Do rajskiej krainy szczęścia
wdarł się przemocą ptak.
Pióra w najgłębszym odcieniu czerni lśniły w zachodzącym słońcu.
Oczy pełne smutku i żalu, zwrócone miał ku niebu.
Czemu się tu znalazł?
Co chciał osiągnąć?
Siedział majestatycznie rozparty na Drzewie Uczuć.
Powolnym ruchem dzioba
zaczął wbijać się w najgrubszy konar.
Wypływająca żywica
sprawiała wrażenie potoku łez.
Zerwał się wiatr.
Dookoła słychac było tylko jęk bólu.
Drzewo uczuć cierpiało...
Jak człowiek, któremu ból rozszarpywał serce.
Przy każdym dotyku dzioba kolejne łzy
uczuć dotykały ziemii.
Dotykając jej zostawiały pustkę.
Pustkę, która ogarnia nas,
gdy odchodzi ktoś bliski.
Rajska kraina szczęścia umierała.
Śmiercią pełną żalu, bólu i gniewu.
Powiedz mi,
czy kiedyś i do nas wedrze się ten ptak?
Czy tak, jak Drzewo Uczuć
będziemy ronić łzy?
Czy nasze łzy będą siały spustoszenie?
Rajska kraina szczęścia odchodziła.
Czy i nas to czeka?
[wiersz] Rajska Kraina
Moderator: Moderatorzy
mnie zainteresowały te łzy, które potrafią siać spustoszenie
rozumiem, że u osoby cierpiącej? ja bym powiedziała, że również u tej obserwującej cierpiącą.. czasem nawet bardziej, bo ona nie zawsze potrafi z tym kimś płakać, nie ma dostępu do ulgi, jaką dają łzy- wszystko pozostaje w niej samej
..a ptak.. jest istotą żyjącą i do życia ma prawo, powstaje pytanie- dlaczego wbija się w ten konar?
rozumiem, że u osoby cierpiącej? ja bym powiedziała, że również u tej obserwującej cierpiącą.. czasem nawet bardziej, bo ona nie zawsze potrafi z tym kimś płakać, nie ma dostępu do ulgi, jaką dają łzy- wszystko pozostaje w niej samej
..a ptak.. jest istotą żyjącą i do życia ma prawo, powstaje pytanie- dlaczego wbija się w ten konar?