pustka
widmo
cień człowieka
w ciemności
w jasności
w półmroku
w nocy
w dzień
nad ranem
o zmroku
czy o północy...
siedzi i patrzy
i słucha i mówi
i myśli i działa
i boli i..
i wlasnie.. - i
i.. sam nie wie co z tym zrobi..
i nie chce już myśleć
i nie chce już...
..już.. już dosyć?
już kropkę postawić i skończyć ze wszystkim..
skończyć z cierpieniem,
i ze słuchaniem
i z tym siedzeniem, patrzeniem, działaniem,
dopuścić rymy, by wiodły dalej,
przez ciemność, jasność, noc, dzień; i ranem
kiedy już kres ich działań nastąpi
będzie się dzielić.. gdy słońce wzejdzie..
by zmyślnie zwodzić dalej krąg cały
bowiem w niepamięć nigdy nie przejdzie..
..nawet gdy zrodzi się całkiem mały..
[wiersz] "one"
Moderator: Moderatorzy