Spływa na scenę..
Światło życia mego!
ciepłe.. delikatne...
ukazujące niebo....
Przelewa się na scenie..
wywija swawole...
Bo mu przyszło zagrać..
na Scenie główną rolę...
Ach! Cóż za pokaz!
Widownia jest wzruszona!
Bo nagle Magia w centrum...
I kącie przyczajona...
Za kulisą gwar, harmider....
Nerwy...przerażenie..
Emocje zenitu sięgną..
Dziś-na Życia Scenie...
[wiersz] SCENA
Moderator: Moderatorzy
wydaje mi się, że w niektórych codziennych sytuacjach godzimy się na przyjęcie pewnej roli (jednocześnie narzucamy ją komuś) i nie ma w tym nic złego
gorzej, kiedy "gramy" będąc sami ze sobą, przed sobą.. ucieczka przed sobą ze strachu przed czymś jest jak utrata lub chwilowe uśpienie jakiejś cząstki duszy.. tak mi się pomyślało..
gorzej, kiedy "gramy" będąc sami ze sobą, przed sobą.. ucieczka przed sobą ze strachu przed czymś jest jak utrata lub chwilowe uśpienie jakiejś cząstki duszy.. tak mi się pomyślało..