korozja dziewiczego piękna
na zgniłych strunach cytry bogów
zaklęta niepewność kryształu
snem mąci rozkosz bez-umiaru
pieszczoną w martwicy oddechów
wśród jałowych tęsknot nokturnów
zwiędła jaskrawość koszmaru
gniew spija słodycz nie-banału
kwitnącą w żywicy grzechów
piękno indolencji dziewiczej
w zachwycie dla ciemności jąder
skorodowało w myśli dzikiej
ogniem lodowatych wspomnień
dla abominacji uroku
oddając hołd w liturgii mroku
[wiersz] korozja dziewiczego piękna
Moderator: Moderatorzy
- SerpentOria
- Posty: 14
- Rejestracja: 28-07-2004, 21:43
- Lokalizacja: Transylvania, Castle Orvietan
- SerpentOria
- Posty: 14
- Rejestracja: 28-07-2004, 21:43
- Lokalizacja: Transylvania, Castle Orvietan
Wiersze podniosle
arystokratyczny mrok jest pelen patosu, podnioslosc nie jest zla - to chrzescijanski poglad, ktory rodzi kolejne pokolenia unizonych... a przeciez "Czlowiek" to brzmi dumnie!
SerpentOria
http://serpentoria.tk
SerpentOria
http://serpentoria.tk