ahenathon pisze:Tak. Jestem w prostej linii potomkiem Sumeryjczyka, który zapoczątkował rozwój emocjonalny :)
Gratuluję raz jeszcze, ale nie widzę związku ;)
ahenathon pisze: Może pochopnie oceniasz mój wywód.
Czasem oceniam błędnie, ale niczego nie oceniam pochopnie. Poza tym moja ocena jest subiektywna i mam prawo uważać, że momentami pieprzysz waść bez sensu kamuflując to pseudo intelektualnym płaszczykiem ;P
Wiesz, cieszę się, że próbujesz jakoś przetwarzać swoim rozumem otaczającą cię rzeczywistość. Znaki na niebie i ziemi mówią, że może będzie z ciebie niegłupi chłopak (chociaż jeżeli fota na digarcie jest twoja, to masz już niewiele czasu stać się mądrym "chłopakiem" ;) ), ale na razie jesteś troszku zbyt przejęty rolą wielkiego mrocznego indywidualisty, intelektualisty i filozofa ;) Niestety trochę się jeszcze motasz i odpowiadasz czasem zupełnie nie na temat. Mam wrażenie, że myślisz lawinowo o zbyt wielu rzeczach na raz, przez co żadnej myśli nie udaje ci się doprowadzić do końca. Poza tym nie doceniasz ludzi.
ahenathon pisze:Osobiście uważam, że miłość to tylko odpowiedni skład chemiczny w organizmie i nic w niej boskiego ani kosmicznego. Chociaż takie daje wrażenia.
No więc "tylko odpowiedni skład chemiczny w organizmie" czy "świadectwo prawdziwego rozwoju duchowego wynikającego z postępu cywilizacyjnego na polu emocjonalnym" ?
LOL
Wiesz, to co powiem to już taka mądrość ludowa ;) ale ta chemia, o której mówisz to zakochanie. Bo żeby kochać trza się wpierw zakochać ;) A prawdziwe kochanie następuje po zakochaniu.
BTW Czasem następuje jeszcze odkochanie ROTFL i nie oznacza to, że się nie umie kochać, albo się danej osoby nigdy nie kochało :]