Informatik - Nymphomatik (2002)

Dział, który daje wam możliwosc wypowiedzenia się na temat recenzji, które są tutaj zamieszczane.

Moderator: Moderatorzy

ODPOWIEDZ
Awatar użytkownika
LadyBergamoth
Posty: 98
Rejestracja: 01-08-2006, 21:40
Lokalizacja: Poznań

Informatik - Nymphomatik (2002)

Post autor: LadyBergamoth »

Label: Metropolis Records, Premiera: 9 IV 2002

1. Flesh Menagerie
2. Hopeless
3. Perfect Stranger
4. Physical Education
5. Over
6. Built for Pleasure
7. Matter Time
8. Oblivion
9. 96 Degrees
10. Perfect Stranger [Robot Mix by Negativ Format]
11. Physical Education [Day Job Mix by Stromkern]

Nymphomatik to mój album na stany zejściowe tożsamości. Nie dlatego, że je pogłębia czy pieści, tylko jakoś zabawnie rozwiewa. Faceci z Informatik zapewne mieli odmienny zamysł artystyczny i cel, ale mnie ta płyta zawsze bawi. Jest taka... pompatyczna... Odbieram ją jako przyjemny pastisz koturnowych gotyckich męczących się głosików. Nie cała, ale w najbardziej zapamiętywalnych momentach – melodyjna, zabawna, chwytliwa aż do bólu. Taka niby ciężka dyskoteka z przymrużeniem oka.

Zespół powstał 12 lat temu w Bostonie i ma na koncie 5 albumów. Pierwsze dwa to właściwie jeden: „Direct Memory Access V2.0” z 1996 był poszerzoną powtórką – nagranej z własnej kieszeni rok wcześniej jedynki – wydaną gdy zespół trafił w ręce Metropolis Records. Trzeci – „Syntax” z 1998, dalej „Nymphomatik” i ubiegłoroczna rewizja twórczości pod postacią jakże by inaczej – „Re:Vision”, zawierająca proporcjonalnie nowe kawałki, gościnne remiksy i własne przeróbki.

Informatik A.D. 2002 to David Din (czy raczej, jak sam o sobie pisze – Da5id Din, stojący także za 2 solowymi tytułami, wydanymi pod szyldem Din_fiv – to trochę ostrzejsza propozycja, głównie z uwagi na manipulacje z wokalem, ale w moim odczuciu nie odbiegająca aż tak bardzo od stylu Informatik) oraz Tyler Newman z Battery Cage, który został wspólnikiem Davida po odejściu współzałożyciela kapeli Matthew Crofoota. Tak jak na pierwszych 3 płytach nie ma dla mnie nic specjalnie pociągającego, za dużo niezbornego zgiełku, dziwnych dźwięków i przesterowany jazgocik, który zwykle mnie odrzuca, tak tu zwraca od pierwszej chwili uwagę głęboki, niski, czysty wokal, z pięknym pogłosem wilgotnej piwnicy...;) i dużo basowego sosu. David Din jest całkiem smakowity, ale raczej drobny, więc zdumiewa mocą wydobywanych z siebie dźwięków. Biorąc pod uwagę obecną postać Informatik, zespół wokalnie przeszedł – w moim wąskohoryzontowym kojarzeniu – drogę od lajtowej wersji Hocico w stronę powiedzmy Dreadful Shadows. Płyta nie wiedzieć czemu porównywana z VNV Nation, Assemblage 23 i Apoptygmą Berzerk.

W każdym razie ta produkcja o nimfomanii była pod względem wokalnym przełomowa i dla starych fanów zaskakująca. Głos chwilami, choć dobywający się z tego głębokiego schronu, jest wręcz miękki i pełen ciepła. Niby próbuje straszyć co jakiś czas potężną tubalnością, ale i tak rozbraja.;) Jest ambicja do grania w miarę ‘ostrego’, elektronicznego, ale całość zaaranżowana jest tak precyzyjnie i namiętnie spowita rzeczonym wokalem, że summa summarum robi na mnie wrażenie jakby osnutego pluszową posypką. Z dawką miłosno-fetyszyzujących tekstów. Tym niemniej od strony muzycznej jest to dobrze skonstruowana i sprawnie nagrana elektroniczna oferta, i z różnych względów może przypaść do gustu. Darzę ten album sympatią tak czy inaczej, nawet bardziej go po prostu lubię niż mi się podoba. Super wielkiego poweru nie ma, całość w zasadzie utrzymana w podobnym rytmie, kawałki różnią się tylko nasyceniem melodyjności i poziomem namiętności w głosie;), ale słucha się tego przyjemnie, zwłaszcza w samochodzie.

Pierwszy dowcip na tej płycie to w moim odczuciu kawałek „Hopeless”:

Real love is not for me
Too much hurt and too much pain
All I need is a lover's touch
Real love is not for me
In the end
It's all the same you see
Hopeless misery.


– Jak słyszę faceta śpiewającego potężnym gotyckawym głosem coś takiego, muszę się zaśmiać z własnego marudzenia, bo robi się groteskowo i zabawnie;). A przy tym bardzo chwytliwy i precyzyjnie zmontowany lekko dichowaty utwór. W jeszcze mroczniejszym patetycznym klimacie utrzymany jest przebojowy „Perfect Stranger”. Na „Direct Memory Access” frapująco przerobili “Immigrant Song” Led Zeppelin, więc sądziłam, że może to z kolei cover Deep Purple, ale nie. Całkiem potężna muza z ciężkim, leniwym, ale nieubłaganym jak czołg rytmem. Robot Mix w wykonaniu Negative Format nic specjalnego nie wnosi, tylko traci imho impet, taka głębsza bardziej klubowa wersja. Dalej „Physical Education” - rozmach i wzruszające wielce pytanie retoryczne “Am I running out of time?”. Day Job Mix spod igły Stromkern też nie wyróżnia się niczym specjalnym, a aż się prosi o odrobinę drapieżności, chociaż rytm jest bardziej wyrazisty... „Over” to piękna aranżacja i sentymentalna liryka w wykonaniu Goliata – “Since you've been gone it's been one long sleepless night, So please come home so I can hold you close and tight.” Hie hie hie…„Built for Pleasure” to przyspieszenie tętna i przeszywający pulsik, plus melodyjny przebojowy refren. I ten potężny rozrzewniający wokal... Ktoś go gdzieś w necie pięknie określił, jako „I’ve-got-golf-ball-in-my-throath-voice”.:)) Następny elektryzujący od pierwszej chwili kawałek wchodzi w głowę jak w masło - „Matter Of Time” był swego czasu sporym hitem klubowym. Do dobrych zaliczam jeszcze „Oblivion” z początkiem jak „Shut Up” Black Eyed Peas...;) Natomiast „96 Degrees” zawsze omijam, jak kogoś ciekawi dlaczego, niech sięgnie po „Nymphomatik”.:).


Trafiłam w necie na zabawny komentarz tej płytki: „Sounds like Funker Vogt in love (imagine that).” Więc cóż... miłej zabawy!:)


9 maja 2005
(Tekst pierwotnie opublikowany na ebm.stu.pl)
Załączniki
informatik.jpg
ODPOWIEDZ