Martwi kochankowie
Chłodny mrok okrył żrenice,
wiatr otworzył okiennice.
Swiece zgasły już na ścianach,
a ona sama w bólu, ranach.
Patrzy smutnie w Jego oczy,
może jeszcze ją zaskoczy.
Lecz On odszedł już na wieki,
ma zamknięte swe powieki.
W bezradności i cierpieniu,
w całkowitym zatraceniu.
Szuka w fiolce ukojenia,
bo nie widzi już istnienia.
W głuchej ciszy, martwej nocy,
jakiś kwadrans po północy.
W zimnym łożu na posłaniu,
w nieszczęśliwym mieszkaniu.
Leżą ciała dwojga ludzi,
których nic już nie obudzi.
Tak w wieczności połączeni,
tylko sobie przeznaczeni.
[wiersz] Martwi kochankowie
Moderator: Moderatorzy
- Villema (vamp.)
- Posty: 14
- Rejestracja: 16-02-2005, 19:46
- Lokalizacja: z Otchłani Nocy