co dnia powracajacy obraz w mojej glowie
blyski pelne uroku i radosci....
dwie mityczne postacie ,
cudowne twory jakiegos nieznanego architekta
na rownie pieknym placu ktory opustoszal
by nie zaklucac im zaplonu ciepla
tylko budowle pelne jakiegos szczegulnego majestatu
byly swiatkami ich rozkosznego placzu
i spadl deszcz i stala sie jesien
zloty lisc z pieknego debu upadl jej na ramie
a on spojrzal na lisc i zobaczyl jak mlodosc mu ucieka,
przywarli do siebie i zakochali...
ale Swiat zawirowal, zwariowal,
zmienil perspektywe i ta migawka dzis jest jedyna ma
pociecha gdy zblizam sie do nieskonczonosci ,
gdy slysze marsz zolniezy i swist kul w tej
wojnie na ktorej walcze o powrot do wlasnego
ja , gdy zabijam i gdy jestem codziennie zabijany...
[wiersz] Nastepny banal
Moderator: Moderatorzy