Najbardziej boję się...
Moderator: Moderatorzy
- Aaricia_de_Goth
- Redaktor
- Posty: 810
- Rejestracja: 13-08-2004, 20:35
- Lokalizacja: Scunthorpe UK
Moze to strasznie zabrzmi ,ale jestem pogodzona z myślą ,ze moi rodzice umrą przede mną i to mnie nie przeraża , taka jest kolej rzeczy.Z dalszą rodziną wogóle nie jestem związana , odejścia babć i dziadków nie odczułam zbytnio , tak samo zadnych ciotek ani kuzynów mozliwe zejscia mnie nie wzruszą. ..... Czy to nienormalne??? Kiedyś wyczytałam mądre ( wg mnie ) zdanie,że smutek i rozpacz za tymi co odeszli, to w gruncie rzeczy rozpacz nad swoim losem a nie ich.... Płaczemy , gdyż to nam zle ,ze juz się z nimi nie zobaczymy. Spojrzenie przez pryzmat śmierci na wlasne samolubstwo mnie pomogło w takiej sytuacji.
Martwię się raczej czy będę miała zdrowe dzieci oraz nie chciałbym być doświadczoną i wykazywać się silną wolą w razie poważnej choroby.....
Innych rzeczy się nie boję , bo wiem ze zawsze sobie poradzę.
Martwię się raczej czy będę miała zdrowe dzieci oraz nie chciałbym być doświadczoną i wykazywać się silną wolą w razie poważnej choroby.....
Innych rzeczy się nie boję , bo wiem ze zawsze sobie poradzę.
Ja z rodziną jestem blisko związana i przeraża mnie, że będę musiała patrzeć na śmierć tylu bliskich mi osób (oczywiście jeśli to ja nie zginę gdzieś w wypadku czy coś w tym stylu). Poważnych chorób również się boję, zarówno w swoim przypadku i przypadku moich bliskich.Aaricia_de_Goth pisze:Moze to strasznie zabrzmi ,ale jestem pogodzona z myślą ,ze moi rodzice umrą przede mną i to mnie nie przeraża , taka jest kolej rzeczy.Z dalszą rodziną wogóle nie jestem związana , odejścia babć i dziadków nie odczułam zbytnio , tak samo zadnych ciotek ani kuzynów mozliwe zejscia mnie nie wzruszą.
Martwię się raczej czy będę miała zdrowe dzieci oraz nie chciałbym być doświadczoną i wykazywać się silną wolą w razie poważnej choroby....
Co do dzieci to w najbliższym czasie nie planuję, ale w przyszłości tak i też chciałabym aby były zdrowe. Ostatnio czytałam o tzw. "zespole nagłej śmierci łóżeczkowej" i szczerze mówią przeraziło mnie to...nie wyobrażam sobie stawiania czoła takiej sytuacji.
- Aaricia_de_Goth
- Redaktor
- Posty: 810
- Rejestracja: 13-08-2004, 20:35
- Lokalizacja: Scunthorpe UK
No to zaczyna nam się dzieciowy offtop...:)))))Ergo pisze:wystarczy dziecku dawac smoczka do spania i ci nie umrze podobno.Athe pisze:Ostatnio czytałam o tzw. "zespole nagłej śmierci łóżeczkowej" i szczerze mówią przeraziło mnie to...nie wyobrażam sobie stawiania czoła takiej sytuacji.
U mnie w pracy nastąpił wysyp ciąż lub nowo narodzonych , nasłuchałam się juz tyle ,ze strach wogóle miec to dziecko.........:/
Szczerze powiedziawszy też się tego bałam.Athe pisze:Ostatnio czytałam o tzw. "zespole nagłej śmierci łóżeczkowej" i szczerze mówią przeraziło mnie to...nie wyobrażam sobie stawiania czoła takiej sytuacji.
Nie upilnujesz czy ma smoczka cały czas, no i to są tylko przypuszczenia. Próba uspokojenia matek, mówią też że dzidzior powinien być kładzony na boczek. Niestety tak naprawde nie mają pojęcia jak temu zapobiegać.Ergo pisze:wystarczy dziecku dawac smoczka do spania i ci nie umrze podobno.
Zgadzam się i jedyną potwornością z jaką nie potrafie się na tym świecie oswoić to, kiedy rodzice przeżywają własne dzieci lub kiedy się nad nimi znęcają. Przerażają mnie takie informacje mimo że to przeważnie są dla mnie obcy ludzie.Ergo pisze: powaznie rzeczy nieuniknionych czlowiek nie powinien sie bac, raczej oswajac sie z mysla o nich ( niekonienicze pogodzic z nimi ),
Wracając do "zespołu nagłej śmierci łóżeczkowej" dawanie dziecku smoczka nie pomaga. A przynajmniej nic nie dało w tym przypadku. Moja kuzynka dawała małemu cały czas smoczka, co prawda dzieciak go wypluwał co jakiś czas, ale smoczek był. Jednak to mu nie pomogło. Zostawiła dziecko pod opieką babci i poszłyśmy gdzieś do sklepu. Jak wróciłyśmy dziecko jeszcze spało. Po następnych 2 godzinach ciszy kuzynka poszła do niego. Usłyszałam tylko krzyk przerażenia i rozpaczy. Zbiegłam do niej. Dziecko nie żyło. Niezbyt długo gościło na tym świecie. Maluch miał kilka dni. Może tydzień. Tego widoku nie zapomnę do końca życia. Jak leżał w tym łóżeczku... blady i zimny.... Brrrr... to było straszne