Elisabetha "Über das Prinzip der Unschuld"
Wydawca: Beverina Productions
Numer katalogowy: BP050
Rok wydania: 2007
Nośnik: CD (digipack, limit 500 szt.)
To niestety jedna z tych płyt, co do których mam mieszane uczucia. Chociaż dawno nie słuchałem wydawnictwa opartego o taką stylistykę, kojarzącą się z epoką średniowiecza, czy może renesansu i baroku. Muzyka tego zespołu opiera się przede wszystkim o dźwięki i brzmienia klasycznych instrumentów, taki klimat towarzyszy przez całą płytę, ale z wyjątkami. Materiał tworzy pewnego rodzaju historię, co daje się wyraźnie odczuć w trakcie słuchania. Całość otwiera krótkie intro, a potem rozpoczyna się cały kunszt jaki kapela nam ma do zaoferowania. Pierwszy utwór to „Ein Traum im einem Traum”, melodyjny, z chórkiem, werblem i dźwiękiem instrumentu klawiszowego oraz instrumentu smyczkowego tudzież jakiejś piszczałki czy trąbki. Dość prosty, ale przyjemny dla ucha. Wieńczy go recytacja męskim głosem, w języku niemieckim. Ten wątek przewija się również przez pozostałe utwory. Trzeba przyznać, że język niemiecki ma to coś w sobie co potrafi wytwarzać klimat grozy, jego „twardość” połączona z odpowiednią tonacją nadaje się do takiego stylu. Dalej już zaczynają się schody. Kolejny trwa ponad 11 minut. Zaczyna się jak pierwszy i tak też jest przez kilka minut, by potem znów pojawiła się „złowieszcza” mowa. Po niej zmiana, spokojne tempo, na pierwszy plan wysuwa się klawesyn i instrument smyczkowy a na sam koniec mamy fortepian, robi się bardziej melodyjnie i spokojnie. Trzeci utwór to „Morella” najdłuższy na całym albumie, czas trwania to ponad 28 minut. Robi się progresywnie, częste zmiany melodii, klimatu raz spokojniej, raz nieco mrocznej. Pojawiają się tu kościelne organy, głośniejszy chór, znów mamy fortepian. Dodatkowy element to odgłos szumiącego wiatru, który stanowi tło tego jak i kolejnych kompozycji. Na moje uszy jest on nieco sztuczny. Gdybym miał się kierować maksymą, że przekora jest o wiele większą rozkoszą niż największy orgazm, stwierdziłbym, że lepszy efekt uzyskamy przystawiając pustą szklankę do ucha albo muszlę morską jeśli ktoś taką posiada. Niestety, pomimo stosowania różnych środków te utwory nie do końca przemawiają do mnie, słuchając ich czułem znudzenie. Czegoś tu brak. „Das vorzeitige Begrabnis” o wiele bardziej przypadł mi do gustu. Prawdopodobnie ze względu na industrialne dźwięki jakie się tu pojawiają. W środku mamy przerywnik w postaci fortepianu i na sam koniec znowu industrialne brzmienia, połączone z odgłosami wiatru i ptaków w tle. Zabawnym jest dla mnie fakt, że prawie identyczny motyw dźwiękowy jest na ostatniej płycie Fin de Siecle, którą również recenzowałem. Przedostatnia kompozycja „Die Glocken” to słaby punkt. Mamy tu melodyjną grę fortepianu, przerywaną industrialnymi piskami czy szumami, jednak nie brzmi to dobrze, nie porywa. Na sam koniec mamy krótkie outro. Podsumowując uważam, że płyta nie jest jakaś szczególna. Słuchając jej momentami miałem skojarzenia z Pazuzzu. Niemniej wyraźnie brak tu czegoś. Część zastosowanych dźwięków i elementów nie współgra ze sobą. Być może fanom stylu ta płyta się spodoba, ale wątpię aby przyciągnęła rzeszę pozostałych.
Lista utworów:
1. Intro: Agonie (oder der Ubergang in's Nachtreich)
2. Ein Traum in einem Traum
3. Foltergualen der inneren Holle
4. Morella
5. Das vorzeitige Begrabnis
6. Die Glocken
7. Outro: Der Eintritt des Todes
www.myspace.com/elisabethaband
Pierwotnie recenzja ukazała się w internetowym magazynie Kaos Ex Machina.
Wydawca: Beverina Productions
Numer katalogowy: BP050
Rok wydania: 2007
Nośnik: CD (digipack, limit 500 szt.)
To niestety jedna z tych płyt, co do których mam mieszane uczucia. Chociaż dawno nie słuchałem wydawnictwa opartego o taką stylistykę, kojarzącą się z epoką średniowiecza, czy może renesansu i baroku. Muzyka tego zespołu opiera się przede wszystkim o dźwięki i brzmienia klasycznych instrumentów, taki klimat towarzyszy przez całą płytę, ale z wyjątkami. Materiał tworzy pewnego rodzaju historię, co daje się wyraźnie odczuć w trakcie słuchania. Całość otwiera krótkie intro, a potem rozpoczyna się cały kunszt jaki kapela nam ma do zaoferowania. Pierwszy utwór to „Ein Traum im einem Traum”, melodyjny, z chórkiem, werblem i dźwiękiem instrumentu klawiszowego oraz instrumentu smyczkowego tudzież jakiejś piszczałki czy trąbki. Dość prosty, ale przyjemny dla ucha. Wieńczy go recytacja męskim głosem, w języku niemieckim. Ten wątek przewija się również przez pozostałe utwory. Trzeba przyznać, że język niemiecki ma to coś w sobie co potrafi wytwarzać klimat grozy, jego „twardość” połączona z odpowiednią tonacją nadaje się do takiego stylu. Dalej już zaczynają się schody. Kolejny trwa ponad 11 minut. Zaczyna się jak pierwszy i tak też jest przez kilka minut, by potem znów pojawiła się „złowieszcza” mowa. Po niej zmiana, spokojne tempo, na pierwszy plan wysuwa się klawesyn i instrument smyczkowy a na sam koniec mamy fortepian, robi się bardziej melodyjnie i spokojnie. Trzeci utwór to „Morella” najdłuższy na całym albumie, czas trwania to ponad 28 minut. Robi się progresywnie, częste zmiany melodii, klimatu raz spokojniej, raz nieco mrocznej. Pojawiają się tu kościelne organy, głośniejszy chór, znów mamy fortepian. Dodatkowy element to odgłos szumiącego wiatru, który stanowi tło tego jak i kolejnych kompozycji. Na moje uszy jest on nieco sztuczny. Gdybym miał się kierować maksymą, że przekora jest o wiele większą rozkoszą niż największy orgazm, stwierdziłbym, że lepszy efekt uzyskamy przystawiając pustą szklankę do ucha albo muszlę morską jeśli ktoś taką posiada. Niestety, pomimo stosowania różnych środków te utwory nie do końca przemawiają do mnie, słuchając ich czułem znudzenie. Czegoś tu brak. „Das vorzeitige Begrabnis” o wiele bardziej przypadł mi do gustu. Prawdopodobnie ze względu na industrialne dźwięki jakie się tu pojawiają. W środku mamy przerywnik w postaci fortepianu i na sam koniec znowu industrialne brzmienia, połączone z odgłosami wiatru i ptaków w tle. Zabawnym jest dla mnie fakt, że prawie identyczny motyw dźwiękowy jest na ostatniej płycie Fin de Siecle, którą również recenzowałem. Przedostatnia kompozycja „Die Glocken” to słaby punkt. Mamy tu melodyjną grę fortepianu, przerywaną industrialnymi piskami czy szumami, jednak nie brzmi to dobrze, nie porywa. Na sam koniec mamy krótkie outro. Podsumowując uważam, że płyta nie jest jakaś szczególna. Słuchając jej momentami miałem skojarzenia z Pazuzzu. Niemniej wyraźnie brak tu czegoś. Część zastosowanych dźwięków i elementów nie współgra ze sobą. Być może fanom stylu ta płyta się spodoba, ale wątpię aby przyciągnęła rzeszę pozostałych.
Lista utworów:
1. Intro: Agonie (oder der Ubergang in's Nachtreich)
2. Ein Traum in einem Traum
3. Foltergualen der inneren Holle
4. Morella
5. Das vorzeitige Begrabnis
6. Die Glocken
7. Outro: Der Eintritt des Todes
www.myspace.com/elisabethaband
Pierwotnie recenzja ukazała się w internetowym magazynie Kaos Ex Machina.
Komentarzy: 0
Komentarze są prowadzone na forum.