Najbardziej boję się...
Moderator: Moderatorzy
Samotność nie jest taka zła. Ja się boję jeszcze tego, że mogę na coś zachorować, że mogę ulec jakiemuś wypadkowi, czego konsekwencją może być spraliżowanie i stanę się ciężarem dla moich bliskich, że będę potrzebowała pomocy w najdrobniejszych nawet rzeczach takich jak np. ubranie się, czy zjedzenie czegoś. Nie lubię być ciężarem i przeraża mnie myśl, że mogę kiedyś nim dla kogoś być. Ave.
Fakt, można nauczyć się życ w samotności. Jednak gdy straci się osobę którą tak się kochało i co gorsza w tak głupi sposób :/ Jakoś tam sobie już to wytłumaczyłem i pocieszam się myślą że może kiedyś to wszystko się jakoś odwruci i bedzie dobrze :)Mabh pisze:Samotność nie jest taka zła. Ja się boję jeszcze tego, że mogę na coś zachorować, że mogę ulec jakiemuś wypadkowi, czego konsekwencją może być spraliżowanie i stanę się ciężarem dla moich bliskich, że będę potrzebowała pomocy w najdrobniejszych nawet rzeczach takich jak np. ubranie się, czy zjedzenie czegoś. Nie lubię być ciężarem i przeraża mnie myśl, że mogę kiedyś nim dla kogoś być. Ave.
Co do bycia ciężarem to faktycznie jest to problem, sam nie lubie być ciężarem i jak najmniej korzystać z pomocy innych. Staram sobie dawać zawsze rade sam... lecz nie zawsze jest to możliwe.
Ogólnie mowiąc rozumiem Twój lek.
Cieszę się, że ktoś mnie rozumie. Bo jak z innymi rozmawiałam o lękach i tym podobnych, to nikt tego nie rozumiał. Twierdzili, że jak ktoś mnie kocha, to nigdy nie będę dla niego ciężarem. Ale jakby nie patrzeć zajmowanie się osobą sparaliżowaną, niepełnosprawną jest ciężko. Z czasem każdy wymięknie.
- Vampirella
- Posty: 315
- Rejestracja: 25-06-2005, 21:11
- Lokalizacja: krypta na cmentarzu
wiesz co laska tu nawet nie chodzi o wymiękanie ,tu raczej chodzi o wygode , znam pare osób chorych może nie osobiście ale przynajmniej z widzenia oni mają do pewnego czasu tą czułą opieke, wielu znich potem ląduje w szpitalach albo jakiś przytułkach, kończy się miłość, a raczej litość...Mabh pisze:Cieszę się, że ktoś mnie rozumie. Bo jak z innymi rozmawiałam o lękach i tym podobnych, to nikt tego nie rozumiał. Twierdzili, że jak ktoś mnie kocha, to nigdy nie będę dla niego ciężarem. Ale jakby nie patrzeć zajmowanie się osobą sparaliżowaną, niepełnosprawną jest ciężko. Z czasem każdy wymięknie.
Niewiem jak ja bym postąpiła w takmi przypadku , choć jestem pewna że gdyby się to teraz przytrafiło komuś bliskiemu u mnie , rodzinie czy facetowi... to bym nie odeszła , ale nie mogę tego przewidziedź czy wytrzymałabym tak do końca , trudno przewidzieć nasze postępowanie
Dobrze powiedziane, nigdy nie można z góry określić własnego zachowania. Tak czy siak myślę, że gdybyś naprawdę kochała tą osobę to byś jej nie zostawiła.Vampirella pisze:Niewiem jak ja bym postąpiła w takmi przypadku , choć jestem pewna że gdyby się to teraz przytrafiło komuś bliskiemu u mnie , rodzinie czy facetowi... to bym nie odeszła , ale nie mogę tego przewidziedź czy wytrzymałabym tak do końca , trudno przewidzieć nasze postępowanie
Czego ja się najbardziej boję... Chyba strachu samego w sobie.
-
:scheuermann:
- Posty: 111
- Rejestracja: 20-11-2004, 13:32
- Lokalizacja: :stettin:
^To straszne.Nad niczym nie panujesz..nie masz swojego constansu..I nic nie jest rzeczywiste..nie nie,to okropne.Miałam w życiu jedną taką sytuacje,lekarz przepisał mi takie pigułki..po nich poczułam się tak,jakbym miała chorobę psychiczną.Po jakimś dniu doszłam do siebie,ale do dziś wzbudza to we mnie lęk..
napisałaś (łeś)- nie wiem jaka płeć, jestem tu od niedawna ;) o zabójstwie, no właśnie, ja najbardziej boję się ludzi i tego co w nich siedzi- agrresywnych podpitych dresów, szwendających się i zaczepiających z nudów nastolatków itp. Osobiście mnie nic takiego nie spotkało, ale niestety mój facet /długie włosy, na czarno/ raz wylądował w szpitalu z raną od noża/wg niego to był kastet, wg lekarzy nóż/- w głowie - znam to tylko z opowieści, bo wtedy go jeszcze nie znałam, ale wiem że nie było wesoło :( na szczęscie wszystko się dobrze skończyło. Teraz mam czasem paranoje jak widze róznych podejrzanych osobników, bo nie wiem co im może strzelić do głowy, na widok parki łażącej na co dzień w ciuchach gotycko- metalowych. ... bo nie wyobrażam sobie, co bym zrobiła jakby coś mu się stało.bestia pisze: boje sie jeszcze tego do czego ten swiat dazy (ten strach jest wynikiem zabojstwa mojego 14 letniego kuzyna. naprawde do czego to wszystko dazy? swiat bez uczuc i sumienia?)
A tak pozatym to nienawidze pająków i mnie zawsze otrzepuje jak widze takiego monstera, ale wiem że to irracjonalne i staram się z tym strachem walczyć ;D
-
:scheuermann:
- Posty: 111
- Rejestracja: 20-11-2004, 13:32
- Lokalizacja: :stettin:
...no nie jest tak, że kompletnie nad niczym nie panujesz... utrata rzecywistości też nie jest ciągła... to są takie stany, które raz się nasilają, a raz słabną... zresztą osoba chora psychicznie raczej tego nie odczuwa... dopiero po jakimś czasie jest w stanie ocenić swoje zachowanie jako nienormalne lub normalne... oczywiście piszę głównie o własnych odczuciach choroby i trochę z tego co się dowiedziałem/przeczytałem... u mnie polegało to na tym, że w końcu zacząłem się gubić w rzeczywistości, poszedłem do psychiatry i okazało się, że już od dawna choruję na schizofrenię... a gdyby nie ataki katatonii to w ogóle nie poszedłbym do lekarza i dalej myślałbym, że po prostu jestem "dziwny" ;)... chodzi mi o to, że chory psychicznie raczej nie zastanawia się nad swoim stanem, więc trudno mu określić czy jest to straszne... ja uważam, że to po prostu inny stan świadomości... inaczej się czuje i postrzega rzeczywistość... z czasem nabiera się dystansu i można się przyzwyczaić:)...Adorfine pisze:^To straszne.Nad niczym nie panujesz..nie masz swojego constansu..I nic nie jest rzeczywiste..nie nie,to okropne.Miałam w życiu jedną taką sytuacje,lekarz przepisał mi takie pigułki..po nich poczułam się tak,jakbym miała chorobę psychiczną.Po jakimś dniu doszłam do siebie,ale do dziś wzbudza to we mnie lęk..
...a co do głównego tematu... kiedyś panicznie bałem się... ślimaków!!... tych dużych, czarnych bez skorupy... aż pewnego dnia zobaczyłem takie dwa i poczułem, że już się ich nie boję... nawet ich dotykałem co mnie zdzumiło bardzo:)... bałem się też dużych, "niekończących się" przestrzeni... ale też przeszło:)...
...oczywiście skupisk panów w odzieży spotrowej (szczególnie w stanie upojenia) też się obawiam, gdy do mnie podchodzą, ale to raczej zwyczajna reakcja w sytuacji zagrożenia...
-
:scheuermann:
- Posty: 111
- Rejestracja: 20-11-2004, 13:32
- Lokalizacja: :stettin:
...nie wiem i nawet się nie zastanawiam nad tym... jest różnie i to bardzo skrajnie... czasami mam dosyć, ale trzymam się i jestem coraz silniejszy, mimo że zrezygnowałem z leków... ludzki umysł tak działa, że do każdej sytuacji się przyzwyczaja... oczywiście są bardzo ciężkie choroby psychicze, które pojawiają się nagle, spowodowane jakimś silnym przeżyciem i wtedy rzeczywiście może być strasznie, ale taka osoba też nie myśli o tym, bo po prostu próbuje się jakoś odnaleźć... choroba psychiczna jest takim jakby systemem odporonoścowym... pewnym sposobem obrony... procesem psychicznej samoregulacji...
-
:scheuermann:
- Posty: 111
- Rejestracja: 20-11-2004, 13:32
- Lokalizacja: :stettin: