[wiersz] Już świta...po raz ostatni (?)
Moderator: Moderatorzy
[wiersz] Już świta...po raz ostatni (?)
Minęła noc bezpieczna
I znowu rozkwita dzień
Pachnący świeżością
Znowu pół słońca pół nieba
Rozpala do czerwoności
W ciszy poranka
Wiart rozdziera całuny mgieł
Spowijające wiekowe sosny
Pogryzione boleśnie zębem czasu
...A ja nadal śpię...
Zanużona w ciepłych jasnościach mroku
Żaden wiatr już go nie rozwieje
Żadne słońce nie rozświetli
Jego czarne miękkie dłonie trzymają mnie mocno...i
Tak delikatnie zarazem...
Dotykają mnie, pieszczą
Powoli błądząc po moim ciele...
Nie mogę się od nich uwolnić
Nie mogę bo nie chcę
Trwam w upojeniu i zachwycie...
Śpię...
...i nie wiem
Czy jeszcze kiedyś obudzę się
W tym życiu...
I znowu rozkwita dzień
Pachnący świeżością
Znowu pół słońca pół nieba
Rozpala do czerwoności
W ciszy poranka
Wiart rozdziera całuny mgieł
Spowijające wiekowe sosny
Pogryzione boleśnie zębem czasu
...A ja nadal śpię...
Zanużona w ciepłych jasnościach mroku
Żaden wiatr już go nie rozwieje
Żadne słońce nie rozświetli
Jego czarne miękkie dłonie trzymają mnie mocno...i
Tak delikatnie zarazem...
Dotykają mnie, pieszczą
Powoli błądząc po moim ciele...
Nie mogę się od nich uwolnić
Nie mogę bo nie chcę
Trwam w upojeniu i zachwycie...
Śpię...
...i nie wiem
Czy jeszcze kiedyś obudzę się
W tym życiu...
Bardzo zgrabny wiersz, gratulacje.
A mam takie pytanie - czy już nikt nie potrafi pisać poezji rymami? Co się podziało z tą umiejętnością? Ludzie, to nie jest hańba rymować wiersze, wręcz przeciwnie! Przykładzik?
Ona
Suniesz dostojnie przez ciemności nocy
Wśród księżyca blasku i tańczących cieni.
W czerń żeś odziana i czerń z Tobą kroczy,
Blade twe lico w blasku płomieni.
Postać dostojna, smukła i piękna -
Choć smutne masz zadanie.
Kim żeś naprawdę wiedzą tylko martwi,
Co z Tobą mieli spotkanie.
Wśród cieni krzyży, w alejek ciszy,
Wśród drzew i tańca płomieni
Wciąż wypatrujesz ukochanego,
Co smutny Twój los odmieni.
Myst 02.'98
A mam takie pytanie - czy już nikt nie potrafi pisać poezji rymami? Co się podziało z tą umiejętnością? Ludzie, to nie jest hańba rymować wiersze, wręcz przeciwnie! Przykładzik?
Ona
Suniesz dostojnie przez ciemności nocy
Wśród księżyca blasku i tańczących cieni.
W czerń żeś odziana i czerń z Tobą kroczy,
Blade twe lico w blasku płomieni.
Postać dostojna, smukła i piękna -
Choć smutne masz zadanie.
Kim żeś naprawdę wiedzą tylko martwi,
Co z Tobą mieli spotkanie.
Wśród cieni krzyży, w alejek ciszy,
Wśród drzew i tańca płomieni
Wciąż wypatrujesz ukochanego,
Co smutny Twój los odmieni.
Myst 02.'98
czy już nikt nie potrafi pisać poezji rymami?
hmm...a może sporo osób idzie na łatwizne?? w końcu sklecenie ładnych i zgrabnych rymów przy jednoczesnym zachowaniu myśli, które chce sie zawrzeć w tym wierszu to nie taka łatwa sztuka...pojedyńcze słowa łatwiej przychodzą do głowy i czasami prawie same układają sie w logiczną i spójna całość; tego rodzaju twórczość jest często wynikiem chwili i uczuć, nastroju, w którym akurat jesteśmy :>
ładnie piszesz :]
Nie zgadzam się z postami powyżej. Umiejętność pisania wierszy wcale nie jest adekwatne do sklecania rymów. Poza tym poezja współczesna w dużej mierze opiera się na wierszach białych. Zresztą jeśli chcecie szczerych recenzji swoich tekstów, polecam stronę www.wg.skyhost.pl
Ja nie twierdzę, że ktoś piszący rymami to umie pisać wiersze, a ktoś kto pisze białym tej sztuki nie posiada. Chciałem tylko zauważyć, że niemal nikt już nie pisze wierszem rymowanym, który ja osobiście uważam za ładniejszy, bardziej rytmiczny, składny, mający swoją melodię i śpiewność. Natomiast biały wiersz to jak dla mnie tylko zwykłe słowa, które choćby najbardziej głębokie i sensowne nie posiadają już tego wielkiego atutu "pieśni", który odróżnia poezję od prozy.
Ja właśnie za to kocham poezję - za jej śpiewność, rytm i melodię. W tym tkwi cała sztuka.
Ja właśnie za to kocham poezję - za jej śpiewność, rytm i melodię. W tym tkwi cała sztuka.