MY anioły
istniejemy przebaczając
miłujemy uspypiając
pochyleni nad głowami
oddalamy grzechy Ziemi.
***
Prowadząc ze światem
gorzki romans
pełen nieudaczności
szukam rekwizytów sensu.
Powodów do miłości tam
gdzie jej nie ma.
Mijam się ze śmiercią
mówiąc jej "dzień dobry"
jaki grób taka przeszłość
a ja każę rozrzucić się nad Sognefjordem.
***
Bo nęci mnie ta martwa przestrzeń
nad przepaścią
pozornie pusta przestrzeń
między słowem a gestem
gdzie coraz trudniej wydobyć światło.
Chcemy przetrwać
Rozpaczliwie poszukujemy możliwości.
Pozujemy do fotografii,
nagrywamy głosy na sekretarki,
zgrzebnie chowają nas
w surowym drewnie,
To, co nie istnieje
nie ma porównania.
A ja tracę odbicie w lustrze.
***
Czas strząsa siwy kurz
na moje włosy.
Świadomość i konieczność zmian
nie opuszcza mnie
ani na chwilę
jak natchnienie
tylko bardziej boli
linia życia na dłoni
pęka w kilku miejscach...
[wiersze] Poetry
Moderator: Moderatorzy