Najbardziej boję się...

Rozmowy klimatyczne...

Moderator: Moderatorzy

ODPOWIEDZ
Paweł
Posty: 19
Rejestracja: 19-04-2006, 23:09

Post autor: Paweł »

Ja najbardziej boję się ze zestarzeje sie w samotnosci :(
Awatar użytkownika
Mabh
Posty: 112
Rejestracja: 01-08-2004, 14:47
Lokalizacja: Poznań

Post autor: Mabh »

Samotność nie jest taka zła. Ja się boję jeszcze tego, że mogę na coś zachorować, że mogę ulec jakiemuś wypadkowi, czego konsekwencją może być spraliżowanie i stanę się ciężarem dla moich bliskich, że będę potrzebowała pomocy w najdrobniejszych nawet rzeczach takich jak np. ubranie się, czy zjedzenie czegoś. Nie lubię być ciężarem i przeraża mnie myśl, że mogę kiedyś nim dla kogoś być. Ave.
Paweł
Posty: 19
Rejestracja: 19-04-2006, 23:09

Post autor: Paweł »

Mabh pisze:Samotność nie jest taka zła. Ja się boję jeszcze tego, że mogę na coś zachorować, że mogę ulec jakiemuś wypadkowi, czego konsekwencją może być spraliżowanie i stanę się ciężarem dla moich bliskich, że będę potrzebowała pomocy w najdrobniejszych nawet rzeczach takich jak np. ubranie się, czy zjedzenie czegoś. Nie lubię być ciężarem i przeraża mnie myśl, że mogę kiedyś nim dla kogoś być. Ave.
Fakt, można nauczyć się życ w samotności. Jednak gdy straci się osobę którą tak się kochało i co gorsza w tak głupi sposób :/ Jakoś tam sobie już to wytłumaczyłem i pocieszam się myślą że może kiedyś to wszystko się jakoś odwruci i bedzie dobrze :)

Co do bycia ciężarem to faktycznie jest to problem, sam nie lubie być ciężarem i jak najmniej korzystać z pomocy innych. Staram sobie dawać zawsze rade sam... lecz nie zawsze jest to możliwe.

Ogólnie mowiąc rozumiem Twój lek.
Awatar użytkownika
Mabh
Posty: 112
Rejestracja: 01-08-2004, 14:47
Lokalizacja: Poznań

Post autor: Mabh »

Cieszę się, że ktoś mnie rozumie. Bo jak z innymi rozmawiałam o lękach i tym podobnych, to nikt tego nie rozumiał. Twierdzili, że jak ktoś mnie kocha, to nigdy nie będę dla niego ciężarem. Ale jakby nie patrzeć zajmowanie się osobą sparaliżowaną, niepełnosprawną jest ciężko. Z czasem każdy wymięknie.
Awatar użytkownika
Vampirella
Posty: 315
Rejestracja: 25-06-2005, 21:11
Lokalizacja: krypta na cmentarzu

Post autor: Vampirella »

Mabh pisze:Cieszę się, że ktoś mnie rozumie. Bo jak z innymi rozmawiałam o lękach i tym podobnych, to nikt tego nie rozumiał. Twierdzili, że jak ktoś mnie kocha, to nigdy nie będę dla niego ciężarem. Ale jakby nie patrzeć zajmowanie się osobą sparaliżowaną, niepełnosprawną jest ciężko. Z czasem każdy wymięknie.
wiesz co laska tu nawet nie chodzi o wymiękanie ,tu raczej chodzi o wygode , znam pare osób chorych może nie osobiście ale przynajmniej z widzenia oni mają do pewnego czasu tą czułą opieke, wielu znich potem ląduje w szpitalach albo jakiś przytułkach, kończy się miłość, a raczej litość...
Niewiem jak ja bym postąpiła w takmi przypadku , choć jestem pewna że gdyby się to teraz przytrafiło komuś bliskiemu u mnie , rodzinie czy facetowi... to bym nie odeszła , ale nie mogę tego przewidziedź czy wytrzymałabym tak do końca , trudno przewidzieć nasze postępowanie
Awatar użytkownika
Szary
Posty: 52
Rejestracja: 14-11-2005, 15:50
Lokalizacja: Her room...

Post autor: Szary »

Vampirella pisze:Niewiem jak ja bym postąpiła w takmi przypadku , choć jestem pewna że gdyby się to teraz przytrafiło komuś bliskiemu u mnie , rodzinie czy facetowi... to bym nie odeszła , ale nie mogę tego przewidziedź czy wytrzymałabym tak do końca , trudno przewidzieć nasze postępowanie
Dobrze powiedziane, nigdy nie można z góry określić własnego zachowania. Tak czy siak myślę, że gdybyś naprawdę kochała tą osobę to byś jej nie zostawiła.

Czego ja się najbardziej boję... Chyba strachu samego w sobie.
Awatar użytkownika
Adorfine
Posty: 121
Rejestracja: 04-06-2006, 21:26
Lokalizacja: że znowu

Post autor: Adorfine »

Najbardziej boję się,że zdarzy mi się kiedyś zachorować psychicznie.
:scheuermann:
Posty: 111
Rejestracja: 20-11-2004, 13:32
Lokalizacja: :stettin:

Post autor: :scheuermann: »

Adorfine pisze:Najbardziej boję się,że zdarzy mi się kiedyś zachorować psychicznie.
...mogę Cię pocieszyć, że to wcale nie jest takie bardzo straszne... no może na początku jak się dowiadujesz... później jest raczej męczące...
Awatar użytkownika
Adorfine
Posty: 121
Rejestracja: 04-06-2006, 21:26
Lokalizacja: że znowu

Post autor: Adorfine »

^To straszne.Nad niczym nie panujesz..nie masz swojego constansu..I nic nie jest rzeczywiste..nie nie,to okropne.Miałam w życiu jedną taką sytuacje,lekarz przepisał mi takie pigułki..po nich poczułam się tak,jakbym miała chorobę psychiczną.Po jakimś dniu doszłam do siebie,ale do dziś wzbudza to we mnie lęk..
Awatar użytkownika
lamia
Posty: 3
Rejestracja: 09-06-2006, 18:54
Lokalizacja: Wawa/Lublin

Post autor: lamia »

bestia pisze: boje sie jeszcze tego do czego ten swiat dazy (ten strach jest wynikiem zabojstwa mojego 14 letniego kuzyna. naprawde do czego to wszystko dazy? swiat bez uczuc i sumienia?)
napisałaś (łeś)- nie wiem jaka płeć, jestem tu od niedawna ;) o zabójstwie, no właśnie, ja najbardziej boję się ludzi i tego co w nich siedzi- agrresywnych podpitych dresów, szwendających się i zaczepiających z nudów nastolatków itp. Osobiście mnie nic takiego nie spotkało, ale niestety mój facet /długie włosy, na czarno/ raz wylądował w szpitalu z raną od noża/wg niego to był kastet, wg lekarzy nóż/- w głowie - znam to tylko z opowieści, bo wtedy go jeszcze nie znałam, ale wiem że nie było wesoło :( na szczęscie wszystko się dobrze skończyło. Teraz mam czasem paranoje jak widze róznych podejrzanych osobników, bo nie wiem co im może strzelić do głowy, na widok parki łażącej na co dzień w ciuchach gotycko- metalowych. ... bo nie wyobrażam sobie, co bym zrobiła jakby coś mu się stało.


A tak pozatym to nienawidze pająków i mnie zawsze otrzepuje jak widze takiego monstera, ale wiem że to irracjonalne i staram się z tym strachem walczyć ;D
:scheuermann:
Posty: 111
Rejestracja: 20-11-2004, 13:32
Lokalizacja: :stettin:

Post autor: :scheuermann: »

Adorfine pisze:^To straszne.Nad niczym nie panujesz..nie masz swojego constansu..I nic nie jest rzeczywiste..nie nie,to okropne.Miałam w życiu jedną taką sytuacje,lekarz przepisał mi takie pigułki..po nich poczułam się tak,jakbym miała chorobę psychiczną.Po jakimś dniu doszłam do siebie,ale do dziś wzbudza to we mnie lęk..
...no nie jest tak, że kompletnie nad niczym nie panujesz... utrata rzecywistości też nie jest ciągła... to są takie stany, które raz się nasilają, a raz słabną... zresztą osoba chora psychicznie raczej tego nie odczuwa... dopiero po jakimś czasie jest w stanie ocenić swoje zachowanie jako nienormalne lub normalne... oczywiście piszę głównie o własnych odczuciach choroby i trochę z tego co się dowiedziałem/przeczytałem... u mnie polegało to na tym, że w końcu zacząłem się gubić w rzeczywistości, poszedłem do psychiatry i okazało się, że już od dawna choruję na schizofrenię... a gdyby nie ataki katatonii to w ogóle nie poszedłbym do lekarza i dalej myślałbym, że po prostu jestem "dziwny" ;)... chodzi mi o to, że chory psychicznie raczej nie zastanawia się nad swoim stanem, więc trudno mu określić czy jest to straszne... ja uważam, że to po prostu inny stan świadomości... inaczej się czuje i postrzega rzeczywistość... z czasem nabiera się dystansu i można się przyzwyczaić:)...

...a co do głównego tematu... kiedyś panicznie bałem się... ślimaków!!... tych dużych, czarnych bez skorupy... aż pewnego dnia zobaczyłem takie dwa i poczułem, że już się ich nie boję... nawet ich dotykałem co mnie zdzumiło bardzo:)... bałem się też dużych, "niekończących się" przestrzeni... ale też przeszło:)...
...oczywiście skupisk panów w odzieży spotrowej (szczególnie w stanie upojenia) też się obawiam, gdy do mnie podchodzą, ale to raczej zwyczajna reakcja w sytuacji zagrożenia...
Awatar użytkownika
Adorfine
Posty: 121
Rejestracja: 04-06-2006, 21:26
Lokalizacja: że znowu

Post autor: Adorfine »

Więc to jeszcze gorsze..nawet nie wiesz,czy jest dobrze,czy może już jest źle..
:scheuermann:
Posty: 111
Rejestracja: 20-11-2004, 13:32
Lokalizacja: :stettin:

Post autor: :scheuermann: »

...nie wiem i nawet się nie zastanawiam nad tym... jest różnie i to bardzo skrajnie... czasami mam dosyć, ale trzymam się i jestem coraz silniejszy, mimo że zrezygnowałem z leków... ludzki umysł tak działa, że do każdej sytuacji się przyzwyczaja... oczywiście są bardzo ciężkie choroby psychicze, które pojawiają się nagle, spowodowane jakimś silnym przeżyciem i wtedy rzeczywiście może być strasznie, ale taka osoba też nie myśli o tym, bo po prostu próbuje się jakoś odnaleźć... choroba psychiczna jest takim jakby systemem odporonoścowym... pewnym sposobem obrony... procesem psychicznej samoregulacji...
Awatar użytkownika
Adorfine
Posty: 121
Rejestracja: 04-06-2006, 21:26
Lokalizacja: że znowu

Post autor: Adorfine »

Z całego serca życzę Ci powodzenia i wygranej na tym gruncie..Dużo siły..i gratuluję Ci odwagi..
:scheuermann:
Posty: 111
Rejestracja: 20-11-2004, 13:32
Lokalizacja: :stettin:

Post autor: :scheuermann: »

...bardzo dziękuję:)... i życzę Ci, abyś nigdy nie czuła się zagubiona...
ODPOWIEDZ