Whitehouse - Thank Your Lucky Stars (Special Edition)
Wytwórnia: Susan Lawly
Format: CD
Kraj: Wielka Brytania
Rok: 1997
Myślałem o tym jakiś czas i muszę powiedzieć, że “Thank Your Lucky Stars” uważam za najlepszy album Whitehouse'u. Z kilku powodów. Przede wszystkim wokal. Bennett dojrzał i przestał tylko drzeć mordę ( tu można by się spierać) a zaczął naprawdę śpiewać. O dziwo okazało się, że ten facet potrafi śpiewać i to całkiem dobrze! Po drugie aranżacja. Na tym albumie każdy utwór jest majstersztykiem i absolutnym przebojem oczywiście tylko na mojej prywatnej liście przebojów. To jest naprawdę muzyka z melodią choć oczywiście melodia ta nie jest dla wszystkich bo ktoś kto jest uczulony na niskie piski i inne tego typu dźwięki ( jak np. niespodziewany rumor jakby łamanej blachy) raczej tego nie wytrzyma. Zresztą co tak naprawdę jest muzyką? Kiedy idę ulicą i słyszę młot pneumatyczny od razu przychodzi mi na myśl legenda industrialu- Einstuerzende Neubauten, kiedy w windzie lub tramwaju słyszę miarowe brzęczenie jarzeniówek od razu myślę, że to świetna aranżacja, często jakieś dźwięki uliczne skłaniają mnie do refleksji- ej! Ja już chyba gdzieś słyszałem tę piosenkę!
Niby dlaczego muzyka to mają być tylko 2 gitary, bas, perkusja plus ewentualnie klawisze i miły wokalista śpiewający o kwiatkach i ptaszkach? Dla mnie muzyka to dźwięki no i może jednak jakaś tam melodia. Whitehouse spełnia obydwa warunki. Są dźwięki i jest melodia dla wytrwałych. I co z tego, że łeb od tego pęka a czasem to nawet zęby bolą kiedy w mózg wżera się nieludzki pisk elektronicznej maszynerii?Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo.
“Thank Your Lucky Stars” to arcydzieło w swoim gatunku. Chwilami człowiek zapomina, że to tylko rzężenie zdezelowanych syntezatorów. Whitehouse ma swój styl i to zawsze powtarzam i będę powtarzał i jak będzie trzeba to wbiję to oponentom elektronicznym bitem wprost do głowy- to nie jest noise! To power electronics a to zupełnie inna zabawa! To fakt. Trzeba to lubić bo raz się człowiek czuje jakby mu wsadzili głowę do transformatora wysokiego napięcia ( może wtedy można by tak ładnie zaśpiewać jak Bennett) a raz jakby coś się waliło w gruzy i to nie u sąsiada za ścianą tylko we własnym mózgu.
W tytułowym tracku Bennett śpiewa, że czarny kot przebiegł komuś drogę a ja mogę powiedzieć, że moją drogę William przebiegł twój syntezator i już nigdy nie będzie tak samo. Już nigdy nie będę jechał spokojnie windą nie słysząc twojej muzyki o wizycie w elektrowni nie wspominając.
Kiedy Bennett śpiewa ( dla malkontentów -krzyczy)- jestem sadystą! To jesteśmy skłonni mu wierzyć. Wszak tylko sadysta mógł stworzyć muzyczkę przyprawiającą słuchaczy o gęsią skórkę i grożącą uszkodzeniem bębenków w uszach ( jak ktoś słucha przez słuchawki- ja lubię), tylko czy można poważnie traktować dorosłego faceta, który wydziera się publicznie, że jego fiut jest gotowy do akcji albo, że jego drogę przebiegła ci...a? Tu chodzi też o dobrą zabawę. Melodie generowane przez Whitehouse są tak ekstremalne, że w pewnym momencie przekraczają barierę przerażenia i człowiek się po prostu uśmiecha! I myśli sobie- taki stary a tak się wygłupia! To jest naprawdę cholernie śmieszne!
William! Dziękuję ci, że twój szalony syntezator przebiegł moją drogę kilka lat temu, dziękuję swojej szczęśliwej gwieździe! A jak chodzi o ten sadyzm to kiedy puszczam te dźwięki w domu moja żona naprawdę myśli, że jestem sadystą.
Tracklist:
1. Hungry For Pain 6:43
2. Thank Your Lucky Stars 5:27
3. Try And Be Grateful 4:46
4. My Cock's On Fire (New Version) 4:29
Bonus Tracks
5. Neronia 5:15
6. Sadist 6:10
7. Still Going Strong 4:00
Whitehouse - Thank Your Lucky Stars (Special Edition) (1997)
Moderator: Moderatorzy
Whitehouse - Thank Your Lucky Stars (Special Edition) (1997)
- Załączniki
-
- R-72457-001.gif (5.18 KiB) Przejrzano 4148 razy