Jak nocne ptaki nietoperze,
my żyjemy w mrocznej sferze.
Nasz zabójczy wróg to światło słoneczne,
bowiem odbiera nam życie wieczne.
Jedynie rześcy, spragnieni i pełni mocy,
stajemy się, gdy świat spowije peleryna nocy.
W gęstych oparach, zimnej mgły stąpamy
i krwawej pożywki dla duszy szukamy.
A gdy o blasku księżyca,
on przyświeci nam blade lica.
Tańczą na cmentarnej łące,
nasze dusze, piekielnym żarem się tlące.
Krwawym strumieniem na wskroś przesiąknięte,
przez zwykłych śmiertelników na wieki wyklęte.
Twierdzą naszą jest stare zamczysko,
gdzie rozpościera się skalne urwisko.
Żyjemy w niełasce i samotności,
bez większych uczuć; przyjażni, miłości.
Nie ma to jednak większego znaczenia,
od chwili naszego przeistoczenia.
Po wieczne czasy i martwe żrenice,
pustoszyć będziemy ludzkie okolice!.
[wiersz] Stworzenia Nocy
Moderator: Moderatorzy
- Villema (vamp.)
- Posty: 14
- Rejestracja: 16-02-2005, 19:46
- Lokalizacja: z Otchłani Nocy