Utalentowana, innowacyjna, eklektyczna, niekonwencjonalna – zaledwie 24-letnia amerykańska wokalistka, autorka tekstów oraz muzyki, producentka , pianistka i skrzypaczka klasy światowej. Oto Emilie Autumn we własnej osobie. Miesiąc temu, we wrześniu 2006 wydała swój trzeci album ‘Opheliac’. Dwa pierwsze wydane we własnej wytwórni jedynie na terenie USA , na chwilę obecną niedostępne. Trzeci krążek, pod skrzydłami Trisola, to debiut międzynarodowy. Debiut doskonały, dopracowany, dojrzały, spójny, świeży , bardzo innowacyjny. Oto dlaczego.
‘Opheliac’ to nazwa stworzona przez Emilie na podstawie terminu z XIXwiecznej psychologii , gdzie określenia „Ophelia” używano dla pacjentek zakładów psychiatrycznych przeżywających załamania i depresje na tle miłosnym. Nieszczęśliwe i cierpiące Ofelie przykładne rodziny wiktoriańskie zamykały na jakiś czas w psychiatrykach , by tam odeszło je szaleństwo i depresja. Dlaczego Ofelia natomiast ? Niech żyje mistrz nasz Szekspir, gdyż właśnie imieniem bohaterki Hamleta nazywano ten domniemany syndrom szaleństwa. ‘Opheliac’ więc jest muzycznym zapisem miłosnych rozczarowań, cierpień i tortur , jakie może przeżywać opuszczona, oszukana kochanka. To wszystko podane w bardzo eklektycznej formie muzycznej, mistrzowsko wręcz połączona klasyczna muzyka barokowa, oraz współczesna industrialna, formy ciężkie, elektronika i syntezatory, współgrają z harfami, klawesynem skrzypcami i pianinem. Brzmi dziwnie ,ale zapewniam , efekt jest doskonały. Na dodatek Emilie otwiera zupełnie nowy rozdział w stylu zwanym ‘gothic lolita’. Wystylizowana na gotycko-punkową wiktoriańską panienkę , która nie jest ani taka grzeczna ani doskonała jak się wydaje, demaskuje obłudną ‘wiktoriańską’ moralność , którą nadal w sobie hodujemy. Jej lolita to nie pseudo-dziewczynka przebrana w quasi-wiktoriańskie ciuszki bawiąca się na gotyckim party. To dojrzała kobieta wtłoczona w stereotyp lolity- słodkiej naiwniaczki zmuszonej do przestrzegania norm, udawania perfekcyjnej lalki pozbawionej emocji , posłusznej, stąd jej dramat i okaleczenie psychiczne. Dramat podkreślony wizualnie ( podarte pończochy, cisnące gorsety, zmierzwiona fryzura) oraz muzycznie ( dramatyczne zwroty akcji, łagodne interludy, załamujące się brzmienia, poetyczne teksty przeplatane ‘łagodnymi’ wulgaryzmami, podkreślone syrenim lub drapieżnym głosem wokalistki ). Tak zinterpretowana lolita do mnie przemawia. Emilie Autumn pokazała bardzo przekonywująco istnienie lolity, dramat dorosłej kobiety wciśniętej w durny konwenans nakazujący nosić dziewczęce ciuszki, fryzurki nastolatek, mającej udawać dziewczynkę, kiedy ona już dawno wyrosła. Kult młodości do przesady. Jedna z piosenek na płycie jest całkowicie poświęcona temu tematowi- ‘Gothic Lolita’.
Na płycie znajduje się 12 utworów, motywem przewodnim jest przebywanie w stanie szaleństwa, udręczenia miłosnego. Każdy utwór jest dopracowaną perełką w warstwie lirycznej oraz muzycznej. Otwiera płytę „Opheliac’, właściwie wprowadzenie w temat , mamy próbkę wszystkiego co oferuje Emilie; jest więc dramatyczny wokal, cięższe brzmienia w tle, liryczne pianino, muzyka zmienia tempo i urywa się w niespodziewanych momentach ukazując całe spektrum stanu szaleństwa. Emilie ma bardzo dobry głos, zna się na pisaniu muzyki, więc nie ma tam krzty niepotrzebnego dźwięku, zawahania , niepotrzebnej nuty. Nie jest to mój ulubiony utwór tylko dlatego, że kolejne są doskonalsze.
Następny „Swallow’ to właściwie spowiedź artystki, dlaczego pisze , po co pisze, zaczyna się mocnymi słowami ‘ I’ll tell the truth; all of my songs are pretty much the fucking same’, ale nie dajcie się zwieść, utwory traktują o jednym temacie , ale każda piosenka jest wyjątkowa. Bardzo melodyjny, niemal popowy utwór ze skrzypcami w tle. Trzeci ‘Liar’ jest mroczniejszy, zaczyna się męka szaleństwa. Wstęp dramatycznie zaakcentowany przez skrzypce, potem niespodziewanie cięższe riffy i głęboki głos wokalistki. Utwór najsłabszy na płycie , za długi, za dużo powtórzeń. Kolejny to ‘The art.of suicide’, znakomity, melodyjny utwór z przepiękną partią skrzypiec, harf i chyba klawesynu, bardzo teatralny ,spokojny, podkreślony anielskim głosem Emilie, opowiadający o sensie samobójstwa. Kontrast słów i muzyki jest bardzo dobitny, niepokojący. To wstęp do najmroczniejszego utworu na płycie –„ I want my innocence back’.
‘I want...” jest mocno industrialny, mroczny , ponury, zgrzytliwy, pełen dziwnych dźwięków, stuków, pomruków, syntezatorów i niespokojnego beatu w tle. Przypomina mi twórczość PJ Harvey. Syreni głos Emilie zmienia się dramatycznie w krzyk rozpaczy, jest przejmujący, szorstki, groźny.
Jako, że szaleństwo charakteryzuje przejściami ze stanów pozornego spokoju do niekontrolowanych wybuchów gniewu i rozpaczy , kolejny to ‘Misery loves company’ , barokowy, spokojny utwór, przechodzący chwilami w syntezatorowy, niepokorny zgrzyt. Instrumenty współgrają mistrzowsko, skrzypce, pianino i nowoczesny syntezator łączą się bez zarzutu.
Moim ulubionym jest kolejny- „God help me”, dynamiczny utwór ze wspaniale zagraną partią pianina, trudny do zaśpiewania, gdyż utrzymany w manierze barokowej, nie jestem przyzwyczajona do zmian tempa w taki sposób. Chylę czoła.
Następny ‘ Shallot’ to coś, co w Polsce nazywamy poezją śpiewaną, utwór świetnie zinterpretowany, zaśpiewany w szybkim tempie , dramatyczny, opowiadający przejmującą historię. Głos Emilie jest doskonały, elektryczne skrzypce grają znakomicie , przejścia do pianina są zaskakujące, szybkie.
‘Gothic Lolita’ to kolejny , teatralny kawałek, gdzie instrumenty dawne i współczesne są połączone mistrzowsko tworząc interesującą mieszankę.
‘Dead is the new alive” rozpoczyna się dramatycznie zagraną partią skrzypiec po czym następuje zalew syntetycznych , współczesnych dźwięków, co daje znakomity efekt w połączeniu z ciekawym wokalem.
„I know where you sleep’ jest utworem żywcem przeniesionym z teatralnej burleski, jest dynamiczny, porywający, wysoce teatralny, załamujący się i odradzający w niespodziewanych momentach. Prawdziwe szaleństwo opuszczonej kobiety , bardzo niebezpieczny, niepokojący głos sugerujący ‘wiem gdzie sypiasz....więc uważaj’. Ciężkie brzmienia , przetworzony komputerowo głos dopełniają całości strasznego obrazu.
Ostatni utwór ,”Let the record show” zamyka płytę , jest klamrą spinającą całość. Powtórzę się , ale jest równie znakomity, dopracowany muzycznie i tematycznie jak poprzednie, bohaterka umiera, koniec udręki, zapis mamy wcześniej.
Posiadam wydanie Deluxe , więc mam jeszcze 8 dodatkowych znakomitych utworów, traktujących o Szekspirze, z poezją recytowaną przez Emilie na tle muzyki, ale oszczędzę Wam tego szaleństwa .:D
Płyta jest znakomita, zaśpiewana z uczuciem , prawdziwie, zagrana mistrzowsko, wszak Emilie była nastoletnim cudownym dzieckiem grającym na międzynarodowych koncertach. Kunszt, innowacyjność, świeżość oparcie na klasyce a jednocześnie nowoczesność i eklektyzm to atuty tej płyty. Piękne teksty, ciekawy image artystki dopełniają reszty. Trudna do naśladowania, oferuje świeżość jakiej dawno w muzyce alternatywnej nie słyszałam.
Ta płyta jest moją płytą roku.
Dla kogo: dla wszystkich.
Ocena: 9,5/10
Emilie Autumn - 'Opheliac ' ( 2006 )
Moderator: Moderatorzy
- Aaricia_de_Goth
- Redaktor
- Posty: 810
- Rejestracja: 13-08-2004, 20:35
- Lokalizacja: Scunthorpe UK
Emilie Autumn - 'Opheliac ' ( 2006 )
- Załączniki
-
- smallthumb_emileautumn_628.jpg (10.25 KiB) Przejrzano 10178 razy
Zapoznalem sie troszke z wczesniejszymi dokonanami pani Emilii i kurcze... czasem bylo fatalnie, az mialem klopoty z sluchaniem. Dopiero chyba na Opheliac jest naprawde fajnie, chociaz mam wrazenie ze plyta jest momentami strasznie nierowna. Ma kilka bardzo wpadajacych w ucho kawalkow i w wielu miejscach sie jej slucha swietnie, natomiast wlasnie fakt tej nierownosci powoduje ze nie dostala by u mnie troche nizsza note. Co nie zmienia faktu że plyta mi sie podoba.
- Aaricia_de_Goth
- Redaktor
- Posty: 810
- Rejestracja: 13-08-2004, 20:35
- Lokalizacja: Scunthorpe UK
To płyta dla kobiet w sumie :P, zastanawiałam się nad tym kontrowersyjnym zdaniemw recenzji:P...... POprzednie są takie sobie, ale Opheliac jest dobra. N a tle tego co teraz wychodzi , wszedzie tylko martial albo electro i synthpop, propagowanie połączenia stylów tak jak to zrobiła EA wydaje mi sie bardzo swieże i ciekawe. I do tego ma dobry głos.