod (a także jedna Kurotokage) nie zachwycały oryginalnością; podobnie jest i z „Hysope”. Odejście od czarniejszych, bardziej sztampowych tekstur dźwiękowych, jak widzę, nie było chęcią znalezienia nowego i oryginalniejszego środka ekspresji. Nie zaowocowało ambitniejszą eksploracją dźwiękową, a tylko syntezą (nota bene wysokiej jakości) dźwięków znanych, przede wszystkim miłośnikom prac Stefano Musso i Petera Anderssona (tego z Raison d' être).
Nie ma na płycie żadnego fundamentu, jednej bazy dźwiękowej, na której została zbudowana całość. Przeplatają się utwory pełne naturalnych odgłosów tętniącego nocą lasu, wypełnionego: pohukiwaniem sów, cykaniem świerszczy, pulsujących potoków i ptasich treli, z utworami bliskimi stylistyce przemysłowego ambientu. Te drugie, wypełnione cichymi dronami wywołują wrażenie gigantycznej przestrzeni, po której przewalają się masy powietrza, rozdzierane metalicznymi zgrzytami, echowymi stukami czy chóralnymi śpiewami (naturalnymi, ale także ich dronowymi substytutami, przypominającymi niskie, basowe pomruki tybetańskich mnichów). Pomimo tego balansu między dwoma różnymi światami dźwięków, całość jest zdecydowanie utrzymana w stylistyce mroczniejszych odmian ambientu, gdzie przede wszystkim różnymi technikami wzbudza się w słuchającym niepokój i grozę.
Na płycie głosu użyczyła eLL z (Sui Generis) Umbra – mnie osobiście jej zawodzenia przypominają te autorstwa Tanyi „Nacht” Stene z debiutanckiej płyty Northaunt. W dwóch miejscach, bardzo subtelnie, zaznaczono na płycie wątki japońskie: krótką frazą zagraną na taki-koto i jakimś kobiecym monologiem.
Ci którzy najwyżej cenią oryginalność, nie będą zachwyceni. Dziwi idea mieszania dźwięków tak silnie ze sobą kontrastujących, choć nie zaprzeczę, że chwilami słucha się tego wybornie. Przeszkadza tylko fakt, że na płycie jest zbyt dużo elementów powszechnie i nagminnie wykorzystywanych. Nie mniej, z całej masy różnorakich epigonów i eklektyków, Asmorod wyróżnia się umiejętnością przekonującego budowania nastroju. Mało oryginalne, ale jedno z lepszych wydawnictw 2006 roku.
Lista utworów:
1. The Third Secret [7:52]
2. Nobody Knows [5:10]
3. Forbidden Daughter Of God [7:04]
4. Unborn [10:12]
5. Dark-Heart Procession [6:47]
6. Angel Of Silent Heaven [6:00]
7. Abode Of The Dead [6:27]
8. Night Of The Skies [6:24]
9. Enlightening Fire [6:30]
10. False Hypothesis [8:20]
www.snowblood.eu
www.myspace.com/asmorod
Pierwotnie recenzja ukazała się w internetowym magazynie Kaos Ex Machina.
Komentarzy: 0
Komentarze są prowadzone na forum.