Depeche Mode - Exciter (2001)

Dział, który daje wam możliwosc wypowiedzenia się na temat recenzji, które są tutaj zamieszczane.

Moderator: Moderatorzy

ODPOWIEDZ
Awatar użytkownika
LadyBergamoth
Posty: 98
Rejestracja: 01-08-2006, 21:40
Lokalizacja: Poznań

Depeche Mode - Exciter (2001)

Post autor: LadyBergamoth »

Label: Mute, Premiera: 14 V 2001

1. Dream On
2. Shine
3. The Sweetest Condition
4. When The Body Speaks
5. Dead Of Night
6. Lovetheme
7. Freelove
8. Comatose
9. I Feel Loved
10. Breathe
11. Easy Tiger
12. I Am You
13. Goodnight Lovers

Na potrzeby ebm.stu przeprosiłam się z tą płytą po bardzo długim czasie, i przystąpiłam do niej z uczciwym zamiarem – LISTEN WITHOUT PREJUDICE. Przeprosiłam się i zastanowiłam. Po czterech latach można spojrzeć na tę produkcję bez ówczesnej presji, przesyconej tęsknym oczekiwaniem. Zjawisko wyjęte z historycznego kontekstu nie budzi już tylu emocji. Bo jakie to ma teraz znaczenie, że coś tam kiedyś było jakieś. Inne niż się oczekiwało. Z zupełnie innej perspektywy można to po 4 latach oszacować i ocenić. Tym bardziej w chwili ‘oczekiwania’ na kolejną płytkę – zamiast psioczyć na „Excitera” wypadałoby się już powoli modlić, by nowa nie była gorsza.;)

No i cóż tu rzec.... Narzekać czy nie narzekać, a jak narzekać, to na co?
I właściwie czego się czepiać... że się wszyscy postarzeliśmy...?;) Ma to zawsze swoje plusy i minusy...

Jak ktoś nie chciał się zagłębiać w tym longplayu to mówił, że dojrzeli, że jest wyciszony i „oddaje spełnienie i spokój, jakie zagościły w życiu zespołu” ;), życzę im szczęścia oczywiście, ale trochę inaczej to widzę. Dla mnie to nie jest uspokojenie, tylko raczej specyficzne wycieńczenie w miejsce pasji i determinacji. Jeśli chodzi o Gahana – nie ma tu już tego rozpaczliwego mężczyzny, którego się pożąda, jest zmęczony człowiek, któremu nie chce się zawyć. Słyszę wymęczenie, takie niespokojne niby uspokojenie – wynikające raczej z niedostatku sił i obaw o zawał, niż wewnętrznej harmonii. „Exciter” is not so exciting really... Something like „PostExciter” rather…?

Płyta nie jest zła, ale niespójna. I niestety nie mam jakoś do niej osobistego sentymentu jak do wcześniejszych, Jeśli chodzi o lirykę, tym razem ich przeżycia nie spotkały się z moimi, z „Ultra” czy „SOFAD” identyfikowałam się bardzo bardzo, tutaj wyłapałam dla siebie mniej elementów. Na pytanie, czy tak im wyszło, bo nie mieli sił, pomysłów lub czasu, czy taki był cel i zamysł, pomoże odpowiedzieć nowa płyta, gdy będą już znane muzyczne ramy okalające. I okaże się, czy posunęli się do przodu trwając przy obranym na „E.” azymucie, i z jakimi efektami, czy wycofali się i poszli gdzie indziej. Mam jednak nadzieję, że pójdą w trochę innym kierunku. Aczkolwiek wydawanie płyty z remiksami wskazywałoby raczej na brak świeżych pomysłów. Utinam falsus vates sim.;P

To nie tak, że „fani DM łykną wszystko, co się im podsunie”. Żaden ‘fan’ ze mnie, przynajmniej wyluzowuję się z tego wizerunku jaki się każdemu kojarzy. Zawsze jakoś naginałam pod prąd tego typu ruchom, nie wyobrażam sobie na poważnie naśladować kogoś kosztem własnej tożsamości, musiałabym paść ze śmiechu przed lustrem po takiej akcji... Nie odnoszę się do DM jako ludzi z jakimś szczególnym kultem. Ale z minimalnym szacunkiem czy rozrzewnieniem siłą rzeczy owszem. Choć na własny użytek bardzo Depeche Mode lubię, nie do końca identyfikuję się z tym całym pędem. Ale wiadomo, że do DM, jeśli się go już słucha, i to od iluś tam lat, nie sposób nie podchodzić w sposób osobisty. Więc myślę sobie, że fajnie, że jeszcze w ogóle żyją i coś im się chce nagrywać.

Tak więc wsłuchałam się na nowo, i stwierdzam, co następuje.

Zawsze mam wrażenie, że płyta zaczyna się po niemiecku, od „Ich...” - „Dream On” – ten singiel nie był zbyt krzepiącą zapowiedzią płyty. Nie trafił do mnie ani teledysk, ani muzyka, ani tekst, dziękuję za taki sen - nastrój niby oniryczny, ale duszny, ciężki i z majakami. Po takim śnie człowiek budzi się spocony, nie kojarząc jaki jest dzień tygodnia. Przy drugim numerze jest już znacznie lepiej, od pierwszej chwili wchodzi rozpoznawalny z „Ultra” mrocznawy klimat - „Shine” – delikatny rytm perkusji, senne smugi syntezatora, i całkiem niezły przestrzenny podchrypnięty wokal. Następnie jeden z najlepszych momentów płyty - „The Sweetest Condition” – głębie i załamania wokalu z Martinem dowieszającym perłowe sopelki na zrębach jakby barokowego chwilami śpiewu Dave’a.:) Ultrowskie tło plus rytm leniwie się rozlewający, do wtóru z wykrzyczanymi bólami trzewi.... - „obsesja granicząca z psychozą” – to co tygrysy lubią najbardziej...:)) „When The Body Speaks” – spokojne, senne, gitara ze smyczkami i subtelnymi pulsacjami, wiolonczela, bijące w tle serce, czysty spokojnie snujący swą opowieść głos, w lekkich paroksyzmach zahaczający o smakowicie męskie brzmienia. Jest i ładnie, i odrobinę cierpiętniczo. Tylko byłoby lepiej bez tego zawodzenia na końcu w stylu Bono z „Joshua Tree”... I naraz robi się brzydko - „Dead Of Night” – yhhh, nie mogę tego strawić – tekst ewokujący nieprzyjemne obrazy i skojarzenia, jazgotliwa muza, zupełnie zbędny odpad. Dalej instrumentalne „Lovetheme” – spokojny przerywnik z hinduską zajawką.;) A po nim czas na hymn - „Freelove”.... Jeśli naprawdę cierpiałeś, wiem o czym myślisz, wiem jak się boisz tego bólu.... Nie chcesz czuć go już nigdy... Przychodzę do Ciebie z czystą miłością… Bez ukrytych intencji, bez pułapek, bez niedopowiedzeń... Jesteśmy tu tylko po to, by się kochać, bez zniewolenia.... Wyjątkowo cenię ten utwór, zwłaszcza za tekst, ale w jego wyśpiewaniu brakuje mi odrobiny rozpaczy, wyższego pułapu emocji, które powinny towarzyszyć takiemu lirycznemu przekazowi. Tu powinno być napięcie w rodzaju „Little 15”. I w żadnym remixie temu nie zadośćuczynili, a kawałek naprawdę jest ‘śliczniutki’, z inklinacją na wyjątkowy. Tylko te zazgrztyty w tle niepotrzebne. Pięknego ciężkiego powera ma DJ Muggs Remix z ubiegłorocznej składanki, pokazujący, że można wiele fajnych rzeczy z tym utworem zrobić.


Ósma pozycja płyty - „Comatose” – wreszcie Martin, piękne machnięcia zapętlonym ogonkiem vibratto i melodii, świetny jest ten kawałek, linia wokalna tak się z wirtuozerią snuje w nieprzewidywalne obszary... Dalej znowu wtopa - „I Feel Loved” - nie cierpię tego, jeszcze ten brudny teledysk, i nie jest to bynajmniej ten brud, który w muzyce lubię;), zgrzytliwe rzężenie, klimat narkotykowego nerwowego amoku. Dziesiątka to „Breathe” - śliczna kompozycja z kolejnych kropelek rosy, rozwieszanych przez Martina na porannej pajęczynie, ale rozczarowuje tekst, taki banalny przez tę formę wyliczanki imion, mogli przepis na placki ziemniaczane równie dobrze w to wrzucić, aż się nie chce tego śpiewać, jedynie fragmenty mają przebłysk tego, co lubię – „muszę tylko usłyszeć, że mnie kochasz - zanim odejdziesz”. Wiadomo jak to jest, gdy wszyscy wokół emocjonują się naszym życiem, dodając do niego zamąconą wodę, a my nie mamy na to wpływu ani ze sobą kontaktu... Ale po co o tym w takiej formie pisać? Zmarnowany piękny utwór! Drugi instrumental - „Easy Tiger” – żywcem wyjęty z „Ultra”, siostra (brat?) „Uselink”. „I Am Sou” – kunsztownie narastająca konstrukcja, zwłaszcza w refrenie, tylko po co ten wokal taki przysłonięty i zaśniedziały... Zamyka album „Goodnight Lovers” – miłosna szeptanka do poduszki, delikatne elementy gospel z lekkim chórkiem i Martinem wchodzącym jak smyczek na finał..... I nyny.

No i cóż... jaka jest całość? Hmmm... niejednolita. Przywodzi na myśl wrzucone do jednego worka historie z dwóch różnych bajek. Które się słabo zazębiają. Czy to efekt starcia dwóch osobowości twórczych? Tak mogę zakładać – że na to, co mi się podoba, wpływ miał Martin, na elementy badziewia Gahan (patrz podobieństwa do „Paper Monsters”), i jakoś nie dotarli tego w całość. A może to wpływ specyfiki producenta. Jakby niedociągnięte pomysły, zalążki potencjalnie pięknych rzeczy, ale... Brak mi czystości dźwięku, niezakłócanej przestrzeni dla wyeksponowanego wokalu, jakby chowali się za tym szumem, i elektroniką, która tym razem chwilami przeszkadza. Niby wszystko pięknie precyzyjne itd... Ale... Chwilami trochę za mało ciepła... prawdziwości, wrażenia bezpośredniego kontaktu. Jakby za mało Martina, a za dużo zmęczonego rozedrganego serca po dragsach. Z drugiej strony płyta nie oceniana na tle wcześniejszego dorobku jest sama w sobie i tak naprawdę niezła, i wielu chciałoby umieć coś takiego skomponować... Im dłużej teraz słucham, tym więcej smaków odnajduję. I ponarzekawszy muszę i tak w konkluzji stwierdzić, że to zajebisty zespół.:) Posłuchajcie jeszcze raz sami. Trudno się dziwić, że człowiek w tym wieku jest już zmęczony. Wyzuty z tak drapieżnych głębokich emocji, jakie targały nim kilkanaście lat wcześniej. I prawdopodobnie nie chce już rozdzierać szat ani ran.

Lubię poszczególne momenty, niektóre bardzo - listek z „Freelove” nie bez powodu za herb mi służy ;P - niektóre są naprawdę urzekające, ale równocześnie, jeśli taka miała być ta płyta, sennie mgliście zakręcona, to zgrzytem i nieporozumieniem są te ‘mocniejsze akcenty’. Mnie się ten jazgotliwy wtręt nie podoba na maksa, ale zapewne są tacy, którym właśnie to najbardziej odpowiada. Jak napisał jeden z wieszczów - „Każde zwierzę ma swój smak - krowa lubi trawę, a osioł pokrzywy”. :D


24 kwietnia 2005
(Tekst pierwotnie opublikowany na ebm.stu.pl)
Załączniki
musiccatalog_d_depeche-mode.jpg
ODPOWIEDZ