Fin De Siecle - Nine Barns (2007)

Dział, który daje wam możliwosc wypowiedzenia się na temat recenzji, które są tutaj zamieszczane.

Moderator: Moderatorzy

ODPOWIEDZ
Alchemik
Posty: 3
Rejestracja: 11-12-2009, 09:05

Fin De Siecle - Nine Barns (2007)

Post autor: Alchemik »

Fin De Siècle "Nine Barns"
Wydawca: OPN Records
Numer katalogowy: OPN LP 01
Rok wydania: 2007
Nośnik: LP

Kilka tygodni temu prowadziłem z kolegą - który jest przede wszystkim fanem ciężkich brzmień spod znaku rock’n’rolla - dyskusję na temat muzyki. Gdy tok rozmowy zszedł na ambient, usłyszałem z jego ust : 'Ale nuda, ja nie mógłbym tego słuchać'. Dla niego jest to muzyka, która nuży, nie porywa. Moim zdaniem wiele zależy od pomysłu, koncepcji, użytych brzmień, ale tak jest w każdej stylistyce. Kiedy przesłuchiwałem ten album, pierwsze określenie jakie przyszło mi na myśl to było słowo eklektyzm. W architekturze zabytkowej oznacza wymieszanie stylów, różniących się od siebie np.: gotyku i renesansu. Na tej płycie znajdziemy taką formę. Oczywiście to nie gotyk ani pieśni romańskie. Na całość składa się 14 kompozycji, z których każda trwa maksymalnie do około 4 minut a zdarza się, że nawet niecałą minutę. Przy słuchaniu pierwszych 4 utworów naszły mnie skojarzenia z brzmieniem zespołu Atrittion, a konkretnie ich wersji kolędy „Heilige Nacht”. Dużą rolę odgrywa tu instrument smyczkowy. Choć „Summertime” to już zupełnie co innego, oparty o gitarę. Ale takie porównanie wydało mi się najbardziej adekwatne do kompozycji „Prison”. Ogólnie gdy słucha się tę część płyty nie czuje się wyraźniej granicy przechodzenia z jednego utworu do drugiego. Piąty utwór to ciekawa inwokacja, o niepokojącym klimacie. Kolejny kawałek to już odrobina elektroniki i czegoś na kształt szumu przyrody wieczorną porą. Pojawia się męski głos, wypowiadający pojedyncze słowa. Wciąż panuje klimat niepokoju. Potem jest ciekawa perełka - „Lonely” utwór instrumentalny, z użyciem dźwięków klasycznych instrumentów klawiszowych. Tu nastrój ulega zmianie na bardziej spokojny i harmonijny, by już w kolejnym powrócić do niepokojącej atmosfery, taka jest właśnie kompozycja tytułowa. W „The Feast” mamy do czynienia z różnymi brzmieniami. Przyznam, że trudno mi opisać ten utwór. „Stranger” to kawałek oparty o jednostajny industrialny rytm, gdzie przewija się głos dziecka i pojawia dźwięk fletu, jest specyficznie. Rytm momentami narasta i opada. Kolejne kompozycje „Night Hawks” i „Summertime 2” też niczego sobie. Od tego drugiego następuje bardziej radykalna zmiana klimatu muzyki. W „Asches” znów na pierwszy plan wysuwa się instrument smyczkowy. A potem „Epilogue”, który uwiódł mnie swoim fortepianem. Na koniec chciałbym zwrócić uwagę na tytuły, które do zawartości utworów odnoszą się nieraz dosłownie, tudzież metaforycznie i przewrotnie. Napiszę wprost, ta płyta mnie zahipnotyzowała! Jest coś takiego w tym albumie niesamowitego, co skłania mnie wciąż do słuchania go. Nie jest to może twórczość na każdy nastrój i chwilę dnia, niemniej wciąga. A gdy najdzie nas taki stan i moment, że pomyślimy sobie – 'Ale nuda' – to wtedy warto będzie sięgnąć po to wydawnictwo..

Lista utworów:
1. Introduction
2. Fearless Femme
3. Summertime
4. Prison
5. Daddy
6. Interlude
7. Lonely
8. Nine Barns
9. The Feast
10. Stranger
11. Nighthawks
12. Summertime 2
13. Ashes
14. Epilogue

www.opn.fr

Pierwotnie recenzja ukazała się w internetowym magazynie Kaos Ex Machina.
Załączniki
fin.jpeg
ODPOWIEDZ