Przejdź do treści
Zaloguj Zarejestruj się
We are the Darknation
Lustmord - Heresy (2004)

Recenzja

Lustmord - Heresy (2004)

Beastcraft07.12.2009, 11:39Komentarzy: 0

Lustmord "Heresy"
Wydawca: Soleilmoon Recordings
Numer katalogowy: SOL 99
Rok wydania: 2004 (oryg. 1990)
Nośnik: CD (Digipack)

W 2004 roku Soleilmoon Records wznowiło klasyczną dla nurtu dark ambient płytę Lustmord. Korzystam z okazji by przypomnieć to kapitalne i klasyczne już opus magnum.

"Heresy" jest albumem zwieńczającym poszukiwania Briana Williamsa dźwięków naturalnych, o jak najczarniejszej barwie. Mimo iż po "Paradise Disowned" Williams zawiesił działalność artystyczną i skoncentrował się na pracy w wytwórni Side-Effect, nie zaprzestał zbierania materiałów dźwiękowych. Eksploracje prowadzone w podziemnych lokacjach zaowocowały zbiorem zarejestrowanych odgłosów (których dokonał w latach 1987-89) z: nieczynnych kopalń, jaskiń, ruin katedr, katakumb etc., a zgromadzone próbki poszerzył o odgłosy: ruchów tektonicznych i proweniencji wulkanicznej. Były to jego ostatnie eskapady terenowe w celu zdobywania surowca dźwiękowego. Za to po raz pierwszy Williams obrobił zebrany materiał w studio techniką cyfrową.

Mimo iż swój styl zapoczątkował na poprzedniej płycie, to jednak “Heresy “ jest najważniejszym dziełem Lustmord, fundamentalnym dla nowej odmiany ambientu. To bowiem ta płyta jest w pełni jednorodna, spójna dźwiękowo, gdzie wszystkie utwory, tytułowe "części", są kolejnymi etapami wędrówki przez podziemny świat. Jak sam Williams powiedział: "zawsze usiłowałem dosłownie stworzyć specyficzną przestrzeń poprzez muzykę, poczucie pewnego miejsca". Już sama okładka autorstwa Johna Martina "Wielki dzień Jego gniewu" jest zapowiedzią zejścia w dźwiękowy świat subterraneum, jedną z najbardziej czarnych i przytłaczających konstrukcji brzmieniowych.

“Heresy” straciła niemal całkowicie sakralny charakter swojej poprzedniczki. Nie ma tutaj (anty-)religijnej atmosfery pełnej ściszonych mnisich śpiewów i buńczucznych w treści melodeklamacji antyreligijnych. Pozostały czyste i pulsujące dźwiękowe ściany mroku, sporadycznie rozdzierane przez zawodzenia, jęki, skowyty, kwilenia, stłumione odgłosy pracujących pod ziemią urządzeń mechanicznych i przeszywające piski tybetańskiego rogu. Przytłaczający ciężar dźwiękowego sklepienia, gęstniejące i intensywniejące z każdym utworem dźwiękowe tła wywołują stan napięcia i niepokoju - nie psychicznie, a fizycznie (takiej bowiem częstotliwości, odczuwalnej przez ciało, są dźwięki "Heresy"). Nie ma na płycie żadnego apogeum, punktu kulminacyjnego czy "jądra ciemności". Cała płyta jest jednolita w intensywności, równomiernie sączy się z niej najczarniejszy dźwięk. Z końcem płyty odczuwa się prawdziwe wytchnienie, fizyczną ulgę.

Pomimo upływu ponad 15 lat płyta pod względem realizacyjnym brzmi kapitalnie (wznowiona wersja została poddana ponownej obróbce) i wciąż niewiele jest płyt, na których ktoś zbliżyłby się do poziomu jaki Williams zaprezentował na “Heresy”.

Lista utworów:
1. Heresy Part I [7:26]
2. Heresy Part II [10:16
3. Heresy Part III [16:03]
4. Heresy Part IV [6:34]
5. Heresy Part V [7:46]
6. Heresy Part VI [14:41]

www.lustmord.com
www.myspace.com/lustmord

Pierwotnie recenzja ukazała się w internetowym magazynie Kaos Ex Machina.

Komentarzy: 0

Komentarze są prowadzone na forum.

Skomentuj na forum