Od razu zaznaczam, że wiersz był pisany pod wpływem impulsu i silnych emocji więc uprzejmie proszę wszystkich Panów, aby nie brali go zbytnio do siebie (no chyba że mają sobie coś do zarzucenia ;))
ŚLEPCY
Czy ślepi już się rodzą
Czy to cecha nabyta?
Wśród odpowiedzi brodzą
Lecz nie zadają pytań
Nie widzą czy widzieć nie chcą?
Choć wszystko jest jak na dłoni
Prawdę od siebie odepchną
Kłamstwo im oczy przesłoni
Gdyby chociaż próbowali
Po omacku dokoła błądzić
Może znaleźliby światło w oddali
I nie dali w ciemność się strącić
Ale oni uparci, nieugięci
Zamknięci w swym świecie bez okien
Przepełnieni ogromem niechęci
Żyją swym własnym tokiem
I niczym brak weny dla poety
I jak dla statku mielizna
Taki ślepiec utrapieniem dla każdej kobiety
A imię jego...mężczyzna
[wiersz] Ślepcy
Moderator: Moderatorzy
- Aaricia_de_Goth
- Redaktor
- Posty: 810
- Rejestracja: 13-08-2004, 20:35
- Lokalizacja: Scunthorpe UK
- Gothycka Mucha
- Moderator
- Posty: 1152
- Rejestracja: 18-07-2004, 17:07
- Lokalizacja: Miasto Kominów
He he...ja oczywiście też :)Aaricia_de_Goth pisze:bardzo miła i trafna puenta :)))))) ( zeby nie było ,ja kocham mężczyzn ! )
Co do uogólnień to faktycznie wiersz zrymowałby się również w liczbie pojedynczej, ale wtedy nie miałby takiej siły wyrazu ;)
Fakt. Często druga strona nie chce dokładnie przyjrzeć się problemowi bo mogłaby zobaczyć w nim coś co by się jej nie spodobało. O ileż łatwiej zarzucić drugiej osobie, że wymyśla sobie niestworzone rzeczy :/ Ale zwykle prawda leży po środku a wina po obu stronach.Ergo pisze:hmmm... odnosnie jednego z pytan ktore padlo tutaj... to zwykle jest tak ( niezaleznie od plci) ze udaje sie ze nie widzi, duzo czesciej niz rzeczywiscie nie zauwaza zainteresowania drugiej strony.
Tak czy siak bardzo dziękuję za uwagi :)