Windham Hell należy do tego typu zespołów, które pomimo tego, iż tworzą niesamowicie oryginalną muzykę, pozostają kompletnie nieznane. Zespół pochodzi ze Stanów, nie skądinąd jak ze Snoqualmie - czyli z miasteczka, w którym David Lynch kręcił kultowy serial "Twin Peaks". Zespół istnieje od 1988 roku, jednakże pierwsza duża płyta "South Facing Epitaph" została wydana dopiero w 1994 roku przez Moribund Records (wytwórnia ta wydała zresztą wszystkie płyty zespołu). Tworzy go duet: założyciel Leland Windham (kto zna troche "Twin Peaks" to te nazwisko wyda mu się brzmieć dziwnie znajomo...) odpowiedzialny za wokale i perkusję oraz gitarzysta Eric Friesen, który dołączył do Lelanda w 1993. Duet ten oprócz wspomnianego debiutu stworzył jeszcze dwie duże płyty: "Window Of Souls" (1996), oraz płytę bedącą tematem tej recenzji, czyli "Reflective Depths Imbibe" (2000). Pomiędzy drugą i trzecią płytą pojawił sie także spilt Windham Hell/Nothing (1997) oraz EPka z 1998 roku. Niestety mija juz czwarty rok milczenia ze strony zespołu i ciężko jest nawet powiedzieć czy on jeszcze istnieje, gdyż nie sposób doszukać się tej informacji w Internecie...
Wracając do "Twin Peaks"... Twórczość Windham Hell wydaje sie być nim silnie zainspirowana, gdyż nie tylko pseudonim lidera nawiązuje do serialu, lecz także nazwy i teksty utworów. Ponadto czuć tu zdecydowanie klimat jaki mu towarzyszył. Ciekawostka - na debiutanckim albumie znajduje się utwór nazwany "Wrapped In Plastique" (zawinięta w plastik - "Twin Peaks" rozpoczyną się scena w której ciało martwej Laury Palmer zostaje znalezione owinięte w folie). Jak przyznał w jednym z wywiadów Leland, w studiu w którym go nagrywano, dokładnie rok później, znaleziono zamordowaną kobietę, owinięta właśnie w plastik. Przypadek? Nie wiadomo, faktem pozostaje że w Snoqualmie dzieją się dziwne rzeczy, tak jak miało to miejsce w serialu Lyncha.
Muzyka Windham Hell nie jest łatwa do opisania. Słychać tu dużo wpływów z różnych gatunków muzycznych. Jest coś z zawiłości i bezdusznośći ambientu, wokale, których swoją drogą nie ma zbyt dużo ocierają o black i death metal i gitary, które nadają tej muzyce czegoś niepowtarzalnego. No właśnie, o gitarach musze napisać osobno. Eric potrafi obsługiwać ten instrument perfekcyjnie. Spod jego palców wychodzą łamańce, zagrywki i solówki godne najwiekszych gitarowych arcymistrzów. Czasami w jego grze widać wyraźnie inspiracje muzyką klasyczną. Gitary Erica w połączeniu z zimną otoczką wykreowaną przez Lelanda tworzą pejzaże niedostępnych szczytów (kolejna ciekawostka - Leland oprócz grania zajmuje się czynnie alpinistyką) górskiego miasteczka. Pamiętacie mrok lasów Snoqualmie z "Twin Peaks"? Lynch (w tym miejscu padły moje pokłony dla mistrza) miał nosa. To miasteczko aż kipi od mrocznych tajemnic. Słychać to świetnie w muzyce Windham Hell. Ostatni utwór na płycie jest gitarowym popisem Erica, który wykorzystał swoje umiejętności do wzorcowego odegrania utworu brzmiącego niemal klasycznie.
Zachęcam do zapozniania sie z twórczością zespołu, szczególnie, jeśli zafascynował was klimat "Twin Peaks" i lubicie dobrą zimną awangardową muzykę z ciekawymi aranżacjami gitarowymi.
Informacje o zespole.
7/10
Windham Hell - Reflective Depths Imbibe (2000)
Moderator: Moderatorzy
Windham Hell - Reflective Depths Imbibe (2000)
- Załączniki
-
- Windham Hell - Reflective Depths Imbibe.jpg (29.09 KiB) Przejrzano 6065 razy