Azoikum- Anthropophagy
Wytwórnia: Cipher Productions
Format: CD, Limited Edition
Kraj: Australia
Rok wydania: 2009
KIEDY GASNĄ ŚWIATŁA
Wyobraź sobie, że idziesz pustą ulicą w nocy. Mijasz samotne parki, puste place zabaw, wypatroszone śmietniki i nagle uliczne lampy zaczynają gasnąć. Jedna po drugiej. Ogarnia cię strach kiedy z ciemnych zakamarków wypełzają potwory, duchy seryjnych i masowych morderców. Ted Bundy wyszczerza zęby w trupim uśmiechu, zgniłe truchło Hitlera histerycznie unosi rękę jak marionetka w swoim ulubionym pozdrowieniu. Nie ma dokąd uciekać. Ciemność, strach i zupełnie puste miasto w nocy. To powraca po 4 latach milczenia projekt o nazwie Azoikum. I to powraca w najwyższej, kto wie?, może i życiowej formie.
Słuchanie tego rodzaju muzyki przez słuchawki przechodząc przez ulicę jest wysoce ryzykowne. Nigdy nie wiesz czy brzęczący w głowie dźwięk to tylko płyta czy też za chwilę nie przejedzie cię prawdziwa karetka pogotowia albo wóz straży pożarnej na sygnale.
Prawdę mówiąc nigdy nie uważałem Azoikum za zespół power electronics i dlatego nie lubiłem tego projektu. Ot ani to power elektro ani żaden porządny death-ambient tylko jakaś dziwaczna hybryda będąca ni tym ni owym. Umieszczenie Azoikum obok takich sław podziemnego PE jak Whitehouse, Sutcliffe Jugend, Atrax Morgue czy też Genocide Organ ( co do nich też mam poważne wątpliwości czy to PE) wynika raczej z trudności różnej maści klasyfikatorów pragnących upchnąć na siłę dany zespół w jakiejś postindustrialnej szufladce. Wszystkie głośniejsze trzaski, piski czy też sprzężenia syntezatorów są oni skłonni uznać za power electronics, a kiedy jeszcze wszystko się wali w proch i pył i jest naprawdę cholernie głośno to zawsze można powiedzieć, że to harsh. Kiedy natomiast jest już tak głośno, że nie wiadomo jak to w ogóle nazwać można rzec że to noise i po sprawie (albo po krzyku...). Mania „szufladkowiczów” ma zapewne jakieś reklamowe czy też sprzedażowe podteksty pomijając fakt, że można się pochwalić znawstwem postindustrialnych podgatunków wśród innych kolegów.
Czystego power electronics już nie ma. Teraz wszystko jest miksem elektroniczno-ambientowo-postindustrialno- jakimś tam. Ja na użytek prywatny ukułem nazwę elektro-ambient bo też jednak jestem tym cholernym klasyfikatorem industrialnych podgatunków.
Materiał Stefana Widmanna alias Azoikum pt. “Anthropophagy" określiłbym jako horror-ambient. Ten album uważam za bardzo dobry i o ile wcześniej krzywiłem się z niesmakiem na nazwę tego projektu o tyle teraz ścierpła mi skóra. Na ulicy musiałem zdjąć na chwilę słuchawki żeby właśnie przekonać się (na własne uszy) czy nie nadjeżdża karetka pogotowia na sygnale. I żeby to tylko jedna! Te karetki nadjeżdżały ze wszystkich stron! Takie są uroki postindustrialu stereo. Świetna powodująca niepokój muzyka. Głośne deklamacje narratora i donośne przemówienia ( w tym historyczne typu” Adolf Hitler-sieg heil!”), pisk, zgrzyt, trzask w stylu harsh po niemiecku i po angielsku. Syreny okrętowe w porcie morskim to delikatne brzęczenia natrętnej muchy w porównaniu z tymi dokonaniami Azoikum. Nie brak też subtelności. Ciągle coś wyje w tle a deklamacje narratora czy też wokalisty odbijają się stukrotnym echem w elektronicznych ścianach. Fala za falą. Pisk, zgrzyt, sprzężenie, feedback, seria oryginalnych efektów takich jak np. kanonada z elektronicznego karabinu maszynowego najwyższego kalibru. I to co ja lubię najbardziej. Czysty dźwięk. Jest bardzo głośno, szumnie i okropnie zgrzytliwie ale to inferno brzmi czysto. Tylko na słuchawkach można wyłapać niuanse. Wokalista wymawia swoje zaklęcia w otoczeniu elektronicznych zmór generowanych współczesną dehumanizacją i słuchacz jest przerażony.
Ta płytą mnie wzięli (wziął)! Profesjonalny, nowoczesny materiał do słuchania w ciemnościach. Pamiętaj! Kiedy zgasną wszystkie światła z ciemności wyłoni się złowieszczo zgrzytliwy stwór. A imię jego Azoikum. Strach się bać ale mam nadzieję, że Widmann nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i zabierze mnie za jakiś czas w kolejną transową podróż szlakiem radykalnych rozwiązań elektronicznych. Do zobaczenia w piekle! (sonicznym).
Proszę zwrócić uwagę na kraj wydania tej płyty. Co u diabła zaniosło Stefana na antypody? Nie wiem ale dla mnie może nagrywać nawet na Księżycu jeśli ma tworzyć nadal na takim poziomie.
Tracklist:
1 Intro - Todesfuge 3:27
2 Blutbilder 5:55
3 Anthropophagy 4:50
4 Axis Of Hypocrisy 5:47
5 Herde 3:31
6 Shoa 3:24
7 Mindstorms IV 7:30
8 Thrown Into A Godless Void 8:05
9 Nekrophagen 5:34
10 Mörder Pt. IV 5:12
11 To A Master (Theodore Robert Bundy) 6:47
12 Dangling Dictator 4:40
13 Dein Fleisch (Wüstefeld BBQ) 12:14
Wytwórnia: Cipher Productions
Format: CD, Limited Edition
Kraj: Australia
Rok wydania: 2009
KIEDY GASNĄ ŚWIATŁA
Wyobraź sobie, że idziesz pustą ulicą w nocy. Mijasz samotne parki, puste place zabaw, wypatroszone śmietniki i nagle uliczne lampy zaczynają gasnąć. Jedna po drugiej. Ogarnia cię strach kiedy z ciemnych zakamarków wypełzają potwory, duchy seryjnych i masowych morderców. Ted Bundy wyszczerza zęby w trupim uśmiechu, zgniłe truchło Hitlera histerycznie unosi rękę jak marionetka w swoim ulubionym pozdrowieniu. Nie ma dokąd uciekać. Ciemność, strach i zupełnie puste miasto w nocy. To powraca po 4 latach milczenia projekt o nazwie Azoikum. I to powraca w najwyższej, kto wie?, może i życiowej formie.
Słuchanie tego rodzaju muzyki przez słuchawki przechodząc przez ulicę jest wysoce ryzykowne. Nigdy nie wiesz czy brzęczący w głowie dźwięk to tylko płyta czy też za chwilę nie przejedzie cię prawdziwa karetka pogotowia albo wóz straży pożarnej na sygnale.
Prawdę mówiąc nigdy nie uważałem Azoikum za zespół power electronics i dlatego nie lubiłem tego projektu. Ot ani to power elektro ani żaden porządny death-ambient tylko jakaś dziwaczna hybryda będąca ni tym ni owym. Umieszczenie Azoikum obok takich sław podziemnego PE jak Whitehouse, Sutcliffe Jugend, Atrax Morgue czy też Genocide Organ ( co do nich też mam poważne wątpliwości czy to PE) wynika raczej z trudności różnej maści klasyfikatorów pragnących upchnąć na siłę dany zespół w jakiejś postindustrialnej szufladce. Wszystkie głośniejsze trzaski, piski czy też sprzężenia syntezatorów są oni skłonni uznać za power electronics, a kiedy jeszcze wszystko się wali w proch i pył i jest naprawdę cholernie głośno to zawsze można powiedzieć, że to harsh. Kiedy natomiast jest już tak głośno, że nie wiadomo jak to w ogóle nazwać można rzec że to noise i po sprawie (albo po krzyku...). Mania „szufladkowiczów” ma zapewne jakieś reklamowe czy też sprzedażowe podteksty pomijając fakt, że można się pochwalić znawstwem postindustrialnych podgatunków wśród innych kolegów.
Czystego power electronics już nie ma. Teraz wszystko jest miksem elektroniczno-ambientowo-postindustrialno- jakimś tam. Ja na użytek prywatny ukułem nazwę elektro-ambient bo też jednak jestem tym cholernym klasyfikatorem industrialnych podgatunków.
Materiał Stefana Widmanna alias Azoikum pt. “Anthropophagy" określiłbym jako horror-ambient. Ten album uważam za bardzo dobry i o ile wcześniej krzywiłem się z niesmakiem na nazwę tego projektu o tyle teraz ścierpła mi skóra. Na ulicy musiałem zdjąć na chwilę słuchawki żeby właśnie przekonać się (na własne uszy) czy nie nadjeżdża karetka pogotowia na sygnale. I żeby to tylko jedna! Te karetki nadjeżdżały ze wszystkich stron! Takie są uroki postindustrialu stereo. Świetna powodująca niepokój muzyka. Głośne deklamacje narratora i donośne przemówienia ( w tym historyczne typu” Adolf Hitler-sieg heil!”), pisk, zgrzyt, trzask w stylu harsh po niemiecku i po angielsku. Syreny okrętowe w porcie morskim to delikatne brzęczenia natrętnej muchy w porównaniu z tymi dokonaniami Azoikum. Nie brak też subtelności. Ciągle coś wyje w tle a deklamacje narratora czy też wokalisty odbijają się stukrotnym echem w elektronicznych ścianach. Fala za falą. Pisk, zgrzyt, sprzężenie, feedback, seria oryginalnych efektów takich jak np. kanonada z elektronicznego karabinu maszynowego najwyższego kalibru. I to co ja lubię najbardziej. Czysty dźwięk. Jest bardzo głośno, szumnie i okropnie zgrzytliwie ale to inferno brzmi czysto. Tylko na słuchawkach można wyłapać niuanse. Wokalista wymawia swoje zaklęcia w otoczeniu elektronicznych zmór generowanych współczesną dehumanizacją i słuchacz jest przerażony.
Ta płytą mnie wzięli (wziął)! Profesjonalny, nowoczesny materiał do słuchania w ciemnościach. Pamiętaj! Kiedy zgasną wszystkie światła z ciemności wyłoni się złowieszczo zgrzytliwy stwór. A imię jego Azoikum. Strach się bać ale mam nadzieję, że Widmann nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i zabierze mnie za jakiś czas w kolejną transową podróż szlakiem radykalnych rozwiązań elektronicznych. Do zobaczenia w piekle! (sonicznym).
Proszę zwrócić uwagę na kraj wydania tej płyty. Co u diabła zaniosło Stefana na antypody? Nie wiem ale dla mnie może nagrywać nawet na Księżycu jeśli ma tworzyć nadal na takim poziomie.
Tracklist:
1 Intro - Todesfuge 3:27
2 Blutbilder 5:55
3 Anthropophagy 4:50
4 Axis Of Hypocrisy 5:47
5 Herde 3:31
6 Shoa 3:24
7 Mindstorms IV 7:30
8 Thrown Into A Godless Void 8:05
9 Nekrophagen 5:34
10 Mörder Pt. IV 5:12
11 To A Master (Theodore Robert Bundy) 6:47
12 Dangling Dictator 4:40
13 Dein Fleisch (Wüstefeld BBQ) 12:14
Komentarzy: 0
Komentarze są prowadzone na forum.