Label: Mute, Premiera: 28 IX 1987
1. Never Let Me Down Again
2. The Things You Said
3. Strangelove
4. Sacred
5. Little 15
6. Behind The Wheel
7. I Want You Now
8. To Have And To Hold
9. Nothing
10. Pimpf
11. Agent Orange
12. Never Let Me Down Again [Aggro Mix]
13. To Have And To Hold [Spanish Taster]
14. Pleasure, Little Treasure [Glitter Mix]
I znowu będzie „osobiście”, ale inaczej się nie da... Pierwszą kasetą Depeszy, jaką miałam, był oczywiście „Violator” - nabyty w 1991 roku na starganie na wakacjach i odsłuchiwany wieczorami w maluchu zaparkowanym wśród sosen:)... Potem był „SOFAD” i „Ultra”, i w zasadzie mi starczało, wcześniejszy dorobek jakoś badziewnie mi z oddali majaczył, aczkolwiek była to opinia wydana pochopnie i czysto zaocznie. Mea Maxima Culpa. W każdym razie nie sięgałam po nic starszego, dopóki w 1998 nie kupiłam „Music For The Masses” i wtedy się zaczęło.... Rozsmakowywanie się w kolejnych starociach z namiętnych i świeżych dla DM lat 80-tych.
Tytuł miał być ironiczny tudzież żartobliwy, tymczasem album stał się największym na owe czasy sukcesem DM. Tylko ja wiem, czy to jest takie bardzo „for the masses”... Melodyjki i modę załapało wielu , głębszy przekaz niekoniecznie.
Wszystko na tej płycie jest takie.... pełne chłodnej namiętności... zdystansowanej poskramianej pasji... Nastrój piękna tak hipnotyzującego i niedościgłego, że aż budzi smutek. Kalejdoskop bolesnych pragnień nasilających się ze sprawnie aranżowaną dynamiką. Na tej płycie Gahan jeszcze śpiewa z tą specyficzną młodzieńczą soczystością, pełną goryczy słodyczą... Wszystko jest sterylnie melodyjne, oderwane od rzeczywistości. Taka lekka psychoza.
Oka, narkotyczną podróż czas zacząć – „Never Let Me Down Again” – jak mogło powstać coś tak powalającego? Rozległa przestrzeń ewokowana słowami. Perfekcyjnie wpasowane echo w wykonaniu Martina, jak srebrna poświata na tnących horyzont metalicznych konturach. Uwielbiam sposób w jaki ich głosy się uzupełniają. Miało nie być wnikania w lirykę, ale w „The Things You Said” słowa mnie zawsze roztrzaskują, i tylko je naprawdę słyszę, chociaż puls w tle też jest pierwszego sortu... Jeden z moich – powiedzmy stu;) – ulubionych momentów w DM:
They know my weaknesses
I never tried to hide them
They know my weaknesses
Thought you liked them
Po tym ostre wybudzenie, rwany szybki rytm i „Strangelove” …surowy pogłos i dźwięczący pierwszoplanowy wokal. Na imprezkach od razu ‘wesoło’ podrywa na parkiet. Kolejne targnięcie w plątaninę wieloznaczności to „Sacred”. „Little 15” – uwielbiam ten hipnotyzujący mrok, pogłos, powagę, głębię i determinację głosu. Plus straceńcza barokowa melodyjka w tle. Płynne przejście w dalszy etap samo-zabójczego transu, czyli „Behind The Wheel”. Zaczyna się rzekomo od dźwięku wirującej pokrywki, ale mi zawsze przypomina uliczną pokrywę od kanalizy;) I znów ich dwa tak różne głosy się przeplatają z zimną genialną pasją. Stal i ciekły kryształ. To jest tak piękne że aż boli. Drapieżna wyzywająca nostalgia, o ile można z czegoś takiego stworzyć koagulat.;) I narkotyczna klaustrofobia, obecna właściwie na całym albumie... Plus trochę gitar. Ten kawałek wydaje mi się główną zajawką klimatu Violatorowego. Po nim oddech robi się przyspieszony i nadpływa jak nagłe pożądanie „I Want You Now” – czyste i namiętne, z tą dozą urzekającej młodzieńczej spontanicznej naiwności. Bez owijania w bawełnę i kwiatki – pragnę Cię i już, teraz i natychmiast. „To Have And To Hold” znów mroczne, z niepokojącą syreną w tle, którą zawsze w nocy biorę za alarm z parkingu..;) Marsz porażającej świadomość definitywności... Dziewiątka to „Nothing” – całość niby nie powala, wnosi nawet trochę radości jak tupot małych nóżek, ale jest tam taki wkręcający fragment, gdy wszystko przyspiesza, zespolenie słów i dźwięków w tym najlepszym momencie jest rozkoszne. Właśnie to zostało doskonale wydobyte w Headcleaner Rock Mixie z ubiegłego roku. „Pimpf” to coś dla tych, którzy na DM Party chodzą bez zegarka. Hmmm... przemawia do mnie pokładanie się na sianie vel łące natomiast na brudnej podłodze w większej grupie nie bardzo. No i samego numeru nie lubię, jakiś taki neurotycznie kakofoniczny. W tym momencie na mojej kasecie zaczynała się strona B, i szczerze mówiąc nigdy nie chciało mi się jej słuchać. Tak bardzo chciałam jak najszybciej wrócić do pierwszej dziewiątki, że po „Nothing” przewijałam zwykle do początku.:) „Agent Orange” ma swoją immanentną historię, powracające niskie mile drażniące dźwięki, ale nigdy nie potrafiłam się skupić na utworach instrumentalnych, więc z całym szacunkiem przejdźmy dalej. I tylko dlatego, że głupio 3 numery pominąć milczeniem. „Never Let Me Down Again [Aggro Mix]”…Nic specjalnego, jak często bywa w mixach, tylko przemielony wokal przykuwa uwagę, i trącenia wirtualnej struny, ale ogólnie męczy mnie zawsze oczekiwanie na rozpoznawalne momenty, i zamiast się tym dręczyć, wolę skwapliwie wrócić do oryginału. „To Have And To Hold [Spanish Taster]”…heh, jakieś to takie na początku głupkowate, jak melodia z polskiego filmu tamtych lat. Na koniec „Pleasure, Little Treasure [Glitter Mix]” – chwilami głos Dave’a wibruje i w nalotach zagłębia się w niskie mroki tak jak lubię, ale sam kawałek niespecjalny i nie znajduję go szczególnie fajnym. Ogólnie te 4 dołożone numery sprawiają małą przyjemność. Co nie zmienia faktu, że i tak te ogony nie psują płyty, zwłaszcza w błogosławionych czasach, gdy kasety kurzą się na półce, a Winamp jest naszym najlepszym przyjacielem.
I znowu stówka, ale inna niż w przypadku “SOFAD” – tu za to, że to stara, obca moim czasom płyta, a i tak jest zajebiście urzekająca. Ja pier..., przecież oni to nagrywali jak byłam w 2 klasie podstawówki, a wciąż jest aktualne – to się nazywa ponadczasowość. Jak się słucha tych starszych rzeczy – w których jest jakaś... hmm... prawdziwa ‘magia seksu’ – rozumiem, że tych, którzy gdy wychodziły sofady i ultry mieli już pierwszą świeżość i chłonność za sobą, ostatnie płyty mogły rozczarowywać, bo są już inne. Pewne rzeczy doszły, pewne się zmieniły. Tak w ogóle ta płyta to ciężki kaliber, ze względu na ładunek emocjonalny oszczędnie rzadko jej słucham. Bełkotliwie może to wszystko brzmi, ale nie potrafię tak jak Martin wyrazić wszystkiego...;) Staram się coś skomponować bardziej z brzmienia niż treści słów, żeby znaleźć ekwiwalent nastroju tej płyty.
Jeszcze na koniec - może ktoś znów powie, że teksty DM kręcą się wciąż wokół tego samego. Że pedalskie pienia. Że co pięć wersów jest „love”, „you” bądź „me”, plus wszelkie wariacje na temat. Ale o to właśnie chodzi. Być zdolnym to poczuć, umieć wyrazić, i zrobić precyzyjne inkrustacje w wyjątkowych dźwiękach. Bo co jest ważniejszego, niż te utarczki z płcią przeciwną [lub nie ;p], w kolejnych transformacjach, zawsze z tym samym mirażem możliwości. I kto ma akurat klimat na coś takiego, sięga po płytkę. Nie rozumiem pisania tekstów o polityce i innych ‘zaangażowanych” pierdołach. Kogo to obchodzi? Co jest istotniejsze i ciekawsze miłości? I po to właśnie jest taka muzyka.
13 maja 2005
(Tekst pierwotnie opublikowany na ebm.stu.pl)
Depeche Mode - Music for the masses (1987)
Moderator: Moderatorzy
- LadyBergamoth
- Posty: 98
- Rejestracja: 01-08-2006, 21:40
- Lokalizacja: Poznań