Idziesz aleja pelna chodzacych trucizn tego swiata,
przechodzisz druga strona ulicy
niczym posag mych marzen o doskonalosci stanelas w mym zbiorniku na smutek ,zal, milosc i nienawisc
w cmentarnych pejzarzach okrycia twego
umieram ,poznaje powoli z oddali rozkosz ciala w nie spowitego
nie odchodz prosze moj snie
ukaz jeszcze raz swe lico ktore skrywasz w cienistej poswiacie,
stoisz tam a przez twoje wlosy przeplywa wiatr...
to falujace etiudy dla pragnacych muzyki oczu
odwroc sie prosze ,
bo ja za oknem mego domu skrycie patrze i ani drgne,
swiatlo swiec poruszane jest oddechem tak nierownym gdy widze cie, ale ty odchodzisz ,jak co wieczor a plomien gasnie w mym pokoju, idziesz dalej poznawac meki nocnej pory,
do zobaczenia jutro moj dramacie , bede czekal...
[wiersz] midnight
Moderator: Moderatorzy