Dernière Volonté "Devant Le Miroir"
Wydawca: Hau Ruck! / SPQR
Numer katalogowy: HR!81
Rok wydania: 2006
Nośnik: CD (digipack)
Specjalnie na potrzeby tej recenzji przesłuchałem uważnie i w głębokim skupieniu wszystkie trzy albumy Geoffroya D. i muszę jednak przyznać, że pierwsze wrażenie – kiedy niezwykle spodobał mi się debiut “Le Feu Sacré” - jest adekwatne do mojej obecnej oceny płyt tego projektu. Debiut to najlepsze dzieło tego pana, choć to ocena skrajnie subiektywna, bo jestem raczej ignorantem w kwestii muzyki łatwej czy popularnej, a jako że to dwa ostatnie nagrania Dernière Volonté są obficie przepojone duchem muzyki pop, stąd też na prawdę zaimponować mógł mi tylko debiut. Nie będę rzecz jasna udawał, że taka prosta, rytmiczna, przebojowa i łatwo wpadająca w ucho muzyka nie potrafi zadowolić – potrafi, ale im dłużej obcuję z taką muzyką, tym częściej zaczyna nużyć swoją trywialnością.
Początkowo dziwiło mnie, dlaczego określa się tą muzykę mianem “popu” (zawsze z jakimś epitetem, typu: “militarny” lub “erotyczny”). Po przesłuchaniu nowej płyty jestem nie tylko w stanie przytaknąć, ale nawet powiedzieć radykalniej – momentami odnoszę wrażenie, że gdyby nie obecność brzmień dosyć nietypowych instrumentów, jak na muzykę popową, to niektóre utwory z “Devant le miroir” śmiało mogłyby się znaleźć na jakiejś kompilacji muzyki disco z lat 80-ych. Zorganizowanie całej muzyki wokół prostego, miarowego rytmu (bardzo wyeksponowanego) i ciągła repetycja syntezatorowych melodii sprawiają, że jest to płyta niezwykle trywialna i łatwa do przyswojenia. Jeszcze na poprzednim albumie: “Les Blessures de l'Ombre” teksty pozostawały całkowicie autonomiczne względem muzyki, ale i to uległo strywializowaniu na tej płycie; są poszatkowane na zwrotki i refreny jak na płytach Madonny. To całkowite podporządkowanie muzyki i słów rytmice, jak pisałem, bardzo prostej, miejscami wręcz dyskotekowej, to największa wada tej płyty. Nie ma tutaj już w ogóle (znanych z debiutu) czystych, nierytmizowanych, neoklasycznych melodii, chórów, organów kościelnych czy krótkich, ambientalnych wyciszeń. Płyta jest więc bardzo jednolita, mało urozmaicona i uboga brzmieniowo. Ustępuje w tym względzie również swojej poprzedniczce, która była znacznie atrakcyjniejsza pod względem różnorodności. Mimo to jestem jednak przekonany, że to właśnie ta płyta będzie się cieszyła największą popularnością. Sam kolaż: miłosnych tekstów, quasi-militarystycznych rytmów, subtelnie wplecionych tanecznych beatów, syntezatorowej muzyki i tembr głosu tego Francuza, to zdecydowanie spora atrakcja i raczej gwarant popularności (pomijam już fakt, że komponować nawet takie łatwe melodie, to pan Geoffroy potrafi).
Wyszła dość mocno krytyczna recenzja. Na pewno skrajnie subiektywna, ale po chwilowej euforii, ta płyta podzieli (zapewne) los tych wszystkich płyt, które zbyt nachalnie zbliżyły się w stronę muzyki popowej – czyli szybko się znudzi, z powodu swojej “płytkości”. Debiut tego muzyka przypadł mi do gustu bardzo, podobnie jak i druga płyta, zwłaszcza, że muzyka na niej zawarta uległa dużej zmianie stylistycznej. Trzecia płyta to oznaka stagnacji, zbanalizowania i uproszczenia muzyki. Krzywa zadowolenia gwałtownie zbliża się do zera i pewnie je osiągnie zanim ukaże się kolejna płyta. Jako że jestem też optymistą, to raczej wątpię, aby twórca wydostał się w przyszłości z tej koleiny muzyki banalnej.
Lista utworów:
1. Predns ma main [1:30]
2. Au travers des lauriers [5:12]
3. Nos Chairs [6:22]
4. L'Eau pure [4:41]
5. Douce Hirondelle [3:35]
6. Cran d'arret [4:40]
7. La Nuit revient [4:44]
8. Mes faiblesses [3:48]
9. L'Ombre des réveberes [4:06]
10. Verbes fragiles [4:58]
11. La Joie devant la mort [5:45]
12. Maître de ma Peau... [5:43]
www.myspace.com/dernirevolont
Pierwotnie recenzja ukazała się w internetowym magazynie Kaos Ex Machina.
Wydawca: Hau Ruck! / SPQR
Numer katalogowy: HR!81
Rok wydania: 2006
Nośnik: CD (digipack)
Specjalnie na potrzeby tej recenzji przesłuchałem uważnie i w głębokim skupieniu wszystkie trzy albumy Geoffroya D. i muszę jednak przyznać, że pierwsze wrażenie – kiedy niezwykle spodobał mi się debiut “Le Feu Sacré” - jest adekwatne do mojej obecnej oceny płyt tego projektu. Debiut to najlepsze dzieło tego pana, choć to ocena skrajnie subiektywna, bo jestem raczej ignorantem w kwestii muzyki łatwej czy popularnej, a jako że to dwa ostatnie nagrania Dernière Volonté są obficie przepojone duchem muzyki pop, stąd też na prawdę zaimponować mógł mi tylko debiut. Nie będę rzecz jasna udawał, że taka prosta, rytmiczna, przebojowa i łatwo wpadająca w ucho muzyka nie potrafi zadowolić – potrafi, ale im dłużej obcuję z taką muzyką, tym częściej zaczyna nużyć swoją trywialnością.
Początkowo dziwiło mnie, dlaczego określa się tą muzykę mianem “popu” (zawsze z jakimś epitetem, typu: “militarny” lub “erotyczny”). Po przesłuchaniu nowej płyty jestem nie tylko w stanie przytaknąć, ale nawet powiedzieć radykalniej – momentami odnoszę wrażenie, że gdyby nie obecność brzmień dosyć nietypowych instrumentów, jak na muzykę popową, to niektóre utwory z “Devant le miroir” śmiało mogłyby się znaleźć na jakiejś kompilacji muzyki disco z lat 80-ych. Zorganizowanie całej muzyki wokół prostego, miarowego rytmu (bardzo wyeksponowanego) i ciągła repetycja syntezatorowych melodii sprawiają, że jest to płyta niezwykle trywialna i łatwa do przyswojenia. Jeszcze na poprzednim albumie: “Les Blessures de l'Ombre” teksty pozostawały całkowicie autonomiczne względem muzyki, ale i to uległo strywializowaniu na tej płycie; są poszatkowane na zwrotki i refreny jak na płytach Madonny. To całkowite podporządkowanie muzyki i słów rytmice, jak pisałem, bardzo prostej, miejscami wręcz dyskotekowej, to największa wada tej płyty. Nie ma tutaj już w ogóle (znanych z debiutu) czystych, nierytmizowanych, neoklasycznych melodii, chórów, organów kościelnych czy krótkich, ambientalnych wyciszeń. Płyta jest więc bardzo jednolita, mało urozmaicona i uboga brzmieniowo. Ustępuje w tym względzie również swojej poprzedniczce, która była znacznie atrakcyjniejsza pod względem różnorodności. Mimo to jestem jednak przekonany, że to właśnie ta płyta będzie się cieszyła największą popularnością. Sam kolaż: miłosnych tekstów, quasi-militarystycznych rytmów, subtelnie wplecionych tanecznych beatów, syntezatorowej muzyki i tembr głosu tego Francuza, to zdecydowanie spora atrakcja i raczej gwarant popularności (pomijam już fakt, że komponować nawet takie łatwe melodie, to pan Geoffroy potrafi).
Wyszła dość mocno krytyczna recenzja. Na pewno skrajnie subiektywna, ale po chwilowej euforii, ta płyta podzieli (zapewne) los tych wszystkich płyt, które zbyt nachalnie zbliżyły się w stronę muzyki popowej – czyli szybko się znudzi, z powodu swojej “płytkości”. Debiut tego muzyka przypadł mi do gustu bardzo, podobnie jak i druga płyta, zwłaszcza, że muzyka na niej zawarta uległa dużej zmianie stylistycznej. Trzecia płyta to oznaka stagnacji, zbanalizowania i uproszczenia muzyki. Krzywa zadowolenia gwałtownie zbliża się do zera i pewnie je osiągnie zanim ukaże się kolejna płyta. Jako że jestem też optymistą, to raczej wątpię, aby twórca wydostał się w przyszłości z tej koleiny muzyki banalnej.
Lista utworów:
1. Predns ma main [1:30]
2. Au travers des lauriers [5:12]
3. Nos Chairs [6:22]
4. L'Eau pure [4:41]
5. Douce Hirondelle [3:35]
6. Cran d'arret [4:40]
7. La Nuit revient [4:44]
8. Mes faiblesses [3:48]
9. L'Ombre des réveberes [4:06]
10. Verbes fragiles [4:58]
11. La Joie devant la mort [5:45]
12. Maître de ma Peau... [5:43]
www.myspace.com/dernirevolont
Pierwotnie recenzja ukazała się w internetowym magazynie Kaos Ex Machina.
Komentarzy: 0
Komentarze są prowadzone na forum.